Μας δίνουν πρωτιά στην ανεργία, θα απαντήσουμε πρώτοι στον αγώνα για το μέλλον.

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ

Διανύουμε τον έκτο χρόνο της μνημονιακής πραγματικότητας που έχει βυθίσει τη χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση και κοινωνική διάλυση. Με την υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο ευρωπαϊκό  πλαίσιο, συνεχίζεται η νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας με ολέθριες επιπτώσεις για τον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί η μεγάλη αύξηση της ανεργίας, της ανασφάλειας και επισφαλούς εργασίας, η φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού.

Ειδικότερα, στοιχεία που δημοσιεύονται από τη Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της ανεργίας στην Ευρώπη με ποσοστό 23,1%, ακολουθούμενη από άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Τα τόσα εκατομμύρια ανέργων, ανάμεσά τους και μορφωμένη νεολαία, δημιουργούν ένα απόθεμα εργατικού δυναμικού αναγκασμένου να προσαρμοστεί στο νέο τοπίο της αγοράς εργασίας που διαμορφώνεται με ευέλικτους όρους (voucher, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία). Τα παραπάνω εξυπηρετούν το σχέδιο των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως εκφράζεται μέσα από τα μνημόνια, για την προώθηση της δήθεν ανταγωνιστικότητας, ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την επαναφορά σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.

Ο ελληνικός λαός, φυσικά, δεν εθελοτυφλεί, βλέπει τα αδιέξοδα, τα ζει καθημερινά στην προσωπική του ζωή. Την πρώτη θέση, έτσι, καταλαμβάνει η Ελλάδα και ως προς την εργασιακή ανασφάλεια (Nielsen, Consumer Confidence 2016), σύμφωνα με την οποία 4 στους 10 Έλληνες εκφράζουν  ανησυχία για την εργασία τους. Ένα σταθερό ποσοστό της τάξης του 76% εμφανίζει ανησυχία για την προσωπική οικονομική του κατάσταση και είναι απαισιόδοξο για την πορεία της οικονομίας.

Οι άνεργοι, μαζί με τα παιδιά και τους νέους, είναι πρώτοι στη γραμμή από τα κομμάτια της κοινωνίας που απειλούνται από ακραία φτώχεια (περίπου 70 - 75%  για τους ανέργους). Τα στοιχεία της diaNEOsis δείχνουν ότι στην Ελλάδα περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, φανταστείτε ως μηνιαίο εισόδημα μικρότερο από 182 ευρώ! Η φτωχοποίηση, όμως, αφορά και την υπόλοιπη κοινωνία με συνεχείς μειώσεις μισθών και εισοδημάτων: -15,4% για την πλήρη απασχόληση και -33,9% για τη μερική απασχόληση. Οι μισθοί πείνας είναι καθοριστικοί για την ποιότητα ζωής των οικογενειών που αναγκάζονται να στερούνται όλο και περισσότερα αγαθά αναγκαία για τη διαβίωσή τους και να ζουν με ένα συνεχές άγχος επιβίωσης.

Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους νέους και την εργασιακή προοπτική τους, οδηγώντας μια ολόκληρη γενιά μπροστά στο άλυτο ερώτημα «ανεργία ή επισφάλεια ή μετανάστευση». Η ήττα και η απογοήτευση βολεύει τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής και οικονομικής ελίτ που έχει ανάγκη από πειθήνιους εργαζομένους έρμαια στις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους των επιχειρήσεων. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη. Είμαστε εκείνο το κομμάτι του λαού που χτυπιέται πιο πολύ από κάθε άλλο, αλλά, ταυτόχρονα, έχει τη δύναμη να σηκώσει ανάστημα, να καθορίσει το μέλλον του και να εμπνεύσει τον απογοητευμένο λαό.

Ο αγώνας για το παρόν και το μέλλον μας δεν μπορεί να γίνει με την αυτοπεριθωριοποίηση, με στροφή στον ατομισμό και με απόρριψη του συλλογικού αγώνα. Όποιος σήμερα πασχίζει μόνος του για να βρει λύσεις, συναντά τα αδιέξοδα της φυγής, της απογοήτευσης, της μίζερης ζωής. Τα συμφέροντά μας είναι ενιαία και απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση πρέπει να είμαστε ενωμένοι.

Μπορούμε και θα αντισταθούμε! Με όχημα ένα μαζικό διεκδικητικό αντιΕΕ κίνημα νεολαίας ενάντια στη λιτότητα και στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, και μέσα από το πιο οργανωμένο κομμάτι της, το φοιτητικό κίνημα, η νέα γενιά πρέπει να βγει μπροστά! Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της ρήξης με τα μνημόνια που υπαγορεύουν Ευρωπαϊκές και διεθνείς ελίτ, η σύγκρουση με τις υποταγμένες κυβερνήσεις. Να διεκδικήσουμε εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, ανθρώπινα ωράρια, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Για μια νεολαία που δε συμβιβάζεται με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών, μια νεολαία που αγωνίζεται για το μέλλον που της αξίζει!

  Πηγές

https://oenet.gr/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC/item/45347-proti-i-ellada-stin-evropi-se-ergasiaki-anasfaleia

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/704045/akraia-ftoxeia-stin-ellada-ziste-me-182-eyro-to-mina

http://www.protothema.gr/economy/article/598932/eurostat-protathlitria-europis-stin-anergia-i-ellada-me-233/

https://www.facebook.com/jodigraphics15/photos/a.1495095447447175.1073741828.1495053624118024/1649128365377215/?type=3&theater

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ Θεσσαλονίκης για τον ΟΑΣΘ

Σα να μην αρκούσαν η βαθύνουσα οικονομική κρίση, η κοινωνική διάλυση και η συλλογική κατάθλιψη, έρχεται ακόμα ένα πρόβλημα να προστεθεί στις πλάτες των κατοίκων και των φοιτητών της Θεσσαλονίκης: ο ΟΑΣΘ αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του εδώ και δύο μήνες κι αυτοί απαντούν εύλογα προχωρώντας σε απεργίες και επίσχεση εργασίας. Είναι δεδομένο ότι δίχως τον ΟΑΣΘ η μετακίνηση είναι για τον περισσότερο κόσμο αδύνατη. Κόσμος δεν μπορεί να πάει στις δουλειές του, φοιτητές εν μέσω εξεταστικής δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και τις βιβλιοθήκες κλπ. Μάλιστα σε ένα παραλήρημα αυταρχισμού, ο νεοφιλελεύθερος δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Μπουτάρης φρόντισε να πάρει θέση ενάντια στους εργαζομένους, κάνοντας λόγο για αναγκαστική επιστράτευση αυτών!

Ο ΟΑΣΘ ως γνωστόν αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιδιωτικού μονοπωλίου με τις πλάτες του κράτους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται εδώ και μισό αιώνα για μια εταιρία που ανήκει σε ιδιώτες, είναι μονοπώλιο και δέχεται κάθε χρόνο κρατική επιχορήγηση. Κάτι που δεν απέχει και πολύ απ τη γνωστή συνταγή της επιτυχίας για κάθε έλληνα βιομήχανο, εφοπλιστή ή εργολάβο. Ο ΟΑΣΘ λοιπόν παρά το σκανδαλωδώς αυτό ευνοϊκό καθεστώς όχι μόνο δεν παρέχει τις υπηρεσίες που θα πρεπε (υπηρεσίες μάλιστα για τις οποίες κάθε χρόνο το αντίτιμο αυξάνεται, ενώ όποιον δεν πληρώσει τον περιμένει ο εξευτελισμός και οι δίμετροι μπράβοι) αλλά κατάφερε να αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του. Ακόμα μια φορά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνική υπηρεσία όπως είναι η αστική μετακίνηση, η οποία εκχωρείται σε ιδιώτη και βιάζεται υποτασσόμενη στη λογική του κέρδους.
Σε μια πόλη με τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης, που οι αποστάσεις είναι μεγάλες, άλλα μέσα μαζικής συγκοινωνίας δεν υπάρχουν, και φυσικά εν μέσω οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, το αίτημα για δημόσια μετακίνηση χαμηλού κόστους είναι πιο εύλογο από ποτέ. Εξίσου αναγκαία είναι και η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους και τους φοιτητές. Αυτά είναι κάτι παραπάνω από εφικτά, με βάση τα χρήματα που δόθηκαν και δίνονται έτσι κι αλλιώς απ το κράτος στον ΟΑΣΘ μέσω κρατικών επιχορηγήσεων.

- Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους εργαζομένους του ΟΑΣΘ.
- Δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του ΟΑΣΘ ώστε να παρέχονται αξιόπιστες υπηρεσίες αστικών συγκοινωνιών - προσβάσιμες σε όλους.
- Δωρεάν μετακίνηση για φοιτητές και ανέργους.
- Επαναληπτική εξεταστική για όσα μαθήματα εξετάζονται τις μέρες που δεν υπάρχουν συγκοινωνίες

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ

Οι συνεχείς και ολοένα αυξανόμενες περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών, ο τερματισμός φοιτητικών παροχών, όπως η στέγαση και η σίτιση δεν είναι ένα «αναγκαίο κακό», μια φυσική καταστροφή. Η υποχρηματοδότηση στα πανεπιστήμια της χώρας είναι χωρίς τέλος και στο ΑΠΘ από το 2010 έφθασε στο 75%. Όλα τα πιο πάνω είναι το αποτελέσματα κυβερνητικών πολιτικών που έχουν καταστήσει την εκπαίδευση το φτωχό συγγενή και έχουν στείλει στο ανάθεμα τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Εξάλλου για την Κυβέρνηση οι προτεραιότητες είναι άλλες. Να εξυπηρετούν τις οδηγίες των καρεκλοκενταύρων των Βρυξελλών, τις υποδείξεις των δανειστών και να  πληρώνουν ένα ατέρμονο χρέος.

Αποτέλεσμα της έλλειψης διδακτικού προσωπικού και αιθουσών είναι ουκ ολίγες φορές να  καλούμαστε σ’ αυτή σχολή να παρακολουθήσουμε μάθημα, στριμωγμένοι σε αίθουσες που φιλοξενούν τον διπλάσιο αριθμό φοιτητών απ’ αυτόν για τον οποίο είχαν αρχικά σχεδιαστεί. Κατά συνέπεια,η παρακολούθηση καθίσταται από δύσκολη έως και απαγορευτική.

Αυτή την φορά στο στόχαστρο οι φοιτητές του 4^ου έτους οι οποίοι από Οκτώβρη καλούνται να παρακολουθήσουν το μάθημα της πολιτικής δικονομίας 2 (αναγκαστική εκτέλεση), σε ένα και μόνο τμήμα με καθηγητή τον κ. Σοφιαλίδη. Είναι πέρα από κάθε λογική αυτό το οποίο μας ζητάτε.
Τα όσα επιχειρούνται για μία ακόμη φορά στη σχολή μας και στο πανεπιστήμιό μας δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη. Αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει και να συνηθίζουμε στην ιδέα πως είναι φυσιολογικά, παύοντας να διεκδικούμε τα αυτονόητα.
-Αξίζουμε ανθρώπινους όρους σπουδών, που απαιτούν την επιτακτική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

-Θεωρούμε απαραίτητο και διεκδικούμε να αυξηθεί ο αριθμός των τμημάτων στο μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας 2 για να είναι εφικτό να παρακολουθηθεί το μάθημα από το σύνολο των τεταρτοετών φοιτητών.

Στη βάση αυτή ως Σύλλογος Φοιτητών Νομικής προχωρούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 12/9 και ώρα 12:00 στον Κοσμήτορα της σχολής, με τα ως άνω περιγραφόμενα αιτήματα.

Φοιτητική μέριμνα για να μπορούν να σπουδάζουν όλοι – όχι επιδόματα ψίχουλα

Στη σύγχρονη μνημονιακή εποχή όπου οι κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού γκρεμίζονται η μία μετά την άλλη, κεντρικό ρόλο έχει η απαξίωση του δημοσίου και ο συνακόλουθος περιορισμός του κοινωνικού κράτους. Τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μεταπολιτευτικά στους τομείς της δημόσιας παιδείας και υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της εργασίας, της προστασίας των ευπαθών κοινωνικών ομάδων έχουν σήμερα συρρικνωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποταχθεί στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΔΝΤ και να επιβάλλει παλιά και νέα μνημόνια οδηγεί, εκτός των άλλων, το πανεπιστήμιο σε στραγγαλισμό.

Ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστημίου που εξασφάλιζε την πρόσβαση στα φτωχότερα στρώματα, φαίνεται να μην έχει θέση σε μια χώρα που την τύχη της ορίζουν η Ευρωπαίοι «εταίροι» και οι υποταγμένες σε αυτούς κυβερνήσεις. Η σταδιακή μετακύλιση του κόστους φοίτησης (σίτιση, στέγαση, βιβλία) στην τσέπη του φοιτητή καθιστά τις σπουδές απρόσιτες για όλο και μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας. Όλο και περισσότερες είναι οι περιπτώσεις μαθητών που δεν μπορούν να σπουδάσουν και φοιτητών που διακόπτουν ή παρατάνε τις σπουδές τους, στην ελληνική τριτοβάθμια στην οποία σήμερα “ό,τι αγοράζεις, παίρνεις”.

Με βάση τα παραπάνω, που σύμφωνα με τους δανειστές και τους εγχώριους φίλους τους είναι μονόδρομος, οι μνημονιακές κυβερνήσεις προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι με παροχές που αποσκοπούν στην ελάφρυνση του κόστους σπουδών και στην άμβλυνση των ανισοτήτων, όπως είναι το φοιτητικό επίδομα ενοικίου. Η αλήθεια είναι όμως πως ούτε με 1000 ευρώ το χρόνο καλύπτονται οι στοιχειώδες ανάγκες στέγασης ενός φοιτητή, ούτε με τις αυστηρές προϋποθέσεις που το πλαισιώνουν έχουν πρόσβαση στο επίδομα όσοι πράγματι το έχουν ανάγκη.

Τέτοια προϋπόθεση είναι το να μην είναι οι γονείς ή ο φοιτητής κύριοι κατοικιών που υπερβαίνουν τα 200 τμ. Η ίδια η πραγματικότητα αποδείχνει πως πολλές οικογένειες έχουν παραπάνω του ενός σπίτια όπως πατρικά ή σπίτια προορισμένα για τα παιδιά κλπ δίχως αυτό να σημαίνει κάτι για την οικονομική τους κατάσταση.

Άλλη προϋπόθεση είναι να έχει περάσει ο φοιτητής τουλάχιστον τα μισά μαθήματα του προηγούμενου έτους με ό,τι αυτό προδήλως συνεπάγεται για τους συμφοιτητές μας που εργάζονται ή που σπουδάζουν εξ αποστάσεως (ακριβώς γιατί δεν έχουν χρήματα για στέγαση!).

Το επίδομα επίσης χορηγείται για τόσα έτη όσα είναι και τα έτη σπουδών της Σχολής. Μετά το τέταρτο έτος λοιπόν π.χ. στη Νομική τα έξοδα στέγασης του φοιτητή είναι δικό του πρόβλημα!

Εάν πληρεί κάποιος αυτές τις προϋποθέσεις θα καταφέρει να πάρει το ποσό των 1000 ευρώ το χρόνο. Αρκούν όμως 1000 ευρώ για να ανταποκριθείς στις ανάγκες στέγασης; Αν αναλογιστούμε ότι το μέσο κόστος ενοικίου είναι στις μεγαλουπόλεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη 250-300 ευρώ και στις επαρχιακές πόλεις 180-200 ευρώ, χρειάζεσαι τουλάχιστον 2500 ευρώ χωρίς νερό ,ΔΕΗ κτλ. Τα υπόλοιπα αναγκάζεται να τα βάλει από την τσέπη της η ελληνική οικογένεια που -αν έχει την τύχη να εργάζεται κάποιο μέλος της- αμείβεται με μισθούς πείνας και φορολογείται ανελέητα.

Τα κοινωνικά επιδόματα πρέπει να έχουν τον ρόλο της κάλυψης των αναγκών του λαού και όχι ρόλο συμπληρωματικό. Αν μάλιστα σκεφτούμε πως βασική πηγή εσόδων του κράτους για την κάλυψη των αναγκών των πολιτών είναι η φορολογία των ίδιων, αντιλαμβανόμαστε την τραγική ειρωνεία της υπόθεσης. Ο λαός σήμερα υπερφορολογείται και παρόλο αυτά οι ανάγκες του μένουν ακάλυπτες.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Δεν θα πούμε ευχαριστώ για τα επιδόματα ψίχουλα που μας πετάνε για τις σπουδές μας. Με 1000 ευρώ δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις ούτε στα μισά του κόστους στέγασης.

Δεν θα πούμε ευχαριστώ που διαλύουν το δημόσιο πανεπιστήμιο, το κάνουν απρόσιτο οικονομικά και αφιλόξενο, αποκλείοντας τα φτωχότερα στρώματα που στην Ελλάδα της κρίσης είναι και τα πλειοψηφικά.

Δεν θα ανεχτούμε τη ζωή χαμηλών προσδοκιών, σε μια κοινωνία που λεηλατείται από τους δανειστές και τις κυβερνήσεις.

ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ

Η νεολαία πρέπει να σηκώσει το κεφάλι. Η ψυχολογία του κακομοίρη που θα «ζητιανεύει» για να σπουδάσει, για να βρει δουλειά, για να ζήσει, δε μας αξίζει. Σαν νέα γενιά οφείλουμε να δώσουμε το παράδειγμα της αντίστασης στο μνημονιακό πλαίσιο και στην ΕΕ και το ΔΝΤ που το επιβάλλουν.

Τα πράγματα μπορούνε να πάνε αλλιώς! Η ανατροπή έρχεται μέσα από το σπάσιμο των μονοδρόμων και τη δημιουργία μαζικών όρων αντίστασης. Το φοιτητικό κίνημα σήμερα οφείλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο στους κόλπους της νεολαίας. Να τολμήσουμε να βγούμε μπροστά, να αντισταθούμε στη ζωή χαμηλών προσδοκιών και στους φραγμούς στο μέλλον μας, να διεκδικήσουμε.

• Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Καμία σκέψη για δίδακτρα σε προπτυχιακά-μεταπτυχιακά και πληρωμή βιβλίων
• Ελαστικοποίηση των κριτηρίων πρόσβασης στις φοιτητικές εστίες. Είναι ανεπίτρεπτο φοιτητές με ανεργο γονιό ή πολύτεκνοι να αποκλείονται.
• Δωρεάν σίτιση στη φοιτητική λέσχη για όλους.

Σε αυτή τη βάση ζητάμε επιδόματα που θα καλύπτουν ανάγκες κι όχι ψίχουλα. Διεκδικούμε λοιπόν

-Διπλασιασμό του στεγαστικού φοιτητικού επιδόματος.

-Κατάργηση του ορίου των 200τμ και αύξηση του εισοδηματικού κριτηρίου

-Επιμήκυνση του χρόνου χορήγησης έως την ολοκλήρωση των σπουδών

Να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα στο μεταπτυχιακό της Νομικής Αθήνας

Μέσα στο καλοκαίρι, ένα μήνα πριν την έναρξη κατάθεσης αιτήσεων για συμμετοχή, η Νομική σχολή ανακοίνωσε την αναδιάρθρωση των μεταπτυχιακών της προγραμμάτων. Από τη σχετική ανακοίνωση προκύπτει ότι τα μεταπτυχιακά προγράμματα χωρισμένα ανά Τομέα (Αστικού, Ποινικού κλπ) αντικαθίστανται από ένα νέο, ενοποιημένο πρόγραμμα που διαιρείται σε 22 κατευθύνσεις. Παράλληλα ανακοινώνεται με την «εύηχη» διατύπωση περί «συνδρομής φοιτητών» η επιβολή διδάκτρων ύψους 1.200 ευρώ.

Ξέρουμε ότι η ανακοίνωση αυτή δεν έρχεται σαν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά εναρμονίζεται με τη γενική κατεύθυνση για μεταπτυχιακά επί πληρωμή (το 79% των μεταπτυχιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα έχουν ήδη δίδακτρα!). Ξέρουμε και ότι απέναντι στις όποιες αντιδράσεις, η απάντηση θα είναι να μην παραπονιόμαστε γιατί δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, δεν υπάρχουν χρήματα και ότι τα 1.200 ευρώ είναι μια πολύ λογική τιμή σε σχέση με άλλα μεταπτυχιακά.

Δεν πρέπει όμως στο όνομα των παραπάνω να αποδεχτούμε τα δίδακτρα, ψάχνοντας ο καθένας ατομικά αν και πως θα μπορέσει να βρει 1.200 ευρώ για να τα καλύψει. Αντίθετα, πρέπει να αγωνιστούμε συλλογικά για να μην περάσουν. Πρέπει να μπλοκάρουμε την επιβολή διδάκτρων γιατί σε αντίθεση με την παρουσίασή τους είτε σαν κάτι το «φυσιολογικό» είτε σαν «αναγκαίο κακό»:

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να πληρώνουμε για να σπουδάσουμε. Ο αγώνας ενάντια στα δίδακτρα, είναι αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Η διαφύλαξη του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα, είναι προϋπόθεση για το δικαίωμα της καθολικής πρόσβασης στο κοινωνικό αγαθό της παιδείας. Τα δίδακτρα, η συρρίκνωση των φοιτητικών παροχών και η γενικότερη μετακύλιση του κόστους σπουδών στους φοιτητές, οδηγούν σε μια παιδεία-εμπόρευμα, που από κοινωνικό αγαθό στο οποίο έχουν πρόσβαση όλοι μετατρέπεται σε υπηρεσία στην οποία η πρόσβαση εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός.

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να αποκλειόμαστε από τις σπουδές λόγω αδυναμίας να πληρώσουμε. Η υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας δεν είναι «ιδεολογικό» ζήτημα. Αφορά την υλική υπεράσπιση της δυνατότητας όλων να σπουδάσουν, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση αυτών και των οικογενειών τους. Ειδικά στην Ελλάδα των μνημονιακών πολιτικών και της φτωχοποίησης που έχουν επιφέρει, τα δίδακτρα δεν αποτελούν απλά μια οικονομική επιβάρυνση που αίρει το δωρεάν χαρακτήρα των σπουδών, αλλά ένα μέτρο που έρχεται να αποκλείσει μεγάλο μέρος των φοιτητών από τις σπουδές, στην προκειμένη περίπτωση από το μεταπτυχιακό, καθώς θα αδυνατούν να καλύψουν το κόστος. Και η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι οι 3 υποτροφίες που προβλέπονται ανά κατεύθυνση για φοιτητές που αδυνατούν να πληρώσουν, λες και η αδυναμία να καλυφθούν τα 1.200 ευρώ αφορούν μια μικρή μειοψηφία και όχι τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών. Ούτε πολύ περισσότερο η προκλητική επιχειρηματολογία που ακούστηκε πέρυσι για την επιβολή διδάκτρων στο μεταπτυχιακό του Τομέα Διεθνούς, για το «λογικό» των 1.200 ευρώ σε σχέση με ποσά σε άλλα μεταπτυχιακά. Ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί η δυνατότητα πρόσβασης σε όλους είναι να παραμείνει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Νομικής αλλά και κάθε μεταπτυχιακό δωρεάν.

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να πληρώνουμε τα σπασμένα της μνημονιακής πολιτικής, τα σπασμένα της υποχρηματοδότησης. Τα δίδακτρα επιβάλλονται στο όνομα της κάλυψης ενός μέρους των εξόδων λειτουργίας του μεταπτυχιακού, λόγω της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης. Η αλήθεια είναι ότι η υποχρηματοδότηση είναι μια πραγματικότητα που «στραγγαλίζει» το πανεπιστήμιο και τη λειτουργία του. Δεν είναι όμως κάποιο «φυσικό κακό». Την τελευταία εξαετία οι κρατικές δαπάνες για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ έχουν μειωθεί κατά 70%, στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής των περικοπών από παντού για να εξυπηρετηθεί η αποπληρωμή του χρέους. Ταυτόχρονα, με την ίδια «ευκολία» που οι περικοπές και οι επιβαρύνσεις αφορούν μόνιμα τα δημόσια αγαθά, τους εργαζόμενους και τη νεολαία, μόνιμα αφορούν και τους διάφορους επιχειρηματίες( τελευταίο παράδειγμα ο Μαρινόπουλος) οι φοροαπαλλαγές, η δυνατότητα να βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, να πτωχεύουν τις επιχειρήσεις τους αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους. Όσο για τη «λύση» που προωθείται απέναντι στην αδυναμία κάλυψης στοιχειωδών εξόδων λειτουργίας των πανεπιστημίων, στην υπολειτουργία και τη συρρίκνωση παροχών που φέρνει η υποχρηματοδότηση, δεν είναι άλλη από την επιβολή διδάκτρων ή την αναζήτηση ιδιωτικών χορηγιών.

Απέναντι λοιπόν στη «λύση» των διδάκτρων απαιτούμε πρώτα απ’ όλα από τη διοίκηση της σχολής την άμεση απόσυρσή τους. Αντί να επιβάλει στους φοιτητές να πληρώνουν για να σπουδάσουν, να διεκδικήσει από την κεντρική εξουσία, από το Υπουργείο την αναγκαία χρηματοδότηση για τη λειτουργία του μεταπτυχιακού και της σχολής γενικότερα. Να θέσει το ζήτημα της υποχρηματοδότησης, να προχωρήσει σε διαμαρτυρίες στο Υπουργείο καλώντας και τους φοιτητές, αν θέλει να λέει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους. Διαφορετικά, είναι προφανές ότι επιλέγει να είναι απέναντι μας, ότι επιλέγει να υλοποιήσει την πολιτική που μας φορτώνει το βάρος της κρίσης. Κυρίως όμως εμείς ως φοιτητές θα πρέπει να αγωνιστούμε με κάθε μέσο για να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα. Γιατί δεν είναι δική μας υπόθεση να πληρώνουμε για να καλύψουμε τα αποτελέσματα της μνημονιακής υποχρηματοδότησης. Για να διασφαλίσουμε το δικαίωμα όλων στις σπουδές και όχι μόνο όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα.

Παράλληλα, το συνολικό ζήτημα της υποχρηματοδότησης και των αποτελεσμάτων της θα πρέπει να γίνει κύρια αιχμή αγώνα για το φοιτητικό κίνημα. Ακριβώς, γιατί συνεπάγεται από δίδακτρα και ελλείψεις διδακτικού και διοικητικού προσωπικού μέχρι περικοπές στις φοιτητικές παροχές. Δεν είναι επομένως υπόθεση ενός αγώνα μόνο ανά σχολή, αλλά και ενός ενιαίου αγώνα που θα πρέπει να δοθεί. Μέσα στο Σεπτέμβρη λοιπόν, να προχωρήσουμε είτε μέσω Γενικών Συνελεύσεων είτε μέσω αποφάσεων Διοικητικών Συμβουλίων, σε συντονισμό των συλλόγων-για την οργάνωση πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης ενάντια στην υποχρηματοδότηση και τις συνέπειες της για τις σχολές και τους φοιτητές.

Με βασικό αίτημα την άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία. Αίτημα που για να γίνει πράξη όμως απαιτεί τη ρήξη με τα μνημόνια, με το ευρώ και την Ε.Ε. Γιατί μόνο εκτός ευρώ μπορούμε να ελέγχουμε εμείς και όχι τα επιτελεία της Ε.Ε τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα το που θα δοθούν χρήματα, να υπάρξει αύξηση και όχι μείωση των δαπανών για την παιδεία. Για να απαλλαγούμε από το ληστρικό χρέος και από τις μνημονιακές δεσμεύσεις, που το συνοδεύουν, για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, που πρακτικά σημαίνουν συνεχόμενη υποχρηματοδότηση σε δημόσια παιδεία, υγεία κλπ. Γιατί μόνο σε ρήξη με την Ε.Ε που εδώ και τρεις δεκαετίες με Συνθήκες και Οδηγίες όπως αυτή της Μπολόνια, προωθεί στις χώρες-μέλη την απόσυρση του κράτους και το «άνοιγμα» της εκπαίδευσης στην ιδιωτικοποίηση, μπορούμε να υπερασπιστούμε το δημόσιο και δωρεάν σύστημα παιδείας.

Να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα- να μπλοκάρουμε την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης!

                                        Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους!

Η εργασία ως «ευγενική χορηγία» στην Ελλάδα των μνημονίων

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας

Έρευνα που δημοσιεύεται στο intrajobs.gr και στην imerisia.gr έρχεται να επιβεβαιώσει μια βασική τρομακτική πτυχή της μνημονιακής πραγματικότητας: Όσα πτυχία και χαρτιά αν κυνηγήσει ένας επιστήμονας, όσα χρόνια προϋπηρεσίας και αν έχει, θα εξακολουθεί να πληρώνεται με μισθούς πείνας των 450-750€. 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία, μεταπτυχιακοί υπάλληλοι με 1-5 χρόνια προϋπηρεσίας αμείβονται με λιγότερα από 450€ και πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ με 6-10 χρόνια προϋπηρεσίας αμείβονται επίσης με λιγότερα από 450€! Ταυτόχρονα, στα 11-15 χρόνια προϋπηρεσίας μεταπτυχιακοί έχουν αμοιβές ακόμη και από 751€ ενώ πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ και μεταλυκειακής εκπαίδευσης ακόμη και από 451€!

Οι μνημονιακές πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ έρχονται να σφραγίσουν πως το κυνήγι πτυχίων, τίτλων και πιστοποιητικών ελάχιστη επίδραση έχουν στη μετέπειτα εργασιακή ζωή των νέων –κυρίως- εργαζομένων. Οι μισθοί πείνας, η εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας και ο εργασιακός μεσαίωνας δε λογαριάζουν αν ο εργαζόμενος έχει ένα, δύο ή τρία πτυχία και μεταπτυχιακά. Στο βωμό της κρίσης, τα 450, τα 500 και τα 600€ πρέπει να θεωρούνται «ευτυχία», και ας βρει ο εργαζόμενος την άκρη για να ζήσει.

Γίνεται σαφές ότι στη μεταμνημονιακή κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην χώρα μας τίθεται στους νέους το εξής δίλημμα: μακροχρόνια ανεργία ή κακοπληρωμένη εργασία από την μία, είτε μετανάστευση στο εξωτερικό από την άλλη. Μετανάστευση που εκφράζεται και ως απομύζηση του επιστημονικού δυναμικού (brain drain). Από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δις. ευρώ στις νέες «πατρίδες» τους, δηλαδή στις χώρες υποδοχής τους. Ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως Γερμανία και Αγγλία) απορροφούν έτοιμους νέους επιστήμονες, την στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει δαπανήσει 8 δις ευρώ για την εκπαίδευση των ανθρώπων αυτών. Η απώλεια είναι μεγάλη για την χώρα μας, καθώς χάνει το πιο παραγωγικό κομμάτι της και ουσιαστικά στερείται ένα αναγκαίο επιστημονικό δυναμικό, που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια άλλη πορεία για την χώρα.

Το πραγματικό δίλημμα είναι αν θα αποδεχτούμε αυτήν την κατάσταση ή αν σαν νέα γενιά θα διεκδικήσουμε την ζωή και το μέλλον που μας αξίζει. Η μοίρα μας μπορεί να αλλάξει, μόνο μέσα από την πάλη ενάντια στα μνημόνια, μόνο μέσα από την πάλη για μια Ελλάδα που θα μπορεί να παράγει σε ρήξη με τις πολιτικές της λιτότητας και της παραγωγικής διάλυσης που επιβάλλουν ΕΕ και δανειστές. Σήμερα, λοιπόν, είναι αναγκαίο να οικοδομήσουμε ένα μαζικό νεολαιίστικό ρεύμα ρήξης με την ΕΕ που θα αντιμάχεται τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα και θα διεκδικεί εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προοπτικής, ο μόνος δρόμος για να εργαστούμε, να δημιουργήσουμε στον τόπο μας.

Πηγές: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=34291&subid=2&pubid=114085997

http://www.huffingtonpost.gr/2016/07/20/brain-drain-endeavor_n_11080214.html

Ενάντια στην παρωδία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης - αγώνας για ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια!

Ανακοίνωση ΑΡΔΙΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΘ

Τα τελευταία έξι χρόνια η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις μνημονιακές πολιτικές και τα ολέθρια αποτελέσματα της εφαρμογής τους. Τα μνημόνια δεν κατάφεραν να μειώσουν το γιγάντιο δημόσιο χρέος, όπως μας προανήγγειλαν ότι θα κάνουν, κατάφεραν όμως να περάσουν τις πιο αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που έχει βιώσει η χώρα σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Η εκτόξευση της ανεργίας, οι οριζόντιες περικοπές και η φτωχοποίηση, η μείωση των κοινωνικών παροχών, η διάλυση του κοινωνικού κράτους και η επιβολή ένος νέου εργασιακού μεσαίωνα είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Αυτή η κατάσταση έχει φυσικά αντίκτυπο στον τομέα της υγείας και της παροχής φροντίδας για την ψυχική υγεία, έναν χώρο που εμάς ως επαγγελματιές μας αφορά κατά κόρον. Η άγρια δημοσιονομική λιτότητα που επιβάλλεται με περικοπές προϋπολογισμού και υποστελέχωση σε δομές και ΨΝ οδηγούν σε μια οριακή κατάσταση λειτουργίας, ενώ οι εργαζόμενοι καταγγέλουν πως ζουν και δουλεύουν σε κλίμα εργασιακής απαξίωσης, αβεβαιότητας και εκφοβισμού, την ίδια στιγμή που αντικειμενικά αδυνατούν να προσφέρουν ικανοποιητική ψυχική φροντίδα.

Ωστόσο, τα προβλήματα αυτά λίγο φαίνεται να απασχολούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που πλήρως υποταγμένη στις ευρωπαϊκές απαιτήσεις ετοιμάζονται να φέρουν στη Βουλή το Σχέδιο Νόμου για τη «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΚΕΝΤΡΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΠΑΝΙΩΝ ΠΑΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ».

Συγκεκριμένα το Σχέδιο Νόμου περιλαμβάνει : 

·         Την κατάργηση ΝΠΔΔ και μεταφορά θέσεων σε Γενικά Νοσοκομεία. Κάθε φορά που θα κλείνει μία κλινική σε Ψυχιατρικό νοσοκομείο θα πρέπει να ανοίγει μία Ψυχιατρική Κλινική σε Γενικό Νοσοκομείο, που υπολογίζεται σε ανάγκη δημιουργίας 15 Κλινικών σε όλη τη χώρα. Ωστόσο, είναι βάσιμα αμφισβητήσιμο το κατά πόσο αυτό είναι επιτεύξιμο, με το ΕΣΥ να βρίσκεται στα πρόθυρα ασφυξίας και τους γιατρούς του σε αδυναμία να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς. Όσον αφορά δε, τους ψυχικά ασθενείς ήδη υπάρχει πρόβλημα συνωστισμού στα ΓΝ, πράγμα που θέτει ζητήματα ικανοποιητικής περίθαλψης αλλά και ασφάλειας.

·         Την ένταξη στους τομείς Ψυχικής Υγείας πλήθους Ιδιωτικών & Μ.Κ.Ο. Μονάδων. Οι προσπάθειες αποασυλοποίησης των τελευταίων δεκαετιών απέτυχαν να δημιουργήσουν ένα ολοκληρωμένο δίκτυο κοινοτικών υπηρεσιών, που να επιτυγχάνει τη συνέχεια και τη συνέπεια στη θεραπευτική διαδικασία, δημιουργώντας την τάση για ιδιωτικοποίηση του συστήματος μέσω των ΜΚΟ. Με το παρόν νομοσχέδιο, αυτό γίνεται ο κανόνας. Αξίζει να αναφέρουμε ότι κάποιες ΜΚΟ έχουν εμπλακεί και σε σκάνδαλα κατάχρησης κονδυλίων.

·         Την Ίδρυση και λειτουργία καθώς και την ανάληψη της συνέχισης λειτουργίας Μονάδων Ψυχικής Υγείας από Α.Ε. Η Ανώνυμη Εταιρεία Μονάδων Υγείας (Α.Ε.Μ.Υ. Α.Ε) θα μπορεί να αναλαμβάνει τη συνέχιση της λειτουργίας Μονάδων Ψυχικής Υγείας (όταν για διάφορους λόγους δεν θα συνεχίζει να τη λειτουργεί ο φορέας που την είχε αναλάβει) και θα συνάπτει ατομικές συμβάσεις με τους εργαζόμενούς της μέχρι ένα έτος. Η Α.Ε.Μ.Υ. Α.Ε. ουσιαστικά θα "ξεπλένει" τις συμβάσεις και θα παραδίδει (καθαρή από εργαζόμενους) την Μονάδα στον επόμενο φορέα. Με αυτό το καθεστώς συμβάσεων αμφισβητείται το αν οι εργαζόμενοι θα αποζημιώνονται για όλα τα χρόνια που έχουν δουλέψει σε αυτή τη δομή (όπως θα δικαιούνταν) ή μόνο για τον ένα χρόνο της τελευταίας σύμβασής τους.

·         Μετά την λήξη της διάρκειας των συμβάσεων αυτών, οι ανάγκες παροχής υπηρεσιών για τη συνέχιση λειτουργίας της Μονάδας Ψυχικής Υγείας πρέπει να καλύπτονται από την «Α.Ε.Μ.Υ. Α.Ε.» είτε με την πρόσληψη ή απόσπαση προσωπικού είτε με την διενέργεια διαγωνιστικής διαδικασίας για την κατάρτιση νέων συμβάσεων έργου ή μίσθωσης έργου. Σύμφωνα με το άρθρο 22 όλοι οι φορείς (και τα γενικά νοσοκομεία) θα έχουν δυνατότητα πρόσληψης όλων των λειτουργών υγείας (γιατρών, νοσηλευτών, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών κλπ) με μπλοκάκι.

·         Στην ΑΕΜΥ ανατίθεται και ρόλος στο προσφυγικό για παροχή υπηρεσιών υγείας στα ποικίλα κέντρα «φιλοξενίας»/κράτησης, στην χρησιμοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων στους «τομείς του Ασύλου, της Μετανάστευσης και της Ενταξης», αλλά δεν υπάρχει άλλη ειδική αναφορά στο πώς θα χρησιμοποιηθεί εν προκειμένω, αφήνοντας το ζήτημα ανοιχτό για «πάσα χρήσιν».

·         Την αλλαγή της διοικητικής δομής, συστήνοντας περιφερειακά συμβούλια τα οποία θα εποπτεύουν , θα διοικούν, θα εισηγούνται στο Υπ. Υγείας την κατάργηση Μονάδων – Κλινικών, μετακίνηση προσωπικού εντός του δικτύου (τομείς Ψυχικής Υγείας). Η διοικητική μεταρρύθμιση όμως θα καταφέρει να επιλύσει το ζήτημα της αυθαιρεσίας των διοικήσεων των φορέων ή οι εργαζόμενοι και οι ίδιες οι δομές θα εκβιάζονται υπό το φόβο των απολύσεων, του κλεισίματος των Μονάδων ή το πέρασμά τους στην Α.Ε.Μ.Υ.; .

Η σημερινή συζήτηση για Ανώνυμες Εταιρείες και είσοδο των ΜΚΟ (και θεσμικά πλέον) στον τομέα της Ψ.Υ. έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ το 2013, όπου με επερώτησή του στον Υπουργό μιλούσε για ένταξη των δομών στο Δημόσιο και δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων Μονάδων, ενώ κατηγορούσε το Υπουργείο ότι η ψυχιατρική μεταρρύθμιση με την υπογραφή του  

Συμφώνου Αντόρ-Λυκουρέντζου δεν ήταν παρά πρόσχημα για τη διάλυση της ψυχιατρικής περίθαλψης. Σήμερα που θέλουν να κλείσουν τα εναπομείντα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία (Δαφνί, Δρομοκαϊτειο, Σταυρούπολης) και να μεταφέρουν τις Ψυχιατρικές Κλινικές στα Γενικά Νοσοκομεία και τις δομές ΨΥ σε ΑΕ δεν οδηγούν σε διάλυση όλο τον κλάδο; Ένα νομοσχέδιο που - ελλείψει πλαισίου για μια ολοκληρώμενη μετάβαση σε μια αποϊδρυματοποιημένη ψυχιατρική - επινοεί μια νέα, συγκεντρωτική διοικητική μορφή, δεν προσβάλλει την ουσία και την έννοια της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης; 

Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση δε σημαίνει απλά αποασυλοποίηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς ουσιαστική αλλαγή στο περιεχόμενο και την κουλτούρα της ψυχιατρικής πρακτικής, χωρίς την εξασφάλιση υποδομών υποδοχής. Διαφορετικά πώς θα προστατευτούν οι άνθρωποι με ψυχικά νοσήματα από το να βρεθούν στο δρόμο;

Η όλη κατάσταση πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις κατά πόσο σε εθνικό επίπεδο υπάρχει περιθώριο για χάραξη αυτόνομης πολιτικής ή αν η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο της ΕΕ σημαίνει επιβολή της ιδιωτικοποιήσεων σε κάθε Δημόσιο Αγαθό.

Φυσικά η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο αυτών των μεταρρυθμίσεων κοινωνικής διάλυσης. Αν θέλουμε όμως να είμαστε μια γενιά που θα μπορεί να ονειρεύεται, να ζει και να δουλεύει με αξιοπρέπεια, έχουμε λόγο να αγωνιστούμε!

-Να αντισταθούμε στον εργασιακό μεσαίωνα που μας προετοιμάζουν, με τις απολύσεις, την έλλειψη μονιμότητας, την ευέλικτη εργασία, τα υποστελεχωμένα ιδρύματα, που θα μας εμποδίζουν να προσφέρουμε με την εργασία μας αλλά και να αμοιβόμαστε ικανοποιητικά από αυτήν.

-Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων αγαθών, γιατί η Υγεία είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα! Γιατί οι Α.Ε. και η εθελοντική κουλτούρα των ΜΚΟ θα επιβάλλουν περαιτέρω μειώσεις μισθών, ευκολότερες απολύσεις, μεγαλύτερη εκμετάλλευση της δουλειάς μας σε όφελος του κεφαλαίου. Οφείλουμε να αγωνιστούμε για την προστασία τόσο των ασθενών όσο και των εργαζομένων.

-Μέσα από συλλογικές διαδικασίες, με μαζικοποίηση των Γενικών Συνελεύσεων, κινητοποιήσεις με τις οποίες θα κάνουμε ηχηρή τη φωνή μας ενάντια σε ένα μέλλον δίχως προοπτική, ένα μέλλον ανασφάλειας και εκμετάλλευσης!