Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα. Στο Κερατσίνι κλήθηκαν μαθητές από το 2ο
ΓΕΛ Κερατσινίου στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, ύστερα από κατάθεση
της διευθύντριας του σχολείου, σύμφωνα με την κατηγορία ότι συμμετείχαν
σε κατάληψη του σχολείου τους τον Οκτώβριο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες των μαθητών,
οι αστυνομικοί τους ανέφεραν πως δεν θα είναι σε θέση να υποβάλουν
μηχανογραφικό δελτίο για τις πανελλαδικές εξετάσεις καθώς κατηγορούνται
για κακουργήματα. Επίσης, η ανάκριση των μαθητών περιελάμβανε τα εξής
ερωτήματα: Ποιοι από τους συμμαθητές τους υποκίνησαν την κατάληψη, αν
υπήρχαν καθηγητές που την υποκίνησαν, ποιες είναι οι πολιτικές
πεποιθήσεις των καθηγητών τους στο σχολείο, αν υποκινείτο από κόμματα.
Δεν αρκέστηκαν, όμως, σε αυτές τις πληροφορίες και προχώρησαν σε πιο
προσωπικά δεδομένα των μαθητών, όπως με ποιους μένουν και αν οι γονείς
τους είναι χωρισμένοι, επάγγελμα γονιών, μέχρι και τι ψηφίζουν οι γονείς
τους (!) . Παράλληλα, η ΓΑΔΑ ζητάει πλήρες φακέλωμα των σχολείων από
τις κατά τόπους αστυνομικές διευθύνσεις. Συγκεκριμένα, με έγγραφο της
ΓΑΔΑ, τα αστυνομικά τμήματα καλούνται «να μεθοδεύσουν προσωπικές επαφές – συναντήσεις με τους διευθυντές των σχολικών μονάδων»
της Αττικής με σκοπό την καταγραφή προβλημάτων που άπτονται της
αρμοδιότητα του υπ. Δημοσίας Τάξης και ειδικότερα της αστυνομίας.
Το τελευταίο γεγονός δείχνει ότι
το συμβάν στο σχολείο του Κερατσινίου δεν είναι ένα ‘τυχαίο’ συμβάν,
αλλά πρόκειται για συντεταγμένο σχέδιο της κυβέρνησης να καταστείλει τις
αντιδράσεις και της μαθητικής κοινότητας. Ας εμβαθύνουμε όμως στο
περιστατικό στο Κερατσίνι όπου οι μαθητές δεν έκαναν κατάληψη για…
‘τετράγωνες τυρόπιτες’ αλλά για άμεσα προβλήματα που παρεμπόδιζαν την
εκπαιδευτική λειτουργία όπως η θέρμανση του σχολείου, η επιδιόρθωση των
φθορών, η κάλυψη των εξόδων για απαραίτητα υλικά ( όπως χαρτί, κιμωλίες,
μελάνι κτλ.) και η απαίτηση να μην απολυθούν άλλοι καθηγητές τους.
Άλλωστε, η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη δευτεροβάθμια
εκπαίδευση μετά το Νέο Λύκειο, τις απολύσεις των καθηγητών και τις
τεράστιες περικοπές στη χρηματοδότηση είναι γνωστή. Δημιουργείται ένα
σχολείο διαλυμένο, στα πρότυπα του μνημονίου και του χρέους, απρόσιτο
για τη μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών που δεν μπορούν να πληρώσουν
φροντιστήρια.