Τα πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές – Οι νέοι επιστήμονες άνεργοι και μετανάστες

Μετά από 7 χρόνια πιστής εφαρμογής μνημονιακών πολιτικών, τα καταστρεπτικά τους αποτελέσματα είναι εμφανή σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα ως νεολαίοι και φοιτητές. Η μείωση των οικογενειακών μας εισοδημάτων, η ανεργία, η ανελέητη φορομπιξία συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο καλούμαστε να σπουδάσουμε και να πάρουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται το πτυχίο, για να βρεθούμε τελικά αντιμέτωποι με το μέλλον της ανεργίας, της ανασφάλιστης εργασίας και της μετανάστευσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμη πραγματικότητα: τη διάλυση των σχολών μας από τα μνημονιακά μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές στη χώρα.

Χαρακτηριστικά, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει μειωθεί πάνω από 70% τα τελευταία 7 χρόνια, γεγονός που έχει προκαλέσει σειρά προβλημάτων στην καθημερινότητά μας που όλοι λίγο ή πολύ γνωρίζουμε: περικοπή συγγραμμάτων, υπολειτουργία γραμματειών και βιβλιοθηκών, πληρωμή από την τσέπη μας εργαστηριακών υλικών και άλλων απαραίτητων για τις σπουδές μας εργαλείων, υποβάθμιση των δομών σίτισης και στέγασης, εισαγωγή αντιτίμου σε αυτές κ.ά.

Ένα από τα βασικά «συμπτώματα» της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων, που φαίνεται μάλιστα να λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αυτό της έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Υπουργείου Παιδείας, από το 2009 μέχρι σήμερα το καθηγητικό προσωπικό έχει μειωθεί περίπου κατά 40%, από 24.636 σε σε 14.686 άτομα. Ειδικά στο ΑΠΘ, την τελευταία 7ετία χάθηκαν περί τις 650 θέσεις διδασκόντων, δηλαδή σχεδόν το 1/3 του προσωπικού. Η έλλειψη προσωπικού είναι πλέον εμφανής σε όλα τα τμήματα και γίνεται αισθητή με ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, υπάρχουν τμήματα, όπως η Ψυχολογία ΑΠΘ, που αδυνατούν να παρέχουν τα μαθήματα του προγράμματος σπουδών τους, με πολλούς φοιτητές να «μένουν στον αέρα» αδυνατώντας να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο για το πτυχίο αριθμό ects και άλλους να αναγκάζονται να «δανείζονται» μαθήματα από άλλες σχολές, με περιεχόμενο συχνά εντελώς άσχετο προς το αντικείμενο των σπουδών τους. Σε άλλα τμήματα, όπως για παράδειγμα η Νομική ΑΠΘ ή το Οικονομικό, η έλλειψη καθηγητών αντιμετωπίζεται με τη μείωση του αριθμού των τμημάτων και το στοίβαγμα μεγάλου αριθμού φοιτητών σε ακατάλληλες αίθουσες, επιλογή που αποτελεί την καλύτερη συνταγή για μάθημα χαμηλής ποιότητας. Το πρόβλημα λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις στις πολυτεχνικές σχολές (π.χ. Αρχιτεκτονική, ΗΜΜΥ) και τις σχολές επιστημών υγείας (π.χ. Ιατρική), καθώς τα εργαστήρια έχουν προ πολλού μειωθεί και το στοίβαγμα έχει γίνει κανόνας.

 Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα είναι συνολικό και σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στους κακούς χειρισμούς του κάθε κοσμήτορα. Η κατάργηση τόσων θέσεων εργασίας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εφαρμογής του μνημονιακού μέτρου «1 προς 5» στο Δημόσιο, που επιβάλλει ότι για κάθε 5 υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται μόνο ένας αντικαθίσταται. Ταυτόχρονα, ο οικονομικός στραγγαλισμός των ιδρυμάτων είχε ως αποτέλεσμα να μην ανανεώνονται οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που είχαν συνάψει τα ιδρύματα με διδάκτορες, προκειμένου να καλύψουν με ίδιους πόρους τα διδακτικά κενά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού πρώτα μείωσε κατά 20% την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με το 3^ο μνημόνιο, συνεχίζοντας την ίδια ακριβώς πολιτική των προηγούμενων, έρχεται τώρα να απαντήσει δήθεν στα προβλήματά τους με ημίμετρα που μόνο λύση δεν επιφέρουν. Ειδικότερα, με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση δόθηκε η δυνατότητα να συνεχίζουν να διδάσκουν εθελοντικά ομότιμοι (συνταξιούχοι) καθηγητές, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι συχνά η «εθελοντική» αυτή εργασία επιβάλλεται σε υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς φοιτητές. Την ίδια στιγμή δηλαδή, που χιλιάδες νέοι επιστήμονες είναι άνεργοι και φεύγουν μετανάστες στερούμενοι τη δυνατότητα να προσφέρουν στον τόπο τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ως λύση προάγεται η «εθελοντική εργασία» των συνταξιούχων.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο θεατές στο έργο της διάλυσης των σπουδών μας και του εργασιακού μας μέλλοντος. Οι φοιτητές που σήμερα στοιβαζόμαστε στα αμφιθέατρα και κυνηγάμε το πτυχίο είμαστε οι αυριανοί επιστήμονες που οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα τους κλείνουν την πόρτα των ιδρυμάτων και της έρευνας και θα τους στέλνουν στο εξωτερικό. Είμαστε η γενιά των ανθρώπων που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ την καταδικάζουν να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Είναι καιρός να πούμε «φτάνει πια!».

Να διεκδικήσουμε συλλογικά και αγωνιστικά:

·         Άμεσο διορισμό καθηγητών με πλήρη απασχόληση και μισθό – Η εργασία είναι δικαίωμα, όχι εθελοντισμός ή χόμπι!

·         Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότης των ΑΕΙ-ΤΕΙ- Δεν θα γίνουν οι σπουδές μας θυσία στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους

·         Σπουδές με ποιότητα για όλους - Πτυχία με αξία και κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, όχι «διαβατήρια» για την ανεργία και τη μετανάστευση!

Παλλαϊκό μέτωπο για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους

να σταματήσουμε τη διάλυση του δημόσιου πανεπιστημίου

Πέντε χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, ως απόρροια της υποταγής της χώρας στο διεθνές πλαίσιο, έχουν εξαθλιώσει την ελληνική κοινωνία και την έχουν φτάσει στα όρια της διάλυσης. Πιο συγκεκριμένα, η Ε.Ε και οι δανειστές με εργαλεία την εξυπηρέτηση του υπέρογκου δημοσίου χρέους και τη διακύβευση της παραμονής της Ελλάδος στο ευρώ, επιβάλλουν  λιτότητα,  ξεπούλημα και την αμφισβήτηση κάθε κοινωνικού κεκτημένου . Αποτέλεσμα:  φτώχεια,  ανεργία που ξεπερνά το 30% και μαζική μετανάστευση.

Η κατάσταση αυτή αφορά πριν απ όλους τη νεολαία, στο μέτρο που πλήττεται όχι μόνο μέσα από την παρούσα εξαθλίωση αλλά και από την παντελή έλλειψη προοπτικής. Είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα απ την προηγούμενη, καταδικασμένη σε μια ζωή χαμηλών προσδοκιών.  Είναι η γενιά που προκειμένου να εξυπηρετήσουν το χρέος και τους τόκους του, της διαλύουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, μειώνοντας όλο και περισσότερο τα χρήματα που δίνονται για αυτήν.

Πιο συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων έχει μειωθεί από το 2010 κατά 75%, ενώ φέτος ζητείται απ τα ιδρύματα να χουν πλεονασματικούς προϋπολογισμούς κατά 3%! Τα χρήματα που διατίθενται στα πανεπιστήμια σε πολλές περιπτώσεις δεν επαρκούν ούτε καν για την κάλυψη των βασικών ανελαστικών τους δαπανών (βλ ΟΤΕ, ΔΕΗ κλπ) με αποτέλεσμα να καθίσταται αμφίβολη η ίδια η ύπαρξη και λειτουργία τους! Έτσι, για παράδειγμα ο Πρύτανης του ΤΕΙ Αθήνας προειδοποιεί για λουκέτο με βάση μάλιστα και την επιπλέον μείωση κατά 20% του προϋπολογισμού των ιδρυμάτων σε σχέση με πέρσι.

Η υποχρηματοδότηση ναρκοθετεί τον ίδιο το δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι φοιτητές αναγκάζονται να βάζουν το χέρι βαθιά στη τσέπη προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες φοίτησης (αγορά κωδίκων, στηθοσκοπίων, μακετών κλπ). Μάλιστα σε ορισμένες Σχολές έχει διακοπεί η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων για βασικά μαθήματα όπως για παράδειγμα στην Ιατρική Πάτρας που δεν δίνονται συγγράμματα για 10 (!) μαθήματα, με την αξία τους να ανέρχεται αθροιστικά περίπου στα 1000 ευρώ.  Η σίτιση καθίσταται πλέον προνόμιο για λίγους καθώς οι ιδιωτικοποιημένες πλέον Λέσχες μπορούν να εξυπηρετούν δωρεάν πολύ μικρό μέρος των φοιτητών (στη Λέσχη του ΑΠΘ εξυπηρετούνται 5.000 στους 75.000) ενώ οι υπόλοιποι σταδιακά θα πρέπει να πληρώνουν αντίτιμο. Την ίδια στιγμή, στις Εστίες η αδυναμία συντήρησης τους αφ ενός δημιουργεί άθλιες συνθήκες διαβίωσης κι αφ΄ ετέρου περιορίζει δραματικά τον αριθμό των σπουδαστών που μπορούν να μένουν σε αυτές. Επιπλέον, η σημαντική μείωση στο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό αλλά και η κατάσταση των υλικοτεχνικών υποδομών (εργαστήρια, έλλειψη αιθουσών κλπ) στην καλύτερη περίπτωση δυσχεραίνει «απλώς» την ποιότητα και τους όρους των σπουδών, (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ΕΚΠΑ, στο οποίο ως το 2016 θα έχει μειωθεί το διδακτικό προσωπικό κατά 1/5 σε σχέση με το 2010) και στη χειρότερη παραλύει ολόκληρους τομείς και τμήματα όπως για παράδειγμα στο Μαθηματικό στην Πάτρα όπου ένας εκ των τομέων κινδυνεύει να κλείσει άμεσα λόγω μη αναπλήρωσης των θέσεων των συνταξιοδοτηθέντων καθηγητών.

Παράλληλα, η υποχρηματοδότηση χρησιμοποιείται για να προβληθεί ως «λογικός» και «αναγκαίος» ο περιορισμός του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε με την εισαγωγή διδάκτρων (όπως συμβαίνει ήδη σε πλήθος μεταπτυχιακών προγραμμάτων) είτε με ιδιωτική χρηματοδότηση. Το αποτέλεσμα αυτής της «αναγκαστικής» ιδιωτικοποίησης δια της υποχρηματοδότησης το γνωρίζουμε από το εξωτερικό: λίγα ιδρύματα που θα λειτουργούν σχετικά κανονικά με τη βοήθεια «χορηγών» και η πλειοψηφία θα υπολειτουργούν ως super market παροχής υποβαθμισμένων πτυχίων.

Αγώνας ή συμβιβασμός;

Στη βάση της κατάστασης αυτής ξανοίγονται δύο δρόμοι, διαμετρικά αντίθετοι μεταξύ τους: ή θα υποταχθούμε στην αδράνεια και την ηττοπάθεια, θα συμβιβαστούμε με τη διάλυση του πανεπιστημίου και εν γένει με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών, δρόμος που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε αδιέξοδο. Ή θα επιλέξουμε το μόνο ρεαλιστικό δρόμο, αυτόν της αμφισβήτησης και του αγώνα.

Πρέπει να σηκώσουμε την αντιπαράθεση σε κάθε Σχολή και Σύλλογο. Να σπάσουμε την αδράνεια και την ηττοπάθεια. Να αποκαλυφθεί μαζικά η κατάσταση ότι διαλύεται η δημόσια και δωρεάν παιδεία για να παραμείνουμε στο ευρώ και να αποπληρώνουμε το χρέος και τους τόκους του. Να ανοίξει η κουβέντα για το νομοσχέδιο Φίλη που έρχεται να υλοποιήσει τις νέες μνημονιακές δεσμεύσεις για την εκπαίδευση και να εγκαινιάσει ένα χαμηλού κόστους πανεπιστήμιο. Να γίνουν Γενικές Συνελεύσεις. Να συντονιστούν οι Σύλλογοι μεταξύ τους σε κοινές διαδικασίες και δράσεις. Να γίνουν δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις σε Εστίες και Λέσχες, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Πρυτανείες και Υπουργεία. Να χτιστούν σε κάθε πόλη σχολές- κέντρα αγώνα.


Για ένα φοιτητικό κίνημα

Σήμερα το πρόβλημα έχει κεντρική προέλευση και καθολικά χαρακτηριστικά. Εκκινεί από τις μνημονιακές επιλογές και πολιτικές και γειώνεται σε κάθε σχολή με παραπλήσιο τρόπο. Καμία σχολή και κανένας σύλλογος δεν μπορεί να τα βάλει μόνος του με τη διάλυση της εκπαίδευσης, στο μέτρο που ακριβώς δεν είναι ζήτημα διαχείρισης ενός Πρύτανη ή ενός Κοσμήτορα. Αυτό δεν τονίζει το ανώφελο του αγώνα σήμερα, αλλά το καθήκον της συγκεκριμένης αναβάθμισης του.

Κανένας αγώνας δεν μπορεί όχι να κερδίσει αλλά ούτε καν να σηκωθεί, αν δεν υπάρξει η προοπτική να ενταχθεί σε μια τροχιά γενικευμένης, δυναμικής και διαρκούς αντίστασης και ανυποχώρητης πρόταξης των αναγκών των φοιτητών (όπως με επιτυχία έγινε το 2006-7 με την ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης του αρ16).

Χρειάζεται τα ρυάκια να γίνουν χείμαρρος.

Είναι πιο αναγκαία από ποτέ η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός πολιτικού φοιτητικού κινήματος που θα αναγνωρίζει ότι η υποταγή στο πλαίσιο της ΕΕ και των δανειστών δεν είναι μονόδρομος, πως μπορεί να υπάρξει δρόμος για το λαό και τη νεολαία δίχως τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, το ξεπούλημα και την πρόταξη του εθνικού χρέους έναντι των αναγκών μας..Ενός διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και για το δικαίωμά κάθε νέου να βρει αύριο σταθερή δουλειά στη χώρα του και να ζει με αξιοπρέπεια. Ενός διαρκούς και μαχητικού φοιτητικού κινήματος που θα αναβαθμίζεται και θα κλιμακώνεται, που θα μπορεί να κινητοποιήσει τη νεολαία ολόκληρη και να καθορίσει το σκηνικό στη χώρα.

Να ανοίξει η κουβέντα στις συλλογικότητες και τους συλλόγους για το τί κίνημα θέλουμε, με ποιές διεκδικήσεις και πως αυτό μπορεί να σηκωθεί.


Εμπρός για μετωπικές πρωτοβουλίες της αριστεράς!

Η αριστερά για να ανταποκριθεί στα αναβαθμισμένα αυτά καθήκοντα οφείλει να υπερβεί τον εαυτό της, να υπερβεί χάσματα και στεγανά μιας άλλης εποχής προκειμένου να γίνει χρήσιμη και νικηφόρα απαντώντας στα διλήμματα του σήμερα. Η μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς είναι το αναγκαίο εκείνο άλμα προκειμένου να βρεθεί ο μεγάλος απών: ο πολιτικός στυλοβάτης του φοιτητικού κινήματος.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της «Ενωτικής Πρωτοβουλίας» στην ΑΣΟΕΕ, σε κάθε σχολή οι δυνάμεις του ΑΡΔΙΝ, της ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ μαζί με ανένταχτο κόσμο που προβληματίζεται και δρα πρέπει να συγκροτήσουν ανοιχτές μετωπικές πρωτοβουλίες με σκοπό: 

α) την οικοδόμηση αντιστάσεων στη μνημονιακή βαρβαρότητα που βιώνει η νεολαία εντός κι εκτός πανεπιστημίου, από τη διάλυση της εκπαίδευσης λόγω της υποχρηματοδότησης έως την παντελή στέρηση προοπτικής,

β) το χτύπημα της ηττοπάθειας και της αδράνειας, την ανάταση του αγωνιστικού φρονήματος,

γ) την πολιτική κι οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με όρους πυροδότησης ευρύτερων εξελίξεων σε νεολαία και κοινωνία,

δ) το χτίσιμο ενός ρεύματος αμφισβήτησης κόντρα στα μνημόνια και τους ευρωμονοδρόμους.

Πρέπει να προχωρήσει άμεσα ένας πολιτικός και συνδικαλιστικός συντονισμός κι από κοινού σχεδιασμός, στοιχεία σαφώς βαθύτερα από έναν απλό κοινό βηματισμό ενόψει μιας συνέλευσης ή μιας κινητοποίησης, με ορίζοντα και προοπτική τη βαθύτερη κι ευρύτερη μετωπική συγκρότηση. Οι επιμέρους πρωτοβουλίες θα πρέπει να δικτυώνονται και να συντονίζονται μεταξύ τους, με δημοκρατικές διαδικασίες σε επίπεδα σχολής, πόλης και χώρας. Δίχως να απειλείται η αυτοτέλεια κάθε χώρου και χωρίς τη συγκάλυψη πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών, η συμπαράταξη αυτή πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά του μετώπου: ενότητα στο προβληματισμό και την ειλικρινή διάθεση, ενιαιότητα με βάση το συμφωνηθέν πολιτικό και φυσιογνωμικό πλαίσιο, που θα προκύψει όχι με λογικές κοπτοραπτικής ή συγκόλλησης, αλλά με βάση το τι είναι αναγκαίο να γίνει σήμερα. Και δεν υπάρχει κάτι πιο αναγκαίο από το να τα αλλάξουμε όλα!

- Να ανοίξει η κουβέντα στους Συλλόγους για το νομοσχέδιο Φίλη που έρχεται να κανονικοποιήσει και να βαθύνει τη διάλυση του Πανεπιστημίου, να αποκαλυφθεί ο ρόλος του και να προετοιμαστούν οι όροι για την απάντηση του φοιτητικού κινήματος.

- Να ανοίξει και να βαθύνει η κουβέντα ανά Τμήμα, Σχολή και πόλη για Μετωπικές Πρωτοβουλίες της αριστεράς.

Διαλύουν το πανεπιστήμιο, για πόσο θα τους κοιτάμε;

Τα τελευταία πέντε χρόνια η ελληνική κοινωνία υφίσταται μιαν ανεπανάληπτη λεηλασία υπό τις επιταγές του διεθνούς πλαισίου της ΕΕ και των δανειστών με βασικά εργαλεία το ευρώ και το χρέος. Η λιτότητα και το ξεπούλημα είχαν ως συνέπεια την πλήρη ισοπέδωση μιας ολόκληρης χώρας: την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, την εξαθλίωση και τη φτώχεια, την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ και τη μαζική μετανάστευση ιδίως των νέων. Σε αυτό το πλαίσιο, στο στόχαστρο μπήκε και το ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα απανωτά δε χτυπήματα που δέχτηκε, όχι μόνο ναρκοθετούν ουσιωδώς το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του, αλλά πλέον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυσή του. Φέτος η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων είναι μειωμένη κατά 20% σε σχέση με το 2014 και συνολικά κατά 75% σε σχέση με το 2010. 

Ας εξετάσουμε όμως την κατάσταση στα επιμέρους ιδρύματα.

Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Τα 7 από τα 8,5 εκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν από την κρατική χρηματοδότηση θα δοθούν σε λογαριασμούς ΔΕΗ, ΟΤΕ και ΕΥΔΑΠ ενώ τα υπόλοιπα 1,5 εκατ. ευρώ θα πρέπει να επιμεριστούν για την καθαριότητα, τη φύλαξη και τη συντήρηση ενός συγκροτήματος 750.000 τ. μ., ανάγκες για τις οποίες απαιτούνται κανονικά τουλάχιστον 4,7 εκατ. ευρώ.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Για φέτος η χρηματοδότηση του ΑΠΘ προβλέπεται να είναι 11,5 εκατ. ευρώ την ίδια στιγμή που οι ανελαστικές του δαπάνες αγγίζουν τα 18 εκατ. ευρώ. Ο πρύτανης Π. Μήτκας δήλωσε πως «Δεν μπορούμε να εκτελέσουμε ούτε τον προϋπολογισμό του 2015. Η περαιτέρω μείωση για το 2016 φαντάζει εντελώς εξωπραγματική(…) Για να λειτουργήσουμε  στοιχειωδώς θέλουμε 20 με 21 εκατ. ευρώ. Θα αναγκαστούμε να προχωρήσουμε σε στάση πληρωμών ή να αφήνουμε να καταρρέουν τα κτίρια»,

Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σε έναν προϋπολογισμό ύψους μόλις 2,38 εκατ. ευρώ, μόνο τα έξοδα για ρεύμα, νερό, τηλέφωνο και φυσικό αέριο είναι 1,2 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τον πρύτανη Κ. Γάτσιος το ΟΠΑ «χρωστάει ήδη λίγα χρήματα στη ΔΕΗ, αλλά εντός του 2016 θα αρχίσει να χρωστάει παντού»

Πανεπιστήμιο Κρήτης
Οι ανελαστικές δαπάνες ανέρχονται σε 3,1 εκατ. ευρώ ενώ ο προϋπολογισμός του 2016 δεν ξεπερνά τα 3,6 εκατ. ευρώ.

Πανεπιστήμιο Πάτρας
Ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε 5,8 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 2 εκατ. θα δοθούν για το ηλεκτρικό ρεύμα. «Είμαστε σε απελπισία. Δεν ξέρουμε πώς θα τα βγάλουμε πέρα φέτος λόγω του μειωμένου προϋπολογισμού» έχει δηλώσει η πρύτανης Β. Κυριαζοπούλου.

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Η χρηματοδότηση για το 2016 ανέρχεται σε 1,8 εκατ. ευρώ ενώ μόνο τα έξοδα για το ρεύμα αγγίζουν τα 1,2 εκατ., με τον πρύτανη να δηλώνει πως δεν υπάρχουν χρήματα για πετρέλαιο.

Η λεηλασία των προϋπολογισμών θα έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες στη φοιτητική μέριμνα, τη σίτιση και στέγαση, αφ’ ενός με Λέσχες να κλείνουν όπως στο Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου και στις Εστίες του ΟΠΑ και αφ’ ετέρου με Εστίες να ερημώνουν από τη μη συντήρηση.

Την ίδια στιγμή το πανεπιστήμιο είναι αποδεκατισμένο από διδακτικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό. Για παράδειγμα εκτιμάται ότι το 2016 θα έχει αποχωρήσει το 20% του διδακτικού προσωπικού του ΕΚΠΑ (σε σχέση με το 2010).

Παράλληλα, η συνθήκη της υποχρηματοδότησης χρησιμοποιείται για να προβληθεί ως «λογικός» και «αναγκαίος» ο περιορισμός του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε με την εισαγωγή διδάκτρων (όπως συμβαίνει ήδη σε πλήθος μεταπτυχιακών προγραμμάτων) είτε με ιδιωτική χρηματοδότηση. Το αποτέλεσμα αυτής της «αναγκαστικής» ιδιωτικοποίησης δια της υποχρηματοδότησης το γνωρίζουμε από το εξωτερικό. Λίγα ιδρύματα που θα λειτουργούν σχετικά κανονικά με τη βοήθεια «χορηγών» και η πλειοψηφία θα υπολειτουργούν ως super market παροχής υποβαθμισμένων πτυχίων.

Το κάδρο έρχεται να ολοκληρώσει το μνημόνιο 3 της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη συμφωνία υλοποίησης μέτρων που περιέχονται στην «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ (μείωση αριθμού φοιτητών, χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από φοιτητές και άλλους ιδιωτικούς πόρους). Προβλέπεται, επίσης, νέα χωροταξική αναδιάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης με συγχωνεύσεις και καταργήσεις Τμημάτων, οι οποίες θα παρουσιαστούν για άλλη μια φορά ως αναγκαίο μέτρο «για να μην έρθουν τα χειρότερα».

Σε αυτήν την κατάσταση εμείς προτάσσουμε το δρόμο της αμφισβήτησης και του αγώνα. Δεν θα αποδεχθούμε τη διάλυση, δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα όταν μας στερούν το παρόν και το μέλλον μας.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Αντίσταση: να σηκώσουμε την αντιπαράθεση σε κάθε Σχολή και Σύλλογο. Να σπάσουμε την αδράνεια και την ηττοπάθεια. Να αποκαλυφθεί μαζικά η κατάσταση ότι διαλύεται η δημόσια και δωρεάν παιδεία για να παραμείνουμε στο ευρώ και να αποπληρώνουμε το χρέος και τους τόκους του . Να αρχίσουν οι σύλλογοι επιτέλους να συζητάνε και να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις. Να συντονιστούν μεταξύ τους σε κοινές διαδικασίες και δράσεις. Να γίνουν δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις σε Εστίες και Λέσχες, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Πρυτανείες και Υπουργεία. Να χτιστούν σε κάθε πόλη σχολές- κέντρα αγώνα. 

Φοιτητικό κίνημα: Στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε μια χούφτα φοιτητές, ούτε μια σχολή μόνη της. Κανένας αγώνας δεν μπορεί όχι να κερδίσει αλλά ούτε καν να σηκωθεί, αν δεν υπάρξει η προοπτική να ενταχθεί σε μια τροχιά γενικευμένης, δυναμικής και διαρκούς αντίστασης και ανυποχώρητης πρόταξης των αναγκών των φοιτητών (όπως με επιτυχία έγινε το 2006-7 με την ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης του αρ16). Χρειάζεται τα ρυάκια να γίνουν χείμαρρος.

Είναι πιο αναγκαία από ποτέ η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός πολιτικού φοιτητικού κινήματος που θα αναγνωρίζει ότι η υποταγή στο πλαίσιο της ΕΕ και των δανειστών δεν είναι μονόδρομος, πως μπορεί να υπάρξει δρόμος για το λαό και τη νεολαία δίχως τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, το ξεπούλημα και την πρόταξη του εθνικού χρέους έναντι των αναγκών μας. Ενός διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και για το δικαίωμά κάθε νέου να βρει αύριο σταθερή δουλειά στη χώρα του και να ζει με αξιοπρέπεια. Ενός διαρκούς και μαχητικού φοιτητικού κινήματος που θα αναβαθμίζεται και θα κλιμακώνεται, που θα μπορεί να κινητοποιήσει τη νεολαία ολόκληρη και να καθορίσει το σκηνικό στη χώρα.

Να ανοίξει η κουβέντα στις συλλογικότητες και τους συλλόγους για το τί κίνημα θέλουμε, με ποιές διεκδικήσεις και πως αυτό μπορεί να σηκωθεί.

Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας: να ανοίξει και να βαθύνει η κουβέντα στη φοιτητική αριστερά για τη μετωπική της συμπαράταξη. Γιατί φάνηκε ξεκάθαρα τα τελευταία πέντε χρόνια πως κανένας χώρος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα αναβαθμισμένα καθήκοντα του σήμερα. Πρέπει η επικοινωνία ανάμεσα στο ΑΡΔΙΝ, τις δυνάμεις της ΕΑΑΚ και τα κομμάτια εκείνα της ΑΡΕΝ που έχουν βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για τα αδιέξοδα του ευρωπαϊσμού και του κυβερνητισμού μετά την τραγική κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, να προχωρήσει.  Πρέπει οι αυτοπεριθωριοποιούμενες σήμερα δυνάμεις της ΚΝΕ-ΜΑΣ να συμμετέχουν στο μέτωπο αντίστασης μέσα από κοινά πλαίσια και κοινές αγωνιστικές αποφάσεις!

- Να ανοίξει την πρώτη βδομάδα του Νοέμβρη κύκλος Γενικών Συνελεύσεων με θέμα την υποχρηματοδότηση και τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας

- Να προχωρήσει ο συντονισμός μεταξύ των Συλλόγων μέσα από Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων. Συσκέψεις ανοικτών ΔΣ και επιτροπών αγώνα ανά ίδρυμα, να υιοθετήσουμε κάθε μορφή που μπορεί να συντονίσει τον αγώνα.

- Να προχωρήσουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι σε κινητοποίηση σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας την επόμενη βδομάδα.