Ανακοίνωση για το πολιτιστικό Φεστιβάλ Auth Unchained

Στην εποχή της κρίσης και της μνημονιακής πραγματικότητας, δίπλα στην φτωχοποίηση, την ανεργία, τον αυταρχισμό, την κοινωνική καταστροφή, στέκεται η υποχώριση, η ήττα, το πάγωμα της σκέψης και της δημιουργίας, η απογοήτευση και η εκτόνωση. Ο σύγχρονος νέος σήμερα βλέπει ένα μέλλον χωρίς δουλειά και αξιοπρέπεια στον τόπο που μεγάλωσε. Βιώνει τον αποκλεισμό και την απόρριψη απο κάθε δημόσιο και κοινωνικό αγαθό , όπως η παιδεία, η υγεία, η ασφάλιση, εγγυήσεις μιας ποιοτικής ζωής για οποιονδήποτε πολίτη. Καταδικάζεται σε μια σκέψη κατατεμαχισμένη, ελέω ευρωπαϊκών συνθηκών ( Μπολόνια), εργαλειακή, που μέσα απο το συνεχές κυνήγι ασύνδετων γνώσεων και δεξιοτήτων, μέσα στο παιχνίδι της συνεχούς επανακατάρτισης και απόρριψης, θα μετατραπεί στο μεγαλύτερο όνειρο του σημερινού συστήματος : ένα άνθρωπο ρομπότ, μαθημένο μόνο στο τρέξιμο και το άγχος, χωρίς χρόνο και δυνατότητα για σκέψη, σκέψη ενιαία και με κριτήρια, χωρίς την ευκαιρία να δημιουργήσει μέσα απο την τέχνη, την εργασία, την κοινωνική του ζωή.

Η ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης, της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της ακαδημαϊκής ζωής είναι σήμερα πεδίο μάχης. Διαχρονικά, η τέχνη είναι η πρώτη αρένα, η πρωτοποριακή, που συγκρούεται το παλιό και το καινούργιο, αναδεικνύοντας την συγκρουσιακή της φύση : απο τη μία, η τέχνη του συρμού, η τέχνη-εμπόρευμα, που είναι εγκλωβισμένη στην ανάγκη για την διατήρηση της είναι η εμπορευματοποίηση των πάντων, το μεταμοντέρνο χάος, που εκφράζει το άλλογον ενός ολόκληρου κοινωνικού συστήματος. Απο την άλλη, η τέχνη που συγκρούεται ,που συμπυκνώνει ανησυχίες, φόβους, ελπίδες κοινωνικής και προσωπικής απελευθέρωσης, όνειρα για ένα κόσμο των αναγκών και όχι της βαρβαρότητας των κρατούντων. Βαρβαρότητας τόσο υλικής, όσο και πνευματικής.

Η τέχνη για μας είναι μια επιθετική, πολεμική, μαχητική αντισυμβατική μορφή σύγκρουσεων αντιλήψεων και στάσεων ζωής. Δεν είναι ένα αφηρημένο πεδίο αναχώρισης και αμυντικής περιχαράκωσης. Δεν είναι μία έκφραση μηχανική, εργαλειακή, τεχνική. Είναι για εμάς ένα πεδίο επαναστατικής δημιουργίας, που συγκρίνεται και αντιπαρατίθεται με το υπάρχον. Ητέχνη γίνεται πρωτοποριακό όχημα και κοφτερό όπλο για την κοινωνική και πανανθρώπινη απελευθέρωση, όταν είναι κτήμα μαζικό του λαού, των μαζών , και αποκαλύπτει , με μία συνέχεια, την ανάγκη συνεχούς υπέρβασης, εξέλιξης, ανατροπής του αντίπαλου δέους. 

Σήμερα, ο αντίπαλος δεν θέλει η τέχνη και η δημιουργία να είναι στα χέρια των νέων ανθρώπων, των φοιτητών, των νέων επιστημόνων που συνεχώς διώχνονται απο αυτόν τον τόπο. Γιατί η πραγματική, η απελευθερωμένη τέχνη, αυτή που αποκαλύπτει και δεν εγκλωβίζεται, είναι σήμερα επικίνδυνη. Εξ ' ού και τα κλειδώματα και το πνίξιμο κάθε έννοιας πολιτισμού και δημιουργίας στα πανεπιστήμια, που αποτελούσαν πάντα έναν πυρήνα δημιουργικότητας και έκφρασης για την φοιτητική νεολαία. Η νεολαία που θα μπορούσε να δημιουργήσει στην χώρα, να παράγει, να την βγάλει απο τον παρασιτισμό, υλικό και ηθικό, ξεπουλιέται και αυτή στο βωμό της διατήρησης του ευρωπαϊκού - και όχι μόνο- οικοδομήματος.

Στην κατεύθυνση του αποκλεισμού απο ολόκληρο το μέλλον, μέ την ανεργία στο 60% για εμάς, στην κατεύθυνση του αποκλεισμού απο κάθε έννοια δημόσιου αγαθού και κεκτημένου, θέλουν να μας αποκλείσουν απο τα πανεπιστήμια, να τα μετατρέψουν απο μαζικούς χώρους σε κέντρα κατάρτισης , που θα φτιάξουν τον υποτακτικό του μέλλοντος, που θα ταιριάζει φίνα στις εργασιακές σχέσεις των καιρών.Θέλουν να μας αποκλείσουν απο την τέχνη, να μαςαποκλείσουν απο την ίδια την δυνατότητα να σκεφτόμαστε και να δημιουργούμε, έξω απο τα κουτάκια μαζικής παραγωγής συμπεριφοράς και σκέψης του υπάρχοντος, έξω απο τον μεταμοντερνισμό που πλασάρεται απο την ενδυμασία εως την πολιτική, απο το νεοφιλελευθερισμό της κρίσης. 

Αντιπαρατιθέμενοι με αυτά, και θεωρώντας ότι η τέχνη είναι ένας τρόπος συμπύκνωσης και μηχανισμός αποκάλυψης της πραγματικότητας στην κοινωνία, θεωρούμε αναγκαία την στήριξη οποιασδήποτε πολιτιστικής προσπάθειας έξω απο τις αφηγήσεις του κυρίαρχου μοτίβου.Την ίδια στιγμή, που δεν πρέπει να χάνουμε απο την οπτική μας τον κίνδυνο του πολιτικού και ιδεολογικού αφοπλισμού, που μπορεί να οδηγεί σε ένα άθροισμα ασύνδετων στοιχείων.

Καθήκον για εμάς είναι η συγκρότηση ενός διακριτού ρεύματος σκέψης στην νεολαία, μιας " Πολιτιστικής Επαναστάσης" στην νεολαία, που μέσα απο την τέχνη, την δουλειά, την σχολή και κάθε έκφραση της κοινωνικής ζωής θα παλεύει για δουλειά, δημοκρατιά και δημιουργία. Έναν αγώνα όχι μόνο γύρω απο τα αναγκαία πολιτικά επίδικα, αλλά βαπτισμένο μέσα στην κατάκτηση ενός νέου τύπου ανθρώπου, μιας αντιπαραθετικής στάσης ζωής, απέναντι στον ατομισμό, την ρομποτοποίηση, την εμπορευματοποίηση της τέχνης και της κοινωνικής ζωής.

Θεωρούμε αναγκαία, λοιπόν, την στήριξη του δεκαήμερο φεστιβάλ "ΑΠΘ UNCHAINED", θέλοντας να εμπλουτίσουμε και με την δική μας όπτικη για την τέχνη και την δημιουργία, μέσα στον συνολικό πλαίσιο σύγκρουσης και αγώνα για την αξιοπρέπεια, την δημοκρατία, την ζωή και την έκφραση μέσα απο την εργασία, την κοινωνία και την τέχνη. 

Επιτυχημένη η Εκδήλωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας στην Θεσσαλονίκη

Με μεγάλη επιτυχία στέφθηκε η εκδήλωση του ΑΡ.ΔΙ.Ν στην Θεσσαλονίκη, σχετικά με την κατάσταση του φοιτητικού κινήματος και τα καθήκοντα της φοιτητικής αριστεράς. 

Περίπου 100 άτομα που παρακολούθησαν την εκδήλωση είδαν να εκτυλίσσεται ένας αναγκαίος διάλογος ανάμεσα στις δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς, που ήταν όλες σχεδόν παρούσες (ΑΡΕΝ - ΕΑΑΚ - ΜΑΣ - Αγ. Κινήσεις). Ένας διάλογος που άφησε θετικές εντυπώσεις, παρά τις όποιες αδυναμίες και προβληματικές και σίγουρα πρέπει να συνεχιστεί. 

Ήδη, με την πρόταση που καταθέτει το ΑΡΔΙΝ για αριστερό μετωπικό εκλογικό ψηφοδέλτιο στις φοιτητικές εκλογές, ελπίζουμε ο διάλογος αυτός να αποδείξει στην πράξη ότι η αριστερά κάνει βήματα και στοιχίζεται, στις μάχες που θα έρθουν, στα καθήκοντα της περιόδου. -Για ένα κίνημα νεολαίας ενάντια στην ανεργία του ευρώ και του χρέους - Για ένα μάχιμο, σύγχρονο, πολιτικό φοιτητικό κίνημα - Με όχημα και όπλο ενα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας!

Κάλεσμα για εκδήλωση με θέμα: "7 χρόνια από το Κίνημα του άρθρου 16, 6 χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη, 4 χρόνια Μνημόνιο.Το φοιτητικό κίνημα θεατής; Η φοιτητική αριστερά συζητά!"

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, με βάση πανελλάδικη πρωτοβουλία εκκίνησης διεργασιών μετωπικής επικοινωνίας με δυνάμεις και σχήματα, οργάνωνει την κεντρική εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη με σκοπό την ανάδειξη του ρόλου της φοιτητικής αριστεράς στην συγκρότηση ενός σύγχρονου φοιτητικού κινήματος, με σαφή τοποθέτηση υπέρ της μετωπικής συγκρότησης και της πολιτικής απάντησης. 

Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρείται για εμάς δεδομένο, ακόμα και αν για άλλους δεν θεωρείται, ότι όλες οι δυνάμεις της πολιτικής αριστεράς, ακόμα κι αν δεν συμπεριλήφθηκαν στους ομιλητές της κεντρικής εκδήλωσης, είναι επισήμως προσκεκλημένες, εφόσον το ζήτημα αυτό τις αφορά και θέλουν να συνεισφέρουν στην κουβέντα. 

Καλούμε, λοιπόν, και επίσημα, όλες τις δυνάμεις που ανήκουν σε σχήματα της Αριστεράς και ενδιαφέρονται για το ζήτημα του μετώπου και της φοιτητικού κινήματος, να έρθουν και να τοποθετηθούν επίσημα στην εκδήλωση, ώστε να ανοίξει μια κουβέντα αναγκαία που ακόμα θεωρείται ταμπού, ώστε να ανοίξουν δίαυλοι επικοινωνίας και συντροφικού διαλόγου. 

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας Θεσσαλονικης

Όταν η υπαρκτή αριστερά χρεοκοπεί, μεγάλες ρήξεις είναι αναγκαίες!

Τέσσερα χρόνια μετά την είσοδο της χώρας στο μνημόνιο και τους μηχανισμούς επιτήρησης, έχουν ήδη περάσει πάνω από το λαό και τη χώρα σαν οδοστρωτήρας, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια. Σήμερα κόντρα στην ερήμωση της χώρας, την τεράστια ανεργία και το μαζικό κύμα μετανάστευσης της νεολαίας στο εξωτερικό αναζητούνται νέες απαντήσεις. Το καθήκον της φοιτητικής αριστεράς σήμερα είναι να επανακαθοριστεί από τις σύγχρονες αναγκαιότητες, να επαναφέρει την πολιτική στο τιμόνι, να συγκρουστεί με τις συνήθειες του παρελθόντος που σήμερα δεν μπορούν να απαντήσουν σε μαζική κλίμακα, να υπερβεί τον εαυτό της σε πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο.

Η ΑΡΕΝ δημιουργήθηκε στις 8/3/2007, γνήσιο τέκνο του κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, πραγματικό πείραμα της ενότητας και της μετωπικής λογικής της αριστεράς. Βασική επιδίωξη η έκφραση σε Πολιτικό επίπεδο των κινηματικών διαδικασιών της περιόδου, της συγκρότησης ενός αριστερού μπλοκ, κόντρα στις τότε δυνάμεις του δικομματισμού εντός ΑΕΙ και ΤΕΙ. Αναγνώριζε ένα πολιτικό κενό εντός φοιτητικών χώρων και φιλοδοξούσε να το καλύψει με πολιτικούς όρους. Σήμερα θα έπρεπε η ΑΡΕΝ να επανακαθοριστεί στο νέο περιβάλλον, προσπαθώντας να απαντήσει σε ένα τεράστιο κενό πολιτικής απάντησης για τη νέα γενιά, και μιας μετωπικής οργάνωσης της νεολαίας.

Μια σύγχρονη αριστερή δύναμη στους χώρους της νεολαίας πρέπει να καθοριστεί με βάση τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται με βάση δύο κριτήρια:

Α)Σε περιόδους κρίσης τέτοιας κλίμακας, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, που συνταράσσει όλες τις σφαίρες της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, δημιουργούνται νέες συνθήκες. Οι νέες συνθήκες που διαμορφώνονται για το λαό και τη χώρα, ορίζουν και νέα, αναβαθμισμένα καθήκοντα για την αριστερά, η οποία δεν μπορεί να στρουθοκαμηλίζει μπροστά στον πολιτικό λεβιάθαν που χτίζεται στη χώρα, στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή που συντελείται. Δεν χρειαζόμαστε μια αριστερά η οποία κάνει πολιτική με τους όρους του «χτες», ειδικά σήμερα που είμαστε σε περιβάλλον κρίσης. Δεν χρειαζόμαστε μια αριστερά της επάρκειας(εγώ είμαι το Μέτωπο, εγώ έχω την «αλήθεια» κοκ.) και του απομονωτισμού. Χρειαζόμαστε μια αριστερά που να ορίζεται με βάση τις ανάγκες της περιόδου και τα καθήκοντα που αυτή ορίζει, η οποία να έχει πολιτική πρόταση για τη διέξοδο από την κρίση και να εμπνέει. Χρειαζόμαστε μια τολμηρή αριστερά που να έρχεται σε ρήξεις με τον εαυτό της και να υπερβαίνει τα εσκαμμένα.

Β)Ο Δ. Γληνός υποστήριζε ότι «κριτήριο της αλήθειας και της ζωντάνιας κάθε θεωρίας είναι η πράξη». Αυτό σημαίνει ότι τα υπαρκτά σχέδια που κατατίθενται δοκιμάζονται με βάση την πράξη και την ίδια την ζωή για την ορθότητά τους. Δεν γίνεται σήμερα, σε περίοδο, που διαλύονται τα πάντα η υπαρκτή αριστερά να μένει θεατής των εξελίξεων, να μένει προσκολλημένη σε ιδεολογήματα του παρελθόντος ακόμα και αν η ζωή τα διαψεύδει πανηγυρικά, να μην προσπαθεί να συγκροτήσει μια σύγχρονη Αριστερή Μετωπική πολιτική. Εκτός αν το θέμα είναι η επιβίωση και η αναπαραγωγή του κάθε σχηματισμού…

Το διήμερο της Αριστερής Ενότητας, αποτελεί μια δυσάρεστη έκπληξη, για την υπαρκτή αριστερά, και την ΑΡΕΝ ειδικά, καθώς ελάχιστα ασχολήθηκε με αυτά τα ζητήματα, δεν προσπάθησε να απαντήσει στα ερωτήματα της εποχής μας.

Μήπως μας περνάνε για χαζούς; (μέρος 2ο)

Τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο του νέου προγράμματος σπουδών, εξεταζόταν σοβαρά το ενδεχόμενο της κατάργησης των επαναληπτικών μαθημάτων. Αυτό, όπως όλοι ξέρουμε, υλοποιήθηκε από τη Γενική Συνέλευση Τμήματος με ισχύ τόσο για τους φετινούς πρωτοετείς όσο και για όλους όσους εισαχθούν στη σχολή μας στο μέλλον.

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ανακοινώνει στις αρχές του Μάρτη σε μια ασαφή πλην όμως πανηγυρική τοποθέτηση που υπάρχει μόνο στο facebook ότι κατάφερε ύστερα από "σειρά συναντήσεων με τον Κοσμήτορα, τη διεξοδική ανάλυση όλων των παραμέτρων του αιτήματός μας και τη δυναμική και πιεστική στάση μας για την ταχεία και καλύτερη διευθέτηση του ζητήματος" οι φετινοί εισαχθέντες (σσ δηλαδή το πρώτο έτος) να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και να εξεταστούν το εαρινό εξάμηνο σε μαθήματα του χειμερινού.

Μετά από επικοινωνία μας με την Κοσμητεία επιβεβαιώθηκε αυτό που υποψιαζόμασταν. Ουδεμία ανάμιξη είχε η ΔΑΠ Νομικής στο ζήτημα καθώς πρόκειται για απόφαση του Υπουργείου με νόμο (δες εδώ) που ισχύει για όλα τα τμήματα της χώρας με αφορμή τις έκτακτες περιστάσεις στο ΕΚΠΑ και φυσικά μόνο για το 2014. Δεν ήταν λοιπόν απόφαση του κοσμήτορα, οπότε δεν τίθεται καν ζήτημα πίεσης ή διαβούλευσης με τα όργανα της σχολής. Εκτός βέβαια αν η ΔΑΠ κρίνει ότι ο κοσμήτορας χρειάζεται τις πιέσεις της για να εφαρμόσει ... το νόμο. Για του λόγου το αληθές στην τοποθέτηση υπαινίσσεται ότι είναι προσωρινό μέτρο, κάτι που σημαίνει ότι από του χρόνου η απόφαση της σχολής για κατάργηση των επαναληπτικών θα ισχύει κανονικά (φυσικά και για τους φετινούς πρωτοετείς) αλλά κι ότι συνδέεται με κάποια μυστηριώδη τροπολογία, αποκρύπτοντας όμως όλη την υπόλοιπη αλήθεια.

Για άλλη μια φορά (δείτε εδώ το προηγόυμενο περιστατικό), η ΔΑΠ κρύβει την πολιτική της ένδεια και ανικανότητα πίσω από πανηγυρικές "νίκες" που δεν της ανήκουν. Δίνει στον εαυτό της το χαρακτήρα του μάχιμου συνδικαλιστή, που προτείνει, τρέχει και ανησυχεί για το καλό του φοιτητή, όταν το μόνο που κάνει είναι να καλλιεργεί την αδράνεια, την απάθεια, το απολιτίκ και το λάιφ στάιλ. Υποτιμά εμάς και τους συμφοιτητές μας όταν ανακοινώνει ψεύδη, βασιζόμενη στο ότι απλά κανείς δεν θα ψάξει τί συμβαίνει στην πραγματικότητα. Αυτές οι εποχές τελείωσαν.

Εμείς ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, λέμε ότι δεν έχουμε ανάγκη ούτε από ψεύτες, ούτε όμως κι από συνδικαλιστές παλιάς κοπής. Έχουμε ανάγκη από πολιτική στα πανεπιστήμια. Έχουμε ανάγκη από όραμα, ελπίδα, προοπτική. Έχουμε ανάγκη από την οργάνωση της σπουδάζουσας νεολαίας σε ένα φοιτητικό κίνημα με συγκεκριμένα πολιτικά προτάγματα, το οποίο μπορεί να συγκροτήσει μόνο ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας. Γι' αυτό παλεύουμε, αυτό οικοδομούμε.

Αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την «εκστρατεία σωτηρίας για την Ελλάδα» με τις υπογραφές μνημονίων, την ενεργοποίηση των μηχανισμών διάσωσης τα κουρέματα του χρέους και τις δανειακές συμβάσεις. Τέσσερα χρόνια μεθοδευμένης πορείας προς την κοινωνική καταστροφή, με τις πολιτικές των κυβερνήσεων και της τρόικα να οδηγούν σε προδιαγεγραμμένα αδιέξοδα, βλέπουμε την φτώχεια να καλπάζει και την ανεργία να σαρώνει το λαό, να σβήνει την προοπτική από την  νεολαία. Πριν από τέσσερα χρόνια η κρίση και η χρεοκοπία μας χτυπούσαν απειλητικά την πόρτα και μετά την πιστή εφαρμογή της Ευρωπαϊκή συνταγής, των πολιτικών αποπληρωμής του χρέους, της παραμονής και διάσωσης του Ευρώ, η μανιακή προσήλωση στο οικονομικό και πολιτικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού έφερε τελικά την χρεοκοπία από το παράθυρο. 

Το δημόσιο πανεπιστήμιο στο στόχαστρο της χρεοκοπίας

Η πολιτική των περικοπών, των απολύσεων, της μείωσης δαπανών και των αποκρατικοποιήσεων έχει βάλει πρώτα στο στόχαστρο τις δημόσιες υπηρεσίες, την υγεία, την παιδεία, την δημόσια περιουσία. Η υγεία και η παιδεία καθώς και οι προϋπολογισμοί που τις εξυπηρετούν είναι θύματα, των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, της σύμπλευσης με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, και του πρωτογενούς πλεονάσματος. Δημιουργείται ένα νέο πρότυπο δημόσιας παιδείας και υγείας, ελάχιστο και τυπικό, έχοντας στο DNA  του ταξικούς φραγμούς και αποκλεισμούς. Αν δεν έχεις χρήματα δεν βγάζεις ούτε το λύκειο, αν δεν έχεις χρήματα δεν μπορείς να εγχειριστείς.

Δημιουργείται σαφώς και ένα νέο πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο που ξεπληρώνει χρέη, έχοντας αφήσει ανοιχτή «την πίσω πόρτα» για την ιδιωτικοποίηση του (συμβούλια ιδρύματος και νομικό πλαίσιο του ν.4009), συρρικνωμένο οργανικά και λειτουργικά (σχέδιο Αθηνά – απολύσεις διοικητικών, συμβασιούχων κτλ), που συνεχώς θα περικόπτονται οι λειτουργικές του δαπάνες και οι δαπάνες για την φοιτητική μέριμνα, που τα αποθεματικά του θα είναι χρήσιμα μόνο για να «κουρεύονται».

Ανεργία, «ευκαιρίες απασχόλησης», διαγραφές φοιτητών

Η κατάργηση του 26% από τον συνολικό αριθμό των τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ, η μείωση κατά  20.000 των εισακτέων από το ακαδημαϊκό έτος 2009-10 μέχρι σήμερα κάνουν ξεκάθαρη την κατεύθυνση κατάργησης του μοντέλου των μαζικών σπουδών. Ταυτόχρονα το οικονομικό βάρος των σπουδών γενικά και των σπουδών μακριά από το σπίτι ειδικά, το κόστος των φροντιστηρίων για τις πανελλαδικές υψώνουν βίαια τα τείχη των  ταξικών φραγμών καθιστώντας  την εκπαίδευση «πολυτέλεια». Τα μνημόνια πετάνε στην κυριολεξία την νεολαία στον κάλαθο των αχρήστων, αποκλείοντας την από τις σπουδές, δημιουργώντας ένα στρατό από άνεργους, κατοχυρώνοντας υλικά μέσω της μαθητείας την δουλειά για 300 ευρώ, κάνοντας την χώρα Ειδική Οικονομική Ζώνη. Σε αυτό το περιβάλλον έρχεται και η απαίτηση της κυβέρνησης και του υπουργείου παιδείας για την διαγραφή των 180.000 «αιώνιων φοιτητών», όσους δηλαδή πριν το 2010 έχουν ξεπεράσει τα 2ν έτη σπουδών και βάζοντας σε εφαρμογή τα μέτρα του ν+2 και 2ν για τις διαγραφές φοιτητών. Την ίδια στιγμή ο Ο.Ο.Σ.Α. στην έκθεσή του για την παιδεία, ανάμεσα σε άλλα μέτρα, όπως την εφαρμογή διδάκτρων και περαιτέρω μείωση των εισακτέων, προτείνει την επιβολή οικονομικού προστίμου σε όσους φοιτητές ξεπερνούν τα προαπαιτούμενα έτη σπουδών.

Οι ανεπάρκειες, οι αδυναμίες και η αριστερή μετωπική πολιτική

Σε μερικούς μήνες συμπληρώνονται 4 χρόνια από τότε που η χώρα στο όνομα της διάσωσης της και της αποφυγής της χρεοκοπίας προσδέθηκε στο άρμα του μηχανισμού στήριξης, των μνημονίων, της ευρωεποπτείας. Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και η πολιτική-οικονομική-κοινωνική πραγματικότητα της χώρας ανατράπηκε άρδην. Το μεγαλύτερο μέρος του λαού οδηγήθηκε και σταθερά οδηγείται στη φτωχοποίηση, οι απολύσεις πολλαπλασιάστηκαν, τα λουκέτα αυξήθηκαν, οι αυτοκτονίες έφτασαν τις 4000, η μετανάστευση στο εξωτερικό εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων είναι μόνο μερικές από τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόστηκαν για να βγούμε από την κρίση. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα νούμερα και στις στατιστικές που περιγράφουν την σύγχρονη μνημονιακή πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα συντελείται μια άνευ προηγουμένου καταστροφή που όμοια της είχαμε δει μόνο σε πολεμικές περιόδους. Και όλα αυτά γιατί; Για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Για να γίνει βιώσιμο το χρέος. Για να έρθει η ανάπτυξη. Για να βγούμε στις αγορές. Απαντήσεις που δεν πείθουν, που δεν επιβεβαιώνονται τα 4 αυτά καταστροφικά χρόνια.

Το φοιτητικό κίνημα και οι ανεπάρκειες του

Όλη αυτή τη περίοδο ζήσαμε μεγάλους αντιμνημονιακούς αγώνες του λαού. Από τις πλατείες μέχρι τις παρελάσεις, και τις απεργίες η οργή και η αγανάκτηση πήραν σάρκα και οστά. Η αντίσταση στα μνημόνια, στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, στη νέα πραγματικότητα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη, αποτέλεσε την αχτίδα ελπίδας, την πεποίθηση πως τα πράγματα μπορούν και πρέπει να πάνε αλλιώς. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε και υπάρχει μια τεράστια απουσία. Αυτή της νεολαίας και ιδιαίτερα του πιο οργανωμένου κομματιού της, της σπουδάζουσας νεολαίας. Όχι με την έννοια της μεμονωμένης φυσικής παρουσίας, αλλά με την έννοια της συλλογικής, κινηματικής δράσης. Στους μεγάλους αντιμνημονιακούς αγώνες το φοιτητικό κίνημα απουσίασε. Κυριάρχησε η έλλειψη μιας μεγάλης κινητήριας ιδέας, ενός ρεαλιστικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση που θα συνδέει τα ατομικά αδιέξοδα, την πάλη για τη ζωή και το μέλλον της νεολαίας με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, θα οικοδομεί μια άλλη προοπτική, θα στρατεύει τη νέα γενιά στο δρόμο του αγώνα, θα φρενάρει το κύμα μετανάστευσης και φυγής. Ιστορικά το φοιτητικό κίνημα έχει καταγράψει μεγάλους αγώνες και νίκες (στην κατοχή, στη δικτατορία, στη μεταπολίτευση) και σε μία τόσο κρίσιμη καμπή όπως αυτή που ζούμε τώρα δυστυχώς καταγράφει μόνο ήττες. Η αδυναμία του να σταθεί αντίπαλο δέος (ή έστω τροχοπέδη) στους μνημονιακούς νόμους που διαλύουν την παιδεία, η απροετοίμαστη στάση του στο σχέδιο Αθηνά και στις απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, η μη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου για την υπεράσπιση της παιδείας, η σταδιακή απονέκρωση-απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών είναι αποτελέσματα της άρνησης να απαιτήσει και να παλέψει για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης και των μνημονίων, με ταυτόχρονη χάραξη προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Κόντρα στις απαιτήσεις των καιρών, επιμένει με βάση την πεπατημένη και τη συνήθεια της αναμονής κάποιου νομοσχεδίου για να αντιδράσουμε ενώ το πρόβλημα είναι συνολικότερο. Αυτή η πολιτική δεν μπορεί να ανατρέψει συσχετισμούς, να αναχαιτίσει την επίθεση, να πυροδοτήσει αγώνες και να δημιουργήσει εστίες αντίστασης. 

Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές, όχι επειδή το λένε κάποιοι αλλά επειδή οι σημερινοί αγώνες, ο σημερινός συσχετισμός δύναμης, το σημείο ισορροπίας που θα βρεθεί, θα κρίνουν το μέλλον της χώρας τις επόμενες δεκαετίες. Ιδίως για τη γενιά μας οι στιγμές είναι ακόμη πιο ιστορικές. Ή θα αναλάβουμε την ευθύνη και το κόστος να φτιάξουμε μια νέα κατάσταση σε πλήρη τομή και ασυνέχεια με την προηγούμενη, σε ρήξη με τα ιερά και τα όσια όσων μας έφεραν μέχρι την καταστροφή ή θα ετοιμάζουμε βαλίτσες για το εξωτερικό. Σήμερα τίθενται ερωτήματα για το μέλλον της γενιάς μας, για το πως θα ζήσουμε και οι απαντήσεις πρέπει να είναι συνολικές και εφ' όλης της ύλης. Σε αυτές τις απαντήσεις οφείλει να παίξει ρόλο το φοιτητικό κίνημα. Χρειαζόμαστε έναν πολιτικό προσανατολισμό που να περιγράφει έναν άλλο δρόμο για τη χώρα, για το λαό, για τη νεολαία. Ξεκινώντας από την πολιτική λύση του κοινωνικού προβλήματος της νεολαίας (ανεργία, μετανάστευση, μη μέλλον) πρέπει να προκύψει η συγκεκριμενοποίηση ενός προγράμματος που να απαντάει στις αγωνίες των νέων ανθρώπων. Απέναντι στη λογική του “success story” των 440.000 θέσεων ημιαπασχόλησης των 300 ευρώ που ο Σαμαράς προτείνει στη νεολαία, η χώρα έχει ανάγκη από ένα σχέδιο οικονομικής ανεξαρτησίας και παραγωγικής ανασυγκρότησης, στην κατεύθυνση της δημιουργίας χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας για τους νέους επιστήμονες και τους νέους άνεργους. Ένα σχέδιο που θα χρηματοδοτεί γενναία την παιδεία και την επιστήμη, την υγεία και την ασφάλιση, που θα προστατεύει τους πολίτες και όχι τους δανειστές και την ΕΕ. Ένα πρόγραμμα οικονομικής ανεξαρτησίας, έξω από τα δεσμά του ευρώ και τους χρέους, σε απειθαρχία και ρήξη με την ΕΕ, είναι σήμερα αναγκαιότητα για το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, μιας ολόκληρης χώρας. Όλα τα παραπάνω είναι υπόθεση του φοιτητικού κινήματος που μπορεί και πρέπει να κάνει πολιτική. Να σπάσουμε την αποστείρωση, τον απομονωτισμό, τη συντεχνιακή λογική. Σήμερα που οι όποιες διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων βρίσκουν ταβάνι στις επιταγές του μνημονίου και της τρόικα είναι πιο φανερό από ποτέ ότι η πολιτική πρέπει να ξαναρθεί στο τιμόνι και οι απαντήσεις που θα δοθούν, συνολικές. Δεν γίνεται το πεδίο της πολιτικής πάλης να εκχωρείται στον κοινοβουλευτισμό, στις εκλογές, στα κόμματα. Με αυτό το τρόπο εντείνεται η αδράνεια και η αναμονή στους φοιτητικούς χώρους. Ένα φοιτητικό κίνημα μαχητικό, συνειδητοποιημένο, αγωνιστικό, με προμετωπίδα την ανάγκη της νέας γενιάς για αξιοπρεπή ζωή και δουλειά, που θα δίνει θετική διέξοδο στη νεολαία, που θα αγωνιστεί για την ανατροπή της κυβέρνησης και της τρόικας είναι αυτό που έχουμε ανάγκη. Είναι αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει ευρύτερες λαϊκές εξεγέρσεις, που μπορεί να βάλει τη νέα γενιά σε ρόλο πρωταγωνιστή των εξελίξεων και όχι θεατή.