Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ Νομικής: Το πανεπιστήμιο δεν είναι τσιφλίκι κανενός

με αφορμή τα αποτελέσματα στο κληρονομικό δίκαιο και όχι μόνο…

Σε ένα ήδη δύσκολο περιβάλλον για τον κάθε νέο, με ένα παρόν φτώχειας και απόγνωσης κι ένα μέλλον ανεργίας, ανασφάλειας και μετανάστευσης ως απόρροια της υποταγής της χώρας στις επιταγές της ΕΕ και των δανειστών, έρχεται να κουμπώσει ένα ασφυκτικό εκπαιδευτικό περιβάλλον.  Πιο συγκεκριμένα, την ίδια στιγμή που πανεπιστήμια ολόκληρα παραπαίουν και υπολειτουργούν εξαιτίας των προϋπολογισμών λιτότητας για την παιδεία, οι κυβερνήσεις των μνημονίων προωθούν την πλήρη μετατροπή του πανεπιστημίου με βάση τις νεοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές επιταγές (βλ νόμο Διαμαντοπούλου, διάλογο για την παιδεία Φίλη). Έτσι οικοδομείται σήμερα ένα πανεπιστήμιο για τους λίγους κι εκλεκτούς που θα μπορούν να πληρώσουν για τις σπουδές τους (συγγράμματα, σημειώσεις, νοίκι, διατροφή, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά). Ένα πανεπιστήμιο που με εντατικούς ρυθμούς και ασφυκτικά περιθώρια (ν+2 έτη σπουδών, διαγραφές) παρέχει λιγοστές και κατακερματισμένες γνώσεις καταλείποντας τις υπόλοιπες στην επί πληρωμή δια βίου κατάρτιση. Και μέσα σ’ όλα αυτά ένα μοντέλο φοιτητή που θα μάθει να πειθαρχεί και δεν θα σηκώνει κεφάλι για να γίνει πάνω απ όλα ένας παθητικός έμμισθος(;) δούλος που δεν θα σκέφτεται παραπάνω απ όσο χρειάζεται ώστε να λειτουργεί ως ένα ακόμα άβουλο γρανάζι στις ανάγκες των αγορών.
Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται να προστεθεί η καθηγητική αυθαιρεσία, αδιαφορία και απαξίωση του φοιτητή και της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Από τη μια, μαζική διδασκαλία σε τμήματα με τριψήφιο αριθμό ατόμων, χαμηλού επιπέδου μάθημα και κατακρεούργηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας μέσα από το σύστημα των τακτικών ή μη παρουσιών. Από την άλλη πλήρης απαξίωση του φοιτητή κατά τη διαδικασία εξέτασης: φαινόμενα προληπτικών μέτρων(!) και λοιπών καψονιών κατά την εξέταση, θέματα που ουδέποτε έχουν διδαχθεί, ομαδικά κοψίματα, απώλειες γραπτών, αποτελέσματα που βγαίνουν 20 και 30 μέρες μετά την εξέταση, καθηγητές που δεν δίνουν καν διευκρινίσεις για τα αποτελέσματα που βγάζουν και άλλοι που δεν τις δίνουν και με πολύ πειστικό τρόπο….

Στην σκληρή αυτή πραγματικότητα, που συνοψίζεται στο ΟΣΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ, ΤΟΣΑ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝΕ ή θα υποταχθούμε ατομικά ή θα αντιταχθούμε συλλογικά.  

Με βάση τα παραπάνω θα καλέσουμε άμεσα το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής μέσα από το ΔΣ να καταδικάσει τις παραπάνω συμπεριφορές και να καλέσει σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στην Κοσμητεία τη Δευτέρα 22/2 στις 12:30.

Πάνω απ όλα όμως καλούμε τον κάθε φοιτητή και νέο να πει ΩΣ ΕΔΩ. Ως εδώ στην απαξίωσή μας. Ως εδώ σε μια ζωή γεμάτη αβεβαιότητα και ανασφάλεια.  Δεν θα γίνουμε η γενιά θύμα της κρίσης και βορά στις ορέξεις του κάθε ευρωπαίου αξιωματούχου, υπουργού, πρύτανη, καθηγητή, αφεντικού. 

Κι αυτό το ΩΣ ΕΔΩ πρέπει να ναι έμπρακτο: μέσα από την αλληλεγγύη μεταξύ των φοιτητών, μέσα από τη συλλογική αντίδραση και κατακραυγή κάθε αυθαιρεσίας, μέσα από τη συλλογική κι οργανωμένη αντίδραση ενάντια σε αυτά που μοιάζουν πολύ μικρά για να τολμήσουμε να ασχοληθούμε και σε εκείνα που μοιάζουν πολύ μεγάλα για να τολμήσουμε να αναμετρηθούμε.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΡΥΘΜΟΊ ΚΑΙ ΟΡΟΙ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΩΝ
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ…

     ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ

 Αυτές τις μέρες η  συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προωθεί μια νέα μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. Η πρόταση της κυβέρνησης, απόλυτα προσαρμοσμένη στις δεσμεύσεις του 3ου μνημονίου, έρχεται να διαλύσει ότι έχει απομείνει από τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζόμενων, αυξάνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές τους και τα όρια συνταξιοδότησης, μειώνοντας τις συντάξεις. Και όλα αυτά, ενώ ήδη η «διαπραγμάτευση» με τους δανειστές, για άλλη μια φορά οδηγεί  σε μια ακόμη σκληρότερη πρόταση με περισσότερα μέτρα, μειώσεις κλπ.

 Οι  προωθούμενες αλλαγές ωστόσο, φαντάζουν ξένες στη νεολαία, σαν κάτι με το οποίο οι σημερινοί 20χρονοι θα έρθουν αντιμέτωποι σε 30-40 χρόνια. Δεν είναι όμως έτσι. Το νέο ασφαλιστικό που φέρνει η κυβέρνηση δεν θίγει μόνο τους σημερινούς συνταξιούχους και εργαζόμενους. Βάζει στο στόχαστρο και χτυπάει άμεσα και μακροπρόθεσμα τη νεολαία, δηλαδή τους αυριανούς εργαζόμενους, γιατί:

Μας σπρώχνει στην μαύρη εργασία… ή και εκτός επαγγέλματος

 Οι νέοι εργαζόμενοι, με τους μισθούς  των 500-600 ευρώ που δεν φτάνουν ούτε για την κάλυψη των στοιχειωδών  βιοτικών αναγκών, καλούνται να πληρώσουν αυξημένες εισφορές για να έχουν ασφάλιση. Επί της ουσίας ένας νέος θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να τα βγάζει πέρα με ένα μισθό πείνας ή να έχει ασφάλιση, καταλήγοντας όχι απλά να υφίσταται μια μαύρη εργασιακή πραγματικότητα χωρίς δικαιώματα αλλά να την «επιζητά».

 Ακόμη δραματικότερη είναι η προοπτική για κλάδους που αποτελούνται από ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους. Σε επαγγέλματα όπως οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι γιατροί οι ελάχιστες εισφορές εκτοξεύονται στο 38,5% επί του μηνιαίου ακαθάριστου εισοδήματος, που υπολογιζόμενες σε σχέση τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ οδηγούν σε ελάχιστες ετήσιες εισφορές 2.800 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι για τους φοιτητές των αντίστοιχων σχολών και μελλοντικούς απόφοιτους γίνεται απαγορευτική η άσκηση των επαγγελμάτων τους, καθώς θα αδυνατούν να πληρώνουν τις εισφορές, ακυρώνοντας έτσι τις σπουδές τους.

Μας στερεί πρακτικά το δικαίωμα στη σύνταξη

 Σύμφωνα με το νομοσχέδιο Κατρούγκαλου θα δίνεται μετά τα 67 η κύρια σύνταξη, αποτελούμενη από δυο σκέλη: από την εθνική σύνταξη, ανερχόμενη στα 380 ευρώ και εγγυημένη από το κράτος και από την αναλογική που θα προκύπτει ατομικά για τον κάθε εργαζόμενο και θα εξαρτάται από το χρόνο ασφαλισμένης εργασίας, το ύψος των αποδοχών και των εισφορών του κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου. Ο νέος τρόπος υπολογισμού της σύνταξης έρχεται να αλλάξει τον ίδιο τον χαρακτήρα του ασφαλιστικού, μετατρέποντας το από αναδιανεμητικό, όπου οι συντάξεις προκύπτουν από το σύνολο των εισφορών των εργαζομένων ενός κλάδου και παρέχονται ισότιμα στους δικαιούχους, σε ανταποδοτικό, όπου η σύνταξη προκύπτει εξατομικευμένα. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά για τη νεολαία, που τα ποσοστά ανεργίας αγγίζουν το 60% και για το υπόλοιπο 40% η ανασφάλιστη, ελαστική, εκ περιτροπής εργασία αποτελεί καθεστώς;

 Σημαίνουν καταρχήν ότι ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα παίρνουν ολόκληρη την εθνική σύνταξη στα 67, καθώς κάτι τέτοιο προϋποθέτει τη συμπλήρωση 40 χρόνων ασφαλισμένης εργασίας, τη στιγμή που κυριαρχούν η ανεργία και οι επισφαλείς και ανασφάλιστες σχέσεις εργασίας. Επομένως, η βάση της σύνταξης θα είναι κάτω και από τα «εγγυημένα» 380 ευρώ. Παράλληλα τα μεγάλα διαστήματα ανεργίας και η εκ περιτροπής, μερική απασχόληση για μισθούς πείνας των 500 ευρώ, η πραγματικότητα δηλαδή με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι νέοι, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια και σε μια εξαιρετικά χαμηλή αναλογική σύνταξη. Εντέλει, οδηγούμαστε  σε μια κατάσταση όπου μετά από την «περιπλάνηση» μας ανάμεσα στην ανεργία και τον εργασιακό μεσαίωνα, θα μας περιμένει μια σύνταξη που μετά βίας θα ξεπερνάει τα 400-500 ευρώ.

Μας κάνει «χαμένη γενιά» σε μια μη βιώσιμη κοινωνία

 Το νέο ασφαλιστικό είναι μια άγρια νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση που έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη λιθαράκι στη διαμόρφωση μιας νέας μνημονιακής κοινωνίας. Ο μετά τα 3 μνημόνια νέος εργαζόμενος θα προσλαμβάνεται με ατομικές συμβάσεις και μισθούς γιατί οι συλλογικές συμβάσεις έχουν καταργηθεί. Θα υπογράφει μισθούς πείνας των 500-600 ευρώ, στο ύψος του κατώτατου μισθού, γιατί έξω η ανεργία του 25% θα πιέζει ατομικά τον κάθε εργαζόμενο να υπογράψει ότι του δώσουν. Σε μεγάλο ποσοστό θα απασχολείται σε εκ περιτροπής εργασία και μερική απασχόληση. Σε αυτά έρχεται και «κουμπώνει» το νέο ασφαλιστικό που θα του «εξασφαλίζει» μια σύνταξη πείνας των 400-600 ευρώ – μετά τα 67. Αυτό το μέλλον για τη γενιά μας δεν είναι βιώσιμο!

Να κάνουμε και δική μας τη μάχη ενάντια στο νέο ασφαλιστικό!

 Ο αγώνας ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού είναι υπόθεση όλου του λαού. Δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση γενεών ανάμεσα στους σημερινούς συνταξιούχους και στους μελλοντικούς, ενός κλάδου με έναν άλλο, των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα με αυτούς του δημοσίου, σύμφωνα με τα δίπολα που προβάλλουν η μνημονιακή συγκυβέρνηση και η εξίσου μνημονιακή αντιπολίτευση. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θα χτυπηθεί λιγότερο ή θα καταφέρει να εξαιρεθεί. Το ζήτημα είναι να μπλοκαριστεί η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, να συγκρουστούμε με την μνημονιακή πολιτική, την κυβέρνηση που την υλοποιεί και το πλαίσιο του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε που την επιβάλλει.

 Ο αγώνας αυτός πρέπει να γίνει και υπόθεση δική μας, της νεολαίας εν γένει, των φοιτητικών χώρων και συλλόγων ειδικότερα. Η σύγκρουση με την μεταρρύθμιση της κυβέρνησης αποτελεί και σύγκρουση με την μνημονιακή κοινωνία των χαμηλών προσδοκιών, της ανεργίας, της επισφαλούς και κακοπληρωμένης εργασίας. Είναι μονόδρομος αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας σε δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. 

Μέσα από συνελεύσεις και εκδηλώσεις, για τις αλλαγές που απειλεί να φέρει το νομοσχέδιο της κυβέρνησης και τις συνέπειες τους για την κοινωνία και τη γενιά μας, να ενημερωθούν και να ενεργοποιηθούν οι σύλλογοι. 

Με αποφάσεις και μαζική συμμετοχή να κινητοποιηθούμε μαζί με τους εργαζόμενους και όλο τον λαό σε πανεργατικές-παλλαϊκές διαδηλώσεις και απεργίες.  

Να ανατρέψουμε το μη βιώσιμο μέλλον για τη γενιά μας, σε ρήξη με τα μνημόνια, την Ε.Ε, το ευρώ και το χρέος. Με άλλα λόγια…

                 

Εσύ πόσο ικανοποιημένος είσαι από το πρόγραμμα σπουδών σου;

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ΑΠΘ

Διανύουμε φέτος την 5^η χρονιά εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών στη χώρα μας, πολιτικών που ήρθαν να ανατρέψουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς διαβίωσης και κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Σε συνθήκες πρωτοφανούς ανεργίας, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και διαρκούς φτωχοποίησης οποιαδήποτε συζήτηση για δημόσια δωρεάν παιδεία φαντάζει ταμπού. Οι ανάγκες της νεολαίας σήμερα θυσιάζονται στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους, ενός χρέους που δεν δημιουργήθηκε από το λαό αλλά από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές ελίτ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας λένε ότι χρειαζόμαστε ένα «σύγχρονο» πανεπιστήμιο, εννοώντας εκείνο το πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους, όχι των φοιτητών και της κοινωνίας. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές κατευθύνσεις για την ευρωπαϊκή εκπαίδευση προωθούνται και στη χώρα μας μέσα από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Με όχημα το ν. Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου και υπερασπιστές του τις μνημονιακές κυβερνήσεις (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) σχολές κλείνουν, τμήματα συγχωνεύονται ενώ ταυτόχρονα ανοίγεται ο δρόμος για την εισαγωγή του ιδιωτικού κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και όλα αυτά κάτω υπό την δαμόκλειο σπάθη της υποχρηματοδότησης πού θέλει το πανεπιστήμιο ένα ίδρυμα «χαμηλού κόστους» (απόλυση διοικητικών υπαλλήλων, μείωση διδακτικού προσωπικού, έλλειψη υποδομών, μειωμένες παροχές για τη σίτιση και τη στέγαση κτλ).

Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν την κορυφή στο παγόβουνο αυτό της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα του μνημονίου. Αποτελούν εκείνη την εισβολή της μνημονιακής πραγματικότητας στην άμεση καθημερινότητας μας, που προβλέπεται από τους νόμους και τα νομοσχέδια για την παιδεία. Αποτελούν βασικό μοχλό για το χτύπημα της μόρφωσης, ως ουσιαστικής διαδικασίας προσπορισμού γνώσης και εργαλείων σκέψης, για την συνολική επιστημονική και εργασιακή εξέλιξη του κάθε φοιτητή. Αντ' αυτού, έρχονται να φέρουν προγράμματα επικεντρωμένα στην εξειδίκευση, που θα μας καθιστά ακόμα πιο αδύναμους στην αγορά εργασίας ( ήδη η ανεργία στο 60% για την νεολαία), με τέτοιους εντατικούς ρυθμούς, που η ουσιαστική εντρύφηση σε οποιοδήποτε αντικείμενο θα αποτελεί ανέκδοτο. Παράλληλα, οι κύκλοι σεμιναρίων, τα ECTS και οι κύκλοι σπουδών, έρχονται να ολοκληρώσουν το κάδρο της διάλυσης του πτυχίου, αλλά και αυτού που γνωρίσαμε ως μαζική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, στο μέτρο ακόμα που, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, το γνωρίσαμε.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών της σχολής μας συνεπάγεται

α) Επιβάρυνση των δύο πρώτων ετών με πολλά κι απαιτητικά μαθήματα και δικονομική εξειδίκευση/δικολαβία στα υπόλοιπα. Ο προσανατολισμός είναι καθαρά τέτοιος (και διακηρυγμένος στη συνέλευση σχολής) που να φτιάχνει τους αυριανούς αναλώσιμους υπερεξειδικευμένα γρανάζια των δικηγορικών εταιριών.

β) Εντατικούς ρυθμούς σπουδών, τέτοιους που να είναι αδύνατη η ενασχόληση η ποιοτική με οποιοδήποτε αντικείμενο, εντός ή πέρα από τον κύκλο μαθημάτων της σχολής.

γ) Κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων και εξεταστικών, λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και διαθέσιμων αιθουσών.

δ) Θέσπιση προαπαιτούμενων για τις συνθέσεις.

ε) Μαθήματα επιλογής με περιορισμένο αριθμό προσέλευσης για τους εισαχθέντες απ το 2015 κι έπειτα.

στ) Ποσοτικοποίηση του πτυχίου μέσω των μονάδων ects.

Η δε μετάβαση στο νέο πρόγραμμα συνεπάγεται την επιβάρυνση των φοιτητών του τρίτου και του τέταρτου έτους εν μια νυκτί με χρωστούμενα μαθήματα που δεν έχουν διδαχθεί ποτέ.

Οι γενικές λοιπόν κατευθυντήριες της ΕΕ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τη σύμπραξη των ελληνικών κυβερνήσεων, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή και στη Σχολή μας. Συνεπώς το νέο πρόγραμμα σπουδών δεν αποτελεί ένα τεχνικό η λειτουργικό πρόβλημα που λύνεται με λογικές κοπτοραπτικής, αλλά πρόκειται για την απόλυτη μεταστροφή της φοιτητικής μας πραγματικότητας και την απαλλοτρίωση βασικών κεκτημένων δικαιωμάτων μας

.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

1)Να δώσουμε συλλογικά τον αγώνα για να αποσυρθεί το νέο πρόγραμμα σπουδών.
Παρά τις συνεχείς  ρητορείες που μας καλούν για το αντίθετο, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνδιαλλαγής με τον Κοσμήτορα και τους καθηγητές, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στην περσινή μας προσπάθεια. Συντεχνιακές πρακτικές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ πρέπει να μείνουν πίσω μας ως προϊόντα ενός αναχρονιστικού, πελατειακού, ξοφλημένου, συνδικαλισμού. Οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, δεν διαπραγματεύονται, αλλά ανατρέπονται! Και ανατρέπονται απ τη μια μέσα από μαζικές διαδικασίες, ουσιαστικό διάλογο και ειλικρινείς ζυμώσεις. Κοινώς μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, με τα καλά και τα κακά που αντικειμενικά έχουν οι πολυπληθείς διαδικασίες. Κι απ την άλλη με μαζικές, δυναμικές και αποφασιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις.

Πρέπει όλοι οι φοιτητές να αντιληφθούμε ότι μόνο μέσα από τον αγώνα και την διεκδίκηση, την πάλη για να μην εφαρμοστεί αυτή η αντιμεταρρύθμιση στην σχολή μας, μπορούμε να κερδίσουμε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα σπουδών και όλα τα μέτρα τα οποία το συνοδεύουν.

Πρέπει να απαιτήσουμε οι φοιτητές, εμείς που βιώνουμε καθημερινά την εκπαιδευτική διαδικασία, να αναλάβουμε την εκπόνηση ενός νέου προγράμματος. Ζητούμε ποιοτική μόρφωση και ανθρώπινους όρους σπουδών, πράγματα που ο νέος Υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε να διασφαλίσει. Δεν κάνουμε βήμα πίσω λοιπόν στο να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα! Αγωνιζόμαστε μαχητικά ώστε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα.

2) Μια ματιά πέρα απ τη Νομική – Για ένα αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία!
Σήμερα, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι οι σύλλογοι, στην Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα : τις συνέπειες της εφαρμογής των μνημονιακών νόμων στην παιδεία, είτε με την μορφή της αλλαγής των προγραμμάτων σπουδών, είτε με την μορφή κοψίματος παροχών όπως σίτιση και στέγαση, δωρεάν παροχές, συγγράμματα , διαγραφές κτλ. Όλα συνέπειες της υποχρηματοδότησης, που έφερε περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, αλλά και συγχωνεύσεις σχολών και τμημάτων, ώστε όλοι αυτοί οι παράγοντες συνθετικά οδήγησαν σε εντατικότερους ρυθμούς και συνθήκες εκπαίδευσης ( η υποχρηματοδότηση και η αδυναμία πρόσληψης καθηγητικού προσωπικού, αλλά και η έλλειψη αιθουσών είναι βασικό επιχείρημα όσων επικαλούνται την κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων).

Είναι αναγκαίο σήμερα να συντονιστούμε με όλους τους συλλόγους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, και να μιλήσουμε ξανά για το χτίσιμο και την ανασυγκρότηση του μόνου όπλου που μας ενώνει ενάντια στην αυθαιρεσία και τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση: του φοιτητικού κινήματος, εκείνης της δύναμης που έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει με όρους επιτυχίας
- την ανατροπή του αντιδραστικού νόμου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.
- τη γενναία χρηματοδότηση στην παιδεία, ώστε να γίνει πραγματικά δημόσια και δωρεάν, κόντρα στις πολιτικές λιτότητας κι εξυπηρέτησης του χρέους,
- ενιαία πτυχία που θα αντικατοπτρίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο επιστημονικής συγκρότησης και εργασιακών δικαιωμάτων. Όχι ατομικούς φακέλους προσόντων, εξειδικευμένα διαβατήρια για την ανεργία!

Πρέπει να παλέψουμε να αναζωπυρωθούν οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, να ξεσπάσουν αγώνες σε όλες τις σχολές, να ενωθούν όλα τα ρυάκια της κατά τόπον αντίστασης σε ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα αντεπίθεσης, που δεν θα κλειστεί στον εαυτό του, αλλά θα βγει στην κοινωνία, θα μιλήσει με τον κόσμο, θα αμφισβητήσει στον δρόμο ότι η σημερινή νεολαία είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη! Να παλέψουμε να βγει η νεολαία στο προσκήνιο, σπουδάζουσα και μη, και να διεκδικήσει ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, μόρφωση και εργασία!

3) Η ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας
Απαραίτητος όρος όμως για τα παραπάνω είναι η φοιτητική αριστερά να αποφασίσει να υπερβεί τον εαυτό και τις πεπατημένες της. Πέντε χρόνια τώρα αποδείχθηκε πως κανένας χώρος δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του μάχες που να μπορούν να αναμετρηθούν με το εύρος και το βάθος της υφιστάμενης επίθεσης: από τα προγράμματα σπουδών και την υποχρηματοδότηση έως το μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης που μας επιφυλάσσουν. Αντ αυτού χρειάζονται γενναίες ανασυνθετικές πρωτοβουλίες και ειλικρινής επικοινωνία εντός της φοιτητικής αριστεράς. Ανάγκη κι ελπίδα για την αγωνιστική απάντηση της νεολαίας και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος είναι η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας. Ενός μαζικού μετωπικού υποκειμένου που θα ενώνει την αριστερά στη βάση του αγώνα για μια διέξοδο απ την κρίση πέρα απ’ τα δεσμά του χρέους και του ευρώ,  για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας, για την πάλη ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα και το τέρας της ανεργίας  και για την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τις συμφωνίες που στέλνουν τον κρατικό προϋπολογισμό στα χρέη, να αρνηθούμε μια ζωή μεταναστών, ανέργων, εργαζόμενων σκλάβων με χαμηλές προσδοκίες, να παλέψουμε για το γκρέμισμα της μνημονιακής πραγματικότητας, για σπουδές, εργασία και μια ζωή με αξιοπρέπεια!

Καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση στην Παρασκευή 16/10 στις 14:00 στο χώρο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών μας, τη μνημονιακή πραγματικότητα για το σπουδαστή και τις δράσεις που μπορούμε να αναπτύξουμε.

Δεν θα γινουμε οι Βεγγοι τους!.Του Mήτσου Π.

* μέλος του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής

1) Το νέο πρόγραμμα σπουδών είναι κάτι καταστροφικό για την ποιότητα των σπουδών και της παρεχόμενης μόρφωσης στην σχολή μας. Τα βασικά σημεία του ( α) Κατάργηση επαναληπτικών μαθημάτων β) Κατάργηση της δυνατότητας να δίνουμε μαθήματα σε όποια εξεταστική θέλουμε γ) Περιορισμός των τμημάτων στα γενικής επιλογής δ) Εισαγωγή προαπαιτουμένων για την εμβάθυνση ε)εισαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων !! ) κάνουν αφόρητη και πολύ εντατική την μορφωτική διαδικασία, χωρίς να διαφαίνεται κάποιο ουσιαστικό, πραγματικό κέρδος για τους φοιτητές ή το τμήμα, που αξιολογείται απο τα καλύτερα πανευρωπαϊκά και παγκοσμίως, στην επιστημονική του ποιότητα.

2) Το νέο πρόγραμμα σπουδών αποτελεί εφαρμογή των νόμων Διαμαντοπούλου στην εκπαίδευση και των Οργανισμών, που επιφέρει αλλαγές στα προγράμματα σπουδών σε εντατικότερους ρυθμούς , δεμένα με τα θεσμικά του ν+2 και των διαγραφών. Ακόμη περισσότερο, είναι ποτισμένο απο την λογική των κατευθυντηρίων που βάζει ο ΟΟΣΑ και η Μπολώνια/ΕΕ για την εκπαίδευση, στην οποία ευθυγραμμίζεται πλήρως διαχρονικά το υπουργείο παιδείας, κατευθυντήριες που λογίζουν την μόρφωση ως μια διαδικασία απόκτησης κατατεμαχισμένων και ασύνδετων δεξιοτήτων, που θα χρειάζονται σεμινάρια και ευρύτερους κύκλους σπουδών για να έχουν μια κάποια αξία στην αγορά. Η μόρφωση όμως και η επιστήμη δεν πρέπει να γίνονται με τέτοια λογική και κριτήρια, αλλά να αποτελούν διαδικασίες που να κληροδοτούν ένα ενιαίο σώμα γνώσης στον φοιτητή, βασικά εργαλεία για την εργασιακή και πνευματική του εξέλιξη.
Δηλαδή , η βαθύτερη ουσία των αλλαγών συνδέεται 1) με λογικές εντατικοποίησης των ρυθμών χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να απομαζικοποιηθούν τα πανεπιστήμια και να εισαχθεί ένα αγοραίο μοντέλο εκπαίδευσης

3) με λογικές διάσπασης πτυχίων , σεμιναρίων, bachelor παρα bachelor κτλ, οι οποίες προφανώς συνδέονται με την κατάσταση της ανεργίας και της διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων ( άρα αφού θα είσαι κ λίγο αστικολόγος, κ λίγο ποινικός κ λιγο απόλα, πάρε έναν αχταρμά και βγάλτα πέρα!)


4) Στο επίπεδο της πρότασης α) Πρέπει να απορριφθεί κάθε λογική αλλαγής του προγράμματος σπουδών στο επίπεδο της εντατικοποίησης ( κατάργηση επαναληπτικών, εμβόλιμες εξεταστικές κτλ) και στο επίπεδο της σύνδεσης του με την αγορά ( άρα σεμινάρια κτλ). Το θέμα που τίθεται και το βάζει ο κύριος Κοσμήτορας, τουλάχιστον στο κομμάτι των επαναληπτικών, είναι η έλλειψη προσωπικού ( καθηγητές, υπάλληλοι διοικητικοί να βγάζουν πρόγραμμα κτλ). Εδώ, η πρόταση βασική, είναι η απαίτηση για ΠΡΟΣΛΗΨΗ προσωπικού για τις ανάγκες της παιδείας , τουλάχιστον σε εμάς . Στο κομμάτι της εντατικοποίησης, πρέπεο να απορριφθεί κάθε συζήτηση και να ζητηθεί η απόσυρση του μνημονιακού και νεοφιλελεύθερης έμπνευσης νόμου Διαμαντοπούλου και των οργανισμών. Και σε αυτά θα έπρεπε να δεσμευτεί ο Υπουργός , που είναι και αριστερός και εκπρόσωπος μιας αριστεράς που δίνει βαρύτητα στην παιδεία και την μόρφωση του λαού ( εκτός και αν οι νέες συμφωνίες στέλνουν τα λεφτά στα χρέη και όχι στις ανάγκες των πανεπιστημίων που τα παρατάμε στην ιδιωτικοποίηση, και στις ανάγκες των φοιτητών).

5) Δεν μπορούμε να μείνουμε στην συντεχνιακή και θεσμική αντιπαράθεση, αλλα να δούμε μία συνολική πρόταση : ότι σήμερα, για να αλλάξει και το πιο μικρό και συντεχνιακό, χρειάζεται η φοιτητική κοινότητα να παλέψει το θηρίο που λέγεται μνημόνιο και χρέος στην παιδεία, συνολικά. Αυτό δεν σημαίνει κοινή διαβούλευση και διάλογος αλλά επιμονή στις δεσμεύσεις της κυβέρνησης και του Μπαλτά πρόσφατα ( υπάρχει η ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας με το τί είπε στους φοιτητές και τα αιτήματά τους). Ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ρήξη με πολιτικές τύπου PSI που στέλνουν λεφτά στο χρέος, και τώρα με τη νέα συμφωνία , δεν θα μπορέσει να αλλάξει το καθεστώς στην παιδεία ( άρα λεφτά για καθηγητές, προσωπικό κτλ). Όσο για τα θεσμικά ζητήματα ( εντατικοποίηση, προγράμματα σπουδών, ν+2) πρέπει να παλέψει ένα κίνημα να πιέσει την κυβέρνηση να εφαρμόσει τις δεσμεύσεις της, και όχι να αναλωθούμε σε απο τα πάνω διαβουλεύσεις δήθεν "εκπροσώπων" της φοιτητικής κοινότητας.

Πρακτικά :
1) Καμία εντατικοποίηση των σπουδών μας ! Δεν θα γίνουμε Βέγγοι και Αμερικανάκια, θέλουμε ποιότητα και όχι ποσότητα στις σπουδές μας!
2) Καμία σύνδεση με την αγορά που θα μας κάνει να πληρώνουμε λεφτά σε σεμινάρια, bachelor, Master κτλ , αποκτώντας έναν αχταρμά ξεκομμένων δεξιοτήτων και όχι ένα ενιαίο σώμα επιστημονικής γνώσης! Θέλουμε τα πτυχία μας να έχουν αξία, να μην είναι κατατεμαχισμένα, αλλά και να απεικονίζουν ένα ορισμένο επίπεδο επιστημονικότητας !
3) Καμία σκέψη για ιδιωτικοποίηση δια της πλαγίας οδού! Δεν αφήνουμε την χρηματοδότηση στους ιδιώτες, καλούμε την κυβέρνηση να αυξήσει την χρηματοδότηση στην παιδεία, και να μην υπογράφει νέες συμφωνίες που αντί για τις ανάγκες μας τα στέλνουν στους δανειστές
4) Η απάντηση θα έρθει συνολικά, απο τους φοιτητές , και όχι με μία συντεχνιακή νοοτροπία συννενόησης με τους εφαρμοστές μνημονιακών νόμων στην σχολή μας! Παίρνουμε την πρωτοβουλία και κάνουμε την νομική ένα κέντρο αγώνα και συντονισμού , μιας πραγματικής προσπάθειας ανάδειξης ενός φοιτητικού κινήματος, που δεν θα κάνει πίσω στην διεκδίκηση δημοσιας δωρεάν παιδείας, θα απαιτήσει απο την κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της και όχι τις νέες συμφωνίες που υπογράφει με τους δανειστές!

Ολοι στην Γενική συνέλευση του ΣΦΝ την Τετάρτη!

2 συμπεράσματα + 1 πρόταση για όσα συμβαίνουν στο ΕΚΠΑ

Από το καλοκαίρι, που ανακοινώθηκαν οι διαγραφές φοιτητών, αλλά και με τις προσλήψεις security από τις αρχές Σεπτέμβρης στις σχολές του ΕΚΠΑ, η σύγκλητος του ΕΚΠΑ δεν είχε συνεδριάσει με τον νέο πρύτανη Φορτσάκη ούτε μια φορά. Κάποιοι λίγοι σύλλογοι και διοικητικοί είχαν κάνει κάποιες παραστάσεις διαμαρτυρίας, προκειμένου να συναντήσουν τον πρύτανη, αλλά όλα τα θέματα παραπέμπονται στην μελλοντική συνεδρίαση της συγκλήτου.

Τη μέρα που οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν προγραμματίσει μαζική παράσταση στην Πρυτανεία ο Φορτσάκης κλείδωσε το κτήριο με τους εργαζόμενους μέσα. Τις επόμενες μέρες οι φοιτητικοί σύλλογοι κατάφεραν και μπήκαν στο κτήριο και προχώρησαν σε κατάληψη διεκδικώντας να γίνει Σύγκλητος να πάρει θέση για τα επίμαχα θέματα. Τελικά την Πέμπτη έγινε η περιβόητη Σύγκλητος, που όπως φάνηκε ήταν καλά προετοιμασμένο το όλο σκηνικό με τα κανάλια προκειμένου να κερδηθεί για άλλη μια φορά η «κοινή γνώμη» και ουσιαστικά να συνεχιστεί η όλη διάλυση που υπάρχει στα ιδρύματα.

Ουσιαστικά αυτό που επιχειρείται στο ελληνικό πανεπιστήμιο με την αρχή να γίνεται σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα και με ενορχηστρωτή έναν γνήσιο εκπρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής – και διαπλεκόμενο με το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας – τον Φορτσακη, έχει δυο βασικούς στόχους.

Αρχικά την επέκταση της «αμερικανοποιησης» στην πολιτική ζωή των σχολών και τα μυαλά της νεολαίας. Με επιχειρήματα του τύπου «δεν γίνονται πουθενά στο κόσμο αυτά», «στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ ο καθένας κάνει ότι θέλει», δεν επιτρέπεται τα κατά Σαμαρά «θρασίμια» (ο Καραμανλής μας έλεγε ταραξίες) να κάνουν συνδικαλισμό και άρα και να  παρεμβαίνουν σε όργανα άσκησης εξουσίας (Σύγκλητος), να πιέζουν, να διεκδικούν. Επιχειρούν να εκπαιδεύσουν μια ολόκληρη γενιά στην αντίληψη της μνημονιακης δημοκρατίας που χρειάζονται. Ότι ο μόνος ρόλος της είναι να ψηφίζει κάθε 4 χρόνια μία κυβέρνηση – για την οποία είναι μονόδρομος να ασκεί μια πολιτική αρεστή στις αγορές – ή μια Σύγκλητο που επίσης είναι υποχρεωμένη να ασκεί διοίκηση τέτοια ώστε να αξιολογηθεί θετικά από «την αγορά». Μία ανατροπή της έννοιας ακόμα και της αστικής δημοκρατίας (που περιλαμβάνει και τον έλεγχο και τη διεκδίκηση και την κριτική στην εξουσία), τουλάχιστον από τη Γαλλική Επανάσταση. Να εκπαιδευτεί η νεολαία ακόμα περισσότερο στη μοιρολατρία, ότι είναι ανήμπορη, ότι δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεται, πολύ περισσότερο να ανατρέπει κοκ. Ποιος σύλλογος, ποια μαζική διαμαρτυρία και παρέμβαση στα όργανα διοίκησης με σκοπό να επηρεάσουν; Όποιοι το κάνουν «είναι θρασίμια». Στόχος τους είναι μια πλήρως λοβοτομημένη γενιά.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΚΠΑ;

παραθέτουμε το κείμενο αυτό για να αποκτήσουμε μια καλύτερη εικόνα για τα γεγονότα του ΕΚΠΑ

"Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014: Το Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30) ΚΛΕΙΝΕΙ με απόφαση της Διοίκησης. Η δικαιολογία είναι μια προγραμματισμένη φοιτητική κινητοποίηση. Με αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων, οι φοιτητικοί σύλλογοι σκόπευαν να προχωρήσουν σε συμβολική κατάληψη της Πρυτανείας διαμαρτυρόμενοι για τις επικείμενες διαγραφές και με σκοπό να ζητήσουν τη διεξαγωγή Συγκλήτου για τα ζητήματα των διαγραφών, της σίτισης, της καθαριότητας κλπ.  Με τη βοήθεια των ΜΑΤ, η είσοδος απαγορεύεται στους φοιτητές και η συμβολική κατάληψη δεν πραγματοποιείται.

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου: Το κτήριο παραμένει κλειστό. Όλες οι πύλες του συγκροτήματος παραμένουν κλειδωμένες. Η είσοδος επιτρέπεται από τους φύλακες και την ιδιωτική εταιρείας security, μόνο στους υπαλλήλους που εργάζονται στο συγκεκριμένο κτήριο και για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα (την ώρα προσέλευσης και αποχώρησης). Τις υπόλοιπες ώρες, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται να παραμένουν κλειδωμένοι στο κτήριο!

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου: Το κτήριο της Πρυτανείας εξακολουθεί να είναι κλειδωμένο. Κλειδωμένες είναι από τη Δευτέρα και οι περισσότερες εσωτερικές πόρτες που οδηγούν από το ένα τμήμα του κτηρίου στο άλλο. Οι εργαζόμενοι υποχρεώνονταν να εργάζονται υπό επικίνδυνες συνθήκες.  Για να βγουν από το κτήριο,  θα πρέπει να ξεκλειδωθούν πολλές εσωτερικές και εξωτερικές πύλες.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου: Τα ΜΑΤ βρίσκονται από το πρωί έξω από το κτήριο. Το πρωί, οι πρυτανικές αρχές αρνήθηκαν την είσοδο σε μέλος του προεδρείου του Δ.Σ. του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού. Αρνήθηκαν την είσοδο και σε μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ. Η ΑΔΕΔΥ προχώρησε σε καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας, κλιμάκιο της οποίας έσπευσε στο χώρο. Οι πρυτανικές αρχές αρνήθηκαν την είσοδο και σε αυτό. Αρνήθηκαν επίσης την είσοδο στην εκπρόσωπο των εργαζομένων στη Σύγκλητο. Ενώ τα ΜΑΤ παρέμεναν παρατεταγμένα έξω από την πύλη, έφτασε έξω από το κτίριο πορεία φοιτητών. Η πορεία αντιμετωπίστηκε με χημικά από τις δυνάμεις καταστολής.

Την ίδια ώρα που οι φοιτητές του Ιδρύματος χτυπιούνται από τις δυνάμεις καταστολής, η Πρυτανεία εκδίδει την παρακάτω απίστευτη ανακοίνωση: «Οι Πρυτανικές αρχές επαναλαμβάνουν την πρόσκλησή τους προς όλες τις ομάδες των φοιτητών, που επιθυμούν να θέσουν υπόψη τους διάφορες θέσεις και αιτήματα, να τους υποβάλλουν σχετικά υπομνήματα με συγκεκριμένο περιεχόμενο  Τα υπομνήματα αυτά μπορούν να υποβληθούν είτε ηλεκτρονικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση της Πρυτανείας είτε υπό έντυπη μορφή σε εκπρόσωπό της. Μόνο μετά τη μελέτη των υπομνημάτων αυτών μπορεί να υπάρξει γόνιμη προώθηση οποιουδήποτε θέματος, όπως ορίζουν οι δημοκρατικές διαδικασίες και η εμπειρία.»!!!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΓΕΝΙΑΣ

''Η νομοθεσία που ψηφίστηκε θα εφαρμοστεί ''. Αυτά ήταν τα λόγια του υπουργού παιδείας Ανδρέα Λοβέρδου σε ερώτηση σχετικά με τις διαγραφές των ''αιώνιων'' φοιτητών. Η σχετική νομοθεσία είναι αυτή που ουσιαστικά δείχνει την έξοδο από την εκπαιδευτική διαδικασία σε 180.000 φοιτητές των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Με βάση την παραπάνω δήλωση αλλά και συνολικότερα το μέτρο που αφορά την διαγραφή των ''αιώνιων'' φοιτητών προκύπτουν κάποια ερωτήματα όπως ποιος ο λόγος της διαγραφής φοιτητών;  Ποιοι είναι οι ''λιμνάζοντες-αιώνιοι'' φοιτητές και ποια θα είναι η απάντηση των φοιτητών.

Καταρχάς πρέπει να επισημάνουμε πως το μετρό της διαγραφής των ''αιωνίων'' φοιτητών δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αίθρια. Αν ανατρέξει κάνεις στο παρελθόν θα δει ότι σε όλες τις απόπειρες εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων υπήρχε το μετρό της διαγραφής.

Πού αποσκοπούν οι διαγραφές;

Η απάντηση του υπουργού στο παραπάνω ερώτημα είναι ότι όλα γίνονται για να μειώσουμε τις δαπάνες. ΨΕΜΑ. Οι φοιτητές αυτοί δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα καθώς δεν έχουν ούτε πάσο ούτε δικαίωμα σε σίτιση και στέγαση. Επίσης χρησιμοποιώντας την έκφραση ''μείωση δαπανών'' προσπαθούν να προσδώσουν ένα θετικό πολιτικό πρόσημο σε μια σειρά περικοπών, σε πολλές περιπτώσεις δολοφονικού χαρακτήρα (βλ. Ασφάλιστικό, Υγεία κοκ.). Οι πραγματικοί λόγοι λοιπόν είναι:

ΠΡΩΤΟΝ Στην μετα-μνημονιακή Ελλάδα, Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη και αποικία χρέους, δεν χρειάζεται να σπουδάζει μεγάλο μέρος της νεολαίας. Στην Ελλάδα του 60% ανεργίας στους νέους και της σύγχρονης δουλείας των voucher, είναι απαραίτητο ο νέος εργαζόμενος να είναι ευέλικτος χωρίς πτυχίο και συνάμα χωρίς εργασιακά δικαιώματα.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ Αποτελεί συνέχεια του στρατηγικού στόχου της κυβέρνησης που είναι  η απόρριψη της νεολαίας από την εκπαίδευση, το τέλος των μαζικών σπουδών και η δημιουργία ενός νέου μοντέλου στην εκπαίδευση στη ''νέα'' Ελλάδα. Το έργο αυτό αρχίζει  με την εισαγωγή νέων ταξικών φραγμών, όπως το νέο λύκειο με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εφαρμογή της τράπεζας θεμάτων.(40% μετεξεταστέοι σε αρκετές περιπτώσεις) Συνεχίζει με νέες διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών και τελειώνει με την συνεχή υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, την εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα, τις διαγραφές φοιτητών. Μιλάμε πλέον ξεκάθαρα για ένα συντεταγμένο σχέδιο απομαζικοποίησης   των σπουδών στη χωρά.

ΤΡΙΤΟΝ Εντατικοποίηση, πειθαρχεία και φόβος. Αυτές είναι οι λέξεις που θα χαρακτηρίζουν το μελλοντικό φοιτητή-νεολαίο. Προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα νέο πρότυπο νεολαίου που κυρίαρχο θα είναι το στοιχείο του φόβου. Ο σημερινός φοιτητής που ζει υπό τον φόβο της διαγραφής είναι ο αυριανός εργαζόμενος που θα ζει με τον φόβο της απόλυσης. Τέρμα η καθυστέρηση για τους φοιτητές όπου η φοιτητική ζωή δεν ήταν μόνο διάβασμα  αλλά ήταν  μια φοιτητική ζωή δημιουργικότητας και κοινωνικοποίησης, αντίστασης και άρνησης σε οτιδήποτε προσπαθούσε να μας πάει χρόνια πίσω.

Ποιοι είναι τελικά οι αιώνιοι φοιτητές:

Η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση αφορά τους τεμπέληδες, τη γενιά του καναπέ και του φραπέ, ή στην καλύτερη πρόκειται για κάποια παιδιά που «κάτι δεν κάνουν σωστά», μιας μειοψηφίας κοκ. Αλήθεια πόσο μειοψηφικό είναι το νούμερο των 180.000 φοιτητών που θα διαγραφούν; Αλήθεια πόσο τεμπέλικη είναι η νεολαία της χώρας μας που στην πλειοψηφία της αναγκάζεται να δουλέψει μετά από το θαύμα των Παπανδρέου-Σαμαρά του ενός εργαζόμενου ανά οικογένεια;

Και επειδή τα νούμερα μπορεί να μην λένε πάντα όλη την αλήθεια αλλά το μέγεθός τους υποδεικνύει πράγματα. Πόσο μειοψηφικές είναι οι εκατοντάδες χιλιάδων 5μηνες θέσεις εργασίας-κατάρτισης με 500 ευρώ; Πόσο μειοψηφικός είναι ο όρος NEET(Not in Education Entertainment and Training) που εμφανίστηκε στην περίοδο της κρίσης; Πόσο μεγάλη εξαίρεση αποτελεί το φαινόμενο της αυξανόμενης «μαθητικής διαρροής» που παρατηρούμε στα σχολεία όλης της χώρας; Πόσο μειοψηφία ή τεμπέληδες είναι οι 140.000 νέοι επιστήμονες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα για μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό τα τελευταία 3 χρόνια; Πόσο μειοψηφικό είναι το ποσοστό της ανεργίας που ξεπερνά το 60% στη νεολαία;

Η κυβέρνηση ουσιαστικά αναφέρεται σε όλη τη νέα γενιά. Έχει χτιστεί μια νεολαία στην σύγχρονη Ελλάδα, της οποίας της στερείται το δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία. Η νεολαία της μετα-μνημονιακής Ελλάδας είναι η νεολαία της απόρριψης – περιθωριοποίησης, της ευελιξίας και της «απασχολησιμότητας». Έχει οικοδομηθεί ένας μεγάλος στρατός άνεργων νέων ανθρώπων, που θα αποτελέσουν τα καύσιμη ύλη για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Τι να κάνουμε;

Ο αγώνας και η αντίσταση στις διαγραφές των φοιτητών είναι ο αγώνας για να μη διαγραφεί συνολικά η νέα γενιά από τον κοινωνικό χάρτη της χώρας. 

Χρειαζόμαστε σήμερα ένα φοιτητικό κίνημα αντίστοιχο των περιστάσεων, ικανό να καταργήσει ένα ψηφισμένο, από το ελληνικό κοινοβούλιο, νόμο, να προκαλέσει τριγμούς στην κυβέρνηση, να διεκδικήσει το δικαίωμα της νεολαίας στη γνώση και τη μόρφωση.

Δεν πετάμε στα σύννεφα, δεν πιστεύουμε ότι ο αγώνας είναι εύκολος, δεν παραδεχόμαστε όμως την παντοδυναμία της κυβέρνησης. Σήμερα, πρέπει να ανοίξει ένας πλατύς και αποτελεσματικός διάλογος για έναν πραγματικό και σοβαρό απολογισμό του φοιτητικού κινήματος στο περιβάλλον της κρίσης. Δεν γίνεται σε έκτακτες καταστάσεις να επιμένουμε στην πεπατημένη. Η αγωνιστική ανασυγκρότηση των Φοιτητικών Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων είναι πρωτίστως πολιτικό μέγεθος και δεν αφορά ένα οργανωτικό σουλούπωμα. 

Ο αγώνας των φοιτητών είναι αγώνας όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Από τους καθηγητές μέχρι τους διοικητικούς, πρέπει να συγκροτηθεί ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, να χαράξει κόκκινες γραμμές για τα αυτονόητα. Είναι αγώνας όλης της κοινωνίας ενάντια στην κυβέρνηση που διαλύει καθημερινά τη χώρα, ενάντια στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα που θα είναι το μέλλον όλου του λαού μας.

Ο αγώνας μας είναι αγώνας όλης της νεολαίας. Από τους μαθητές που αναγκάζονται είτε να εγκαταλείψουν ή να οδηγηθούν σε μια σχολή κατάρτισης και «μαθητείας» μέχρι τους νέους ημι-εργαζόμενους 30ρηδες στα voycher να συμβάλλουμε στην οικοδόμηση ενός μαχητικού κινήματος νεολαίας για το δικαίωμά μας στην μόρφωση, την εργασία και την αξιοπρεπή ζωή με μέλλον στη χώρα μας. Να αγωνιστούμε για την μαζική εισβολή της νεολαίας στο προσκήνιο, ικανή να καθορίσει την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας.

Ο αγώνας μας είναι ένας αγώνας μαραθώνιος και παρατεταμένος, δεν αφορά απλά τις «θερμές νύχτες», ή τις μέρες που έρχονται. Αφορά την αξιοπρέπεια του καθένα ξεχωριστά και όλων των νέων συνολικά. Αφορά την προσπάθεια για μια πραγματικά διαφορετική πορεία της χώρας χωρίς μνημόνια και χρέη, για την πραγματική ανακούφιση του κόσμου της δουλειάς, για να μπορούμε να βρούμε δουλειά στον τόπο μας.

Καμία παράταση - εξαίρεση στις διαγραφές. Οποιαδήποτε παράταση είτε εξαίρεση στις διαγραφές, σημαίνει νομιμοποίηση και εφαρμογή των διαγραφών για τους σημερινούς και αυριανούς ''λιμνάζοντες-αιώνιους φοιτητές''. Κατάργηση του νόμου. Όχι στους ταξικούς φραγμούς στην εκπαίδευση.

Να σταματήσει ο ρατσισμός απέναντι στους νέους ανθρώπους. Θέλουν να μας διαγράψουν από τις σχολές, να μας διώξουνε από τα σχολεία, να μας αποκλείσουν από την εργασία, να μας διώξουν από την χώρα, μας αποκαλούν τεμπέληδες και φραπεδοφόρους. Κανένας αλληλοσπαραγμός και κανιβαλισμός στην νεολαία, κανένας διχασμός του λαού για τα παιδιά του.

Να μην διαγραφεί η νέα γενιά από τον χάρτη. Θέλουν να μας κάνουν τη γενιά του μη μέλλοντος. Σήμερα το ζήτημα δεν είναι απλώς κλαδικό, εκπαιδευτικό ή μεμονωμένο και αποσπασματικό. Μας θέλουν χωρισμένους δίχως να αντιλαμβανόμαστε την δυνατότητα για μια άλλη πορεία του τόπου με ζωή και μέλλον για την νεολαία. Για το δικαίωμά μας στη μόρφωση και την αξιοπρεπή εργασία.