Να μην συνηθίσουμε τα μνημόνια – Να μην φοβηθούμε την ρήξη!

Προτάσεις για ένα σύγχρονο κίνημα νεολαίας

5 χρόνια μετά από την είσοδο της χώρας στον μηχανισμό στήριξης από το περιβόητο Καστελόριζο, μετά τις εθνικές εκλογές της 25^ης Γενάρη, η χώρα και η κοινωνία μας μπαίνει σε μια νέα φάση. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σφραγίζουν την καταδίκη των μνημονιακών πολιτικών κομμάτων και ειδικά όσων συμμετείχαν στις καταστροφικές κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Η νέα αυτή φάση όμως δεν γράφεται σε λευκό χαρτί καθώς υπάρχουν δεδομένα και αυτά είναι τα αποτελέσματα της βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής της τελευταίας πενταετίας.

Το μνημόνιο υπάρχει ακόμη, βρίσκεται παντού γύρω μας και αποτελεί την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Οικοδομήθηκε εδώ και 5 χρόνια, με νόμους και πολυνομοσχέδια, με 2 μνημόνια και 2 μεσοπρόθεσμα προγράμματα και έχει αλλάξει ριζικά τα πάντα. Αν και δεν έχει τόσο νόημα η αρίθμηση των μέτρων και των αλλαγών που επιβλήθηκαν στο πεδίο της κρίσης, καθώς ο καθένας τα βιώνει στο πετσί του, έχει μεγάλη σημασία η κατανόηση του μεγέθους της επίθεσης σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, αφού ο κίνδυνος της εμπέδωσης της σημερινής πραγματικότητας ως «φυσική κατάσταση» είναι πιο υπαρκτός από ποτέ.

Το πειραματόζωο Ελλάδα δέχτηκε πρώτο από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκή Ένωσης, τις σκληρές πολιτικές λιτότητας με σκοπό την «ανταγωνιστικότητα» για την προσέλκυση των επενδυτών, την δημιουργία μιας χώρας Ειδικής Αποκλειστικής Ζώνης, παράδεισο για το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, την αποπληρωμή του χρέους και τη διάσωση των τραπεζών. Στο όνομα της κρίσης, του χρέους και της διάσωσης έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα που πήραν πίσω κατακτήσεις και δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας που είχαν κατακτηθεί με αγώνες.

Η νεολαία στο περιθώριο...

Οι νέο-αποικιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στην χώρα αφορούν πρώτα και κύρια τη νεολαία που θα είναι η αυριανή εργατική δύναμη της χώρας. Οι νέοι, είμαστε αυτοί που θα ζήσουμε εξ’ ολοκλήρου το σύγχρονο μοντέλο κοινωνίας που επιβάλλει η γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο εργασιακός μεσαίωνας, η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, οι μισθοί πείνας, η ανατίναξη όλων του εργατικού δικαίου και η απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας συνθέτουν το νέο σκηνικό και πρωταγωνιστής θα είναι ο νέος τύπος νεολαίου, του φόβου και της ευελιξίας που θα προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες, πάντα στον βωμό «της ανταγωνιστικότητας», της εξυπηρέτησης του χρέους και της κρίσης.

Από την άλλη, το 60% της νεολαίας είναι άνεργοι, είτε με πτυχίο ή χωρίς και όλοι παρακολουθούμε φίλους και συγγενείς να φεύγουν για το εξωτερικό, αναζητώντας μια καλύτερη προοπτική. Ο μεγάλος αυτός «εφεδρικός στρατός ανέργων» είναι ο μοχλός για την εμπέδωση της νέας συνθήκης, επιβάλλοντας από την μια σύνδρομα κατωτερότητας και προσωπικών ευθυνών, και από την άλλη, υπό τον φόβο της ανεργίας, την αποδοχή των πιο αντιδραστικών συνθηκών εργασίας, με τον νέο τύπο εργασίας του voucher που ανακυκλώνει άνεργους – ημιεργαζόμενους σε ένα φαύλο κύκλο για 6 μήνες… Ανεργία, εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση, χαμηλοί μισθοί που απαγορεύουν σχέδια για το μέλλον, δια βίου κατάρτιση για να προσθέσουμε κάτι ακόμα στο βιογραφικό μας, χαμηλή αυτοπεποίθηση, μετανάστευση. Αυτό είναι το μέλλον για ένα νέο/α σήμερα στην Ελλάδα. Η ανατροπή αυτής της πραγματικότητας είναι ο κεντρικός στόχος ενός κινήματος νεολαίας, στο οποίο το φοιτητικό κίνημα πρέπει να πρωταγωνιστήσει.

Η Εκπαίδευση στο στόχαστρο…

Στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους οι ήδη μειωμένες δαπάνες για την παιδεία κατρακύλησαν στο ελάχιστο. Από το 2009 μέχρι το 2014 οι δαπάνες στον τακτικό προϋπολογισμό και στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων μειώθηκαν κατά 35,5 %. Η λεηλασία δεν περιορίστηκε μόνο στην έμμεση περικοπή μέσω των μειώσεων στον κρατικό προϋπολογισμό αλλά εξαπολύθηκαν και άμεσα χτυπήματα, όπως το «κούρεμα» των αποθεματικών των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με το PSI, το 2012 με τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, να χάνουν περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ

Προϊόν αυτής της πολιτικής ήταν το κλείσιμο σχεδόν 1.000 σχολείων, οι απολύσεις καθηγητών και η δημιουργία τμημάτων των 30 παιδιών στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κλείσιμο σχολών και τμημάτων με μοναδικό κριτήριο το κόστος μέσω του σχεδίου «Αθηνά», απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, διαρκείς περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις στο σκέλος των φοιτητικών παροχών, μειωμένοι προϋπολογισμοί ιδρυμάτων κατά 80 % και δηλώσεις των Πρυτάνεων για πιθανή αναστολή λειτουργίας λόγω της υποχρηματοδότησης.

Παράλληλα, η οικονομική αφαίμαξη και διάλυση συνοδεύτηκε από θεσμικού τύπου αντιδραστικές τομές και αναδιαρθρώσεις. Το «Νέο Λύκειο» και η «τράπεζα θεμάτων», ήρθαν να λειτουργήσουν σαν φίλτρο αποκλεισμού δεκάδων χιλιάδων μαθητών, αφήνοντας από τον πρώτο χρόνο εφαρμογής μετεξεταστέους το 20% των μαθητών στην Α΄ Λυκείου. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο ν. Διαμαντοπούλου αρχικά, επιχείρησε να προωθήσει τις πολιτικές και τις κατευθύνσεις που όριζε η Ε.Ε με το σύμφωνο της Μπολόνια και τη διαμόρφωση του ΕΧΑΕ

Τα Συμβούλια Ιδρύματος που δημιουργήθηκαν, η αξιολόγηση και οι Οργανισμοί που επιχειρήθηκε να εφαρμοστούν στη συνέχεια, αποσκοπούσαν σε ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με τη λογική και τα κριτήρια της αγοράς, που θα καθοδηγείται από την ανταγωνιστικότητα. Άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή την αντιδραστική μετάλλαξη είναι η κατάργηση του ασύλου, η θεσμοθέτηση του ορίου των ν+2 ετών φοίτησης, η προώθηση των διαγραφών δεκάδων χιλιάδων φοιτητών και η στοχοποίηση του φοιτητικού συνδικαλισμού.

Κεντρική Εκδήλωση ΑΡΔΙΝ 13/12

2ο Πανελλαδικό Διήμερο ΑΡΔΙΝ

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας διοργανώνει στις 13-14/12 το 2ο Πανελλαδικό Διήμερο με θέμα "Όσα περισσότερα μας ζητάτα τόσα λιγότερα μας δίνετε" στην ΑΣΟΕΕ, στην Αθήνα.

Το 2ο Πανελλαδικό Διήμερο διοργανώνεται σε μια περίοδο έντονων πολιτικών εξελίξεων και πολλαπλών αδιεξόδων για την νεολαία. Ευελπιστούμε οι εργασίες του διημέρου να συμβάλλουν στην συγκρότηση μιας μαχητικής πρότασης για τους χώρους της νεολαίας κόντρα στην αδράνεια και την απογοήτευση.

Το πρόγραμμα του διημέρου διαμορφώνεται ως εξής:

Σάββατο 13/12:

11:00 Έναρξη του διημέρου με θεματικές συζητήσεις. Μέλη και φίλοι του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας συζητάνε πάνω στο περιεχόμενο των 7 δελτίων της δίμηνης καμπάνιας του Αριστερού Δικτύο Νεολαίας με τίτλο "Όσα περισσότερα μας ζητάτε, τόσα λιγότερα μας δίνετε". 

18:00 Κεντρική εκδλήωση - συζήτηση με τίτλο "Η γενιά της κρίσης. Γενιά της αλλαγής;"

21:00 Γλέντι με ζωντανή μουσική. Σολωμού 13, 2ος όροφος, Εξάρχεια

Κυριακή 14/12:

11:00 Γενική συνέλευση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας. Μέλη και φίλοι του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας συζητάνε και αποφασίζουν για την κατεύθυνση και τον προσανατολισμό το επόμενο διάστημα.

aristerodiktioneolaias.wordpress.com

Καταγγελία ΑΡΔΙΝ Ιατρικής Θεσσαλονίκης

για τους “απουσιολόγους” του κινήματος από όπου και αν προέρχονται

                                            (και ο νοών, νοείτο)

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας είναι μία συλλογικότητα φοιτητών, πολιτικών ομάδων, πολιτιστικών λεσχών, διαδικτυακών εγχειρημάτων και ανένταχτων αγωνιστών, που συγκροτείται γύρω απο την αναγκαιότητα ενός αγωνιστικού και μαχητικού νεολαιϊστικου κινήματος ενάντια στην μνημονιακή πραγματικότητα της φτώχειας, της ανεργίας και του φασισμού που επιβάλλει κυβέρνηση , ΕΕ και ΔΝΤ.

Αναγκαίο όρο για αυτό αποτελεί το σχέδιο για ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας, βασικό μοχλό για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, του επιθετικού στελέχους ολόκληρης της νεολαίας.

Η ενότητα, λοιπόν, και όχι ο απομονωτισμός και ο διαχωρισμός έχει δύο προϋποθέσεις : απο την μία , την πολιτική συμφωνία και την επικοινωνία στο επίπεδο της αγωνιστικής κουλτούρας.Για να εξηγούμαστε :

• Για εμάς ο αγώνας των οργανωμένων υποκειμένων εντοπίζεται στο καθήκον της καθημερινής επαφής και επικοινωνίας με τον κόσμο, στην αναγκαιότητα διατύπωσης ενός σύγχρονου προγράμματος για τους φοιτητικούς χώρους και την νεολαία, και στην αναγνώριση του χαρακτήρα του αγώνα ώς έναν αγώνα για να καλυφθεί το πολιτικό κενό που δημιουργεί η κρίση και όχι μονάχα έναν αγώνα αντανακλαστικών στις επιθέσεις του αντιπάλου. Θεωρούμε ότι το κενό σήμερα εντοπίζεται στην πολιτική και ιδεολογική φτώχεια της αριστεράς, ότι δεν λείπουν σήμερα μονάχα οι αγώνες και τα αντανακλαστικά, αλλά ότι αυτοί που γίνονται στερούνται του αναγκαίου σχεδιασμού και μαζικότητας, και ο τρόπος που γίνεται περισσότερο αποστασιοποιεί παρά φέρνει σε επαφή την Αριστερά με το κίνημα. Μαζικότητα, η οποία προϋποθέτει βασικά άλματα στο επίπεδο της κουλτούρας, στην επαφή με τον κόσμο και στις σχέσεις με τις υπόλοιπες δυνάμεις του κινήματος.
• Αναπόφευκτα, καθώς σήμερα κανείς μόνος του δεν επαρκεί, για την θεωρητική αλλά και πραχτική δουλειά, ως αναγκαίο στοιχείο προκύπτει και η ενότητα στο φοιτητικό κίνημα. Δεν πιστεύουμε ότι κανείς μόνος του μπορεί να απαντήσει και να καλύψει το κενό, αλλά ότι μια διαδικασίας ενιαίας και μετωπικής πορείας μπορεί να σημάνει ένα ορόσημο για την αλλαγή του κλίματος στους φοιτητικούς χώρους. Δεν είναι σήμερα εποχή αναπαραγωγής πολιτικών μικροχώρων και ταυτοτήτων, αλλά αντίθετα η υπέρβαση αυτών με επιθετικό πολιτικό πρίσμα οικόδομησης ενός μαζικού αντίπαλου δέος στην νεολαία. Ενός Μετώπου.

Η διαφορετική μας κουλτούρα και αντίληψη, ωστόσο, όπως και το διαφορετικό πολιτικό μας σχέδιο δεν στάθηκε εμπόδιο :-

• Στην στήριξη όλων των καταλήψεων πρυτανείας, τόσο για τον Φορτσάκη, όσο και στις καταλήψεις αλληλεγγύης στον Ν.Ρωμανό
• Στα κοινά κατεβάσματα σε όλες τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων και την επιστροφή στο άσυλο την 17 Νοέμβρη
• Σε κοινά και ενωτικά πλαίσια στις σχολές ( με πολυ υγιείς όρους με τους λοιπούς συντρόφους και συναγωνιστές όπου αγωνιζόμαστε μαζί)

• Σε υπεράσπιση των πολιτικών χώρων παρέμβασης συντρόφων (γεγονότα πολυτεχνείου με την ΔΑΠ τον Σεπτέμβρη)

• Στην διοργάνωση εκδηλώσεων που να ανοίγουν το διάλογο σε όλες τις δυνάμεις του φάσματος της Αριστεράς, αλλά και εκδηλώσεις, μονάδικες στα δύο χρόνια σε επίπεδο Θεσσαλονίκης, που να αφορούν τον πολιτικό προσανατολισμό του φοιτητικού κινήματος και της φοιτητικής αριστεράς

Θεωρούμε, λοιπόν, τουλάχιστον ανήθικο και ανεύθυνο, απο χώρους που θεωρούμε συντροφικούς και συναγωνιστικούς , να διεξάγεται ένας υπόγειος ( και αλλού ανοιχτός)πόλεμος λοιδωρίας και ψευδών παραστάσεων των γεγονότων. Αυτό αποτελεί μικρότητα για την αριστερά, όσο ο αντίπαλος και η αδράνεια θεριεύουν στους χώρους της νεολαίας, όσο τα πάντα γκρεμίζοντα γύρω μας, κάποιοι να αναζητούν ύπαρξη στον αλληλοκαννιβαλισμό ανάμεσα στις δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς.

Είναι πρόβλημα για το φοιτητικό κίνημα, όταν διάφοροι εγκαλλούν πολιτικές δυνάμεις να φέρουν εχέγγυα αγωνιστικότητας και αριστεροσύνης, λες και υπάρχει κάποιος στο κίνημα, που έρχεται να ελέγξει τους υπόλοιπους. Το κίνημα δεν έχει σχέση με κάποιο επιτελείο, ούτε ταυτίζεται με μία συγκεκριμένη δύναμη που μιλά εξ ονόματος του, αλλά με την ειλικρινή και με ίσους όρους πολιτική επικοινωνία των πολιτικών και των κοινωνικών του δυνάμεων.

Δεν έχουμε να απολογηθούμε σε κανέναν “απουσιολόγο” του κινήματος, όταν αποδεικνύουμε καθημερινά με την πολιτική μας δράση την αναγκαιότητα αντίστασης στον αντίπαλο. Για την οικοδόμηση ενός φοιτητικού κινήματος γύρω απο ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας, βασική αναγκαιότητα και καθήκον άμεσο για την φοιτητική αριστερά σήμερα, για το κίνημα, την νεολαία και την χώρα.

Η αριστερά να πάψει να διαχωρίζεται και να αλληλοσπαράσεται, αλλά να προωθήσουμε την κουλτούρα της επικοινωνίας και της ενότητας , ενάντια στον κοινό εχθρό : την ΕΕ , το ΔΝΤ, την ανεργία, την Κυβέρνηση και όλους τους εκφραστές της μνημονιακής χρεοκρατίας μέσα και έξω απο τις σχολές!

Για ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας!

5ο δελτίο: Εργασία

για μεγέθυνση πατηστε cntrl +

Ποιός και γιατί φοβάται τις γενικές συνελεύσεις; vol2

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας Νομικής

Την Τετάρτη 26/11 περίπου 200 άτομα βρέθηκαν στο μεγάλο αμφιθέατρο της νομικής, όχι για να κάνουν μάθημα. αλλά για να συζητήσουν και να συναποφασίσουν εν ονόματι του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, μια κατάσταση που τα τελευταία χρόνια γίνεται όλο και πιο σπάνια. Ο μεγάλος απών για ακόμα μια φορά ήταν η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και οι φίλα προσκείμενοι σε αυτήν, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η απαιτούμενη απαρτία των 300 ατόμων. Η μεγάλη ειρωνεία είναι βέβαια πως η ίδια η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πρότεινε τη διεξαγωγή της τακτικής Γενικής Συνέλευσης ύστερα από πιέσεις δύο μηνών από τα υπόλοιπα σχήματα της σχολής.

Φυσικά τέτοιες γελοιότητες είναι δυστυχώς ο κανόνας. Η αποστροφή της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας για τη μόνη διαδικασία στο πανεπιστήμιο όπου οι φοιτητές συζητάνε και συναποφασίζουν είναι γνωστή. Όχι μόνο καταψηφίζουν κάθε πρόταση για γενική συνέλευση που ορίζεται (προτάσσοντας κωμικοτραγικές δικαιολογίες), αλλά και όταν παρά την άρνηση τους ορίζεται τέτοια (με συλλογή υπογραφών) συμβαίνει το εξής συναρπαστικό: ενώ τα παιδιά με τα μπλε βρίσκονται μαζικά στη σχολή, αντί να συμμετέχουν στο κορυφαίο όργανο του συλλόγου εκπροσωπώντας τους συμφοιτητές μας που καλώς ή κακώς τους ψήφισαν, αναλώνονται σε μία διαδικασία κατασυκοφάντησης τόσο του ίδιου του θεσμού όσο και των πολιτικών χώρων που συμμετέχουν σε αυτόν (ακόμα και την ώρα της συνέλευσης). Έτσι λοιπόν και τη μέρα της τακτικής γενικής συνέλευσης το τραπεζάκι της ΔΑΠ έσφιζε από ζωή μέχρι τις 2, οπότε και τα στρουμφάκια μετακινήθηκαν σε γνωστό καφέ της ροτόντας.

Η στάση αυτή βέβαια μόνο συμπτωματική δεν είναι.

Αλλά απορρέει από την πολιτική ταυτότητα και τοποθέτηση της Νεολαίας Σαμαρά.

Κι αυτή απαρτίζεται από τρεις παραδοχές:

Η ΔΑΠ δεν θέλει διάλογο. Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να κάνει διάλογο. Δεν μπορεί να προσφέρει σήμερα στο νέο έστω μία χαραμάδα προοπτικής αλλά αντιθέτως του ζητάει να υπομείνει αδιαμαρτύρητα την μνημονιακή λαίλαπα που κατακλύζει κάθε έκφανση της ζωής του.

Η μηδαμινή πολιτική της δραστηριότητα εξαντλείται σε συντεχνιακού τύπου πυροτεχνήματα (παρουσίαση νομοθετικών αλλαγών όπως η πτυχιακή εξεταστική ως επιτυχίας της κατόπιν επαφής με τον κοσμήτορα!). Για την πραγματικότητα του σύγχρονου νεολαίου, αυτή της ανεργίας, της μετανάστευσης και των γονιών που τον σπουδάζουν με το υστέρημα τους το μόνο που μπορεί να αντιτείνει είναι οι φρούδες ελπίδες της μερικής απασχόλησης, των voucher και της δήθεν αυτονόητης αποκατάστασης που προσφέρει το εξωτερικό. Κατά τα λοιπά επενδύει στις σχέσεις του δούναι και λαβείν (σημειώσεις, προγράμματα) που αναπτύσσει με τους φοιτητές, στο life style των πάρτι και των μπουζουκιών και φυσικά στην προοπτική ανέλιξης στη γαλάζια πολυκατοικία (ο γραμματέας της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ ήταν αρχι-δαπίτης του ΠΑΜΑΚ).

Η ΔΑΠ δεν θέλει δημοκρατία. Θέλει το σύλλογο να είναι τσιφλίκι της, συχνά με αυταρχικές πρακτικές (κατά τα πρότυπα του αποφασίζομεν και διατάσσομεν των γαλάζιων υπουργών και κυβερνήσεων) προκειμένου να μπορεί να τον χρησιμοποιεί για να υπερκεράσει τις υπόλοιπες δυνάμεις. Άλλωστε είναι δύσκολο να πείθεις πολιτικά όταν είσαι η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας εν έτει 2014, οπότε είναι προτιμότερο να επιβάλλεσαι δια του μηχανισμού σου που φιμώνει κάθε διαφορετική φωνή.

Η ΔΑΠ δεν θέλει ενεργούς φοιτητές και κατ επέκτασιν ενεργούς συλλόγους. Θέλει "ατομικότητες", άτομα παθητικά και αδρανή. Έτσι, υποσκάπτει τόσο κάθε απόπειρα πολιτικής ζύμωσης (γενικές συνελεύσεις), όσο όμως και πολιτιστικής (πολιτιστικές ομάδες του συλλόγου). Δεν θέλει σκεπτόμενους φοιτητές, αλλά τηλεκατευθυνόμενους "μαθητές" που απλώς θα την ψηφίζουν στο τέλος κάθε χρόνου προκειμένου τα στελέχη της να έχουν να παρουσιάσουν ένα «έργο» στους κομματικούς τους ανωτέρους.

Σε αρμονία με τον παραπάνω συλλογισμό έρχεται ο γαλάζιος Πρύτανις του ΕΚΠΑ Φορτσάκης (γνωστός για τον αυταρχισμό του αλλά και για τις περισσότερες θέσεις που κατέχει στο δημόσιο) να προτείνει τη διεξαγωγή διαδικασιών των συλλόγων διαδικτυακά. Για μας δημοκρατία δεν είναι απλώς μια ψήφος ή ένα Like, παρά μια δυναμική διαδικασία συζήτησης, ζύμωσης και διαπάλης απόψεων. Η ψηφοφορία είναι μόνο ένα στάδιο, κι αν γίνεται χωρίς τα παραπάνω δεν έχει καμία αξία.

Η ΔΑΠ εκφράζει για μας το "παλιό" και το "σάπιο" στο σημερινό πανεπιστήμιο. Είναι λοιπόν ανάγκη να αντιταχθεί ένα αντίπαλο δέος απέναντί της, κάτι που κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει σήμερα. Αυτό δεν το λέμε για να απαισιοδοξήσουμε, αλλά για να αναγνωρίσουμε τα καθήκοντα που ορίζει η πραγματικότητα.  Χρειάζεται σήμερα ένα νέος αριστερός πόλος που να μπορεί να σηκώσει την ιδεολογική αντιπαράθεση με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ένας πόλος που θα μπορεί να πείθει τον κόσμο ότι έχει να κερδίσει κάτι από μια γενική συνέλευση, κάτι που τα υπαρκτά σχήματα της αριστεράς δεν το κάνουν.

Έτσι, ως βασικό καθήκον στους φοιτητικούς και όχι μόνο χώρους, αναγνωρίζουμε την οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας, που θα δίνει μια προοπτική στους νέους για μια ζωή με μέλλον κι αξιοπρέπεια, που θα μπορέσει να συγκροτήσει το ανύπαρκτο σήμερα φοιτητικό κίνημα, που θα μπορέσει τέλος να ανταγωνιστεί με αξιώσεις τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, τις παρατάξεις του μνημονίου και της συντήρησης.

Για να πούμε ένα ηχηρό ΌΧΙ στις συστημικές δυνάμεις που μας θέλουν υποταγμένους σε καιρούς εξαθλίωσης.

Για να αντισταθούμε στο χτύπημα και τον αποκλεισμό της νέας γενιάς από την εκπαίδευση και την εργασία.

Για να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτούς που θέλουν τις σχολές τσιφλίκια τους.

Η νεολαία το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας να είναι αυτή που θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις και θα καθορίσει το μέλλον της.              

Εβδομάδα Εκδηλώσεων ΑΡΔΙΝ

Σάββατο 29/11 στις 21:00
Γλέντι Οικονομικής Ενίσχυσης στο Στέκι Μπάρκο (καρμπολά 7, στην αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά)

Δευτέρα 1/12 στις 18:00
Συζήτηση στο δωματιάκι του σφ Φιλοσοφικής " Η διάλυση της εκπαίδευσης και η απάντηση του Φοιτητικού Κινήματος"

Παρασκευή 5/12
- 18:00
Κεντρική Εκδήλωση στην Νομική ΑΠΘ στον πρώτο όροφο/αίθουσα 4
Σαν αποκορύφωμα της καμπάνιας του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας στη Θεσσαλονίκη με τίτλο "Όσα περισσότερα μας ζητάτε, τόσα λιγότερα μας δίνετε" σας καλούμε στην εκδήλωσή αυτή στη Νομική στην αίθουσα 3 την Παρασκευή 5/12. Κρίνουμε ότι είναι αναγκαίο σήμερα να αναλυθούν οι συνθήκες της καθημερινότητας του νέου και να προκύψουν ορισμένα συμπεράσματα και διεκδικήσεις μέσα από αυτήν.

- 23:00
Παρτάρα στο στέκι του Συλλόγου στο ισόγειο έξω απ το κτίριο (Φιστικί πόρτα)