ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΟΙ «ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ»

Κάλεσμα  του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Θεσσαλονίκης

Αυτές τις μέρες βιώνουμε ένα τεράστιο κύμα μαζικών πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία Αττικής, Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων δεκάδες πρώτες κατοικίες απειλούνται με πλειστηριασμό. Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση ενός άπορου πατέρα 4 παιδιών με 85% πιστοποιημένη αναπηρία, κατοίκου Θεσσαλονίκης, το μοναδικό ακίνητο του οποίου επιχειρήθηκε να βγει σε πλειστηριασμό από την Τράπεζα Πειραιώς. Οι τράπεζες έχουν έτοιμους ήδη τους φακέλους με τα πρώτα 2.000 ακίνητα που θα βγουν άμεσα στο σφυρί, με προοπτική ο αριθμός τους να φθάσει τα 5.000 τους αμέσως επόμενους μήνες. Οι ίδιες τράπεζες, που 6 χρόνια τώρα έχουν σωθεί και ανακεφαλαιοποιηθεί 3 φορές με λεφτά που φορτώνεται στην πλάτη του ο ελληνικός λαός, κοροϊδεύουν τον κόσμο «επιμένοντας» ότι«δεν πρόκειται να μπουν στο στόχαστρο ευπαθείς ομάδες που βρίσκονται σε πραγματική αδυναμία να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ή τα μικρά ακίνητα οικογενειών που δεν έχουν μεγάλη ή άλλη περιουσία(!).» Τα ίδια παραμύθια περί δήθεν «προστασίας των απόρων» δημιουργεί στον κόσμο η πρωτοπόρος της σημερινής κοινωνικής αθλιότητας, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, όταν διακηρύσσει περίτρανα ότι «η περίπτωση της Θεσσαλονίκης ή κάποιες άλλες περιπτώσεις δεν αναιρούν τον γενικό κανόνα προστασίας της πρώτης κατοικίας» και ότι «δεν θα προστατεύσει τις περιουσίες μεγαλοεπιχειρηματιών που χρωστούν τεράστια ποσά» (με ήδη ανοιχτά τα σκάνδαλα των τηλεοπτικών αδειών).

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που ψήφισε η ελληνική Βουλή το καλοκαίρι του 2015, φέρνουν ραγδαίες αλλαγές στον θεσμό των πλειστηριασμών. Διενεργούνται πλέον με τιμή πρώτης προσφοράς την εμπορική αξία του ακινήτου και όχι την πολύ υψηλότερη αντικειμενική, κάτι που σημαίνει ότι είναι πολύ πιο εύκολο για τις τράπεζες «να πάρουν τα λαϊκά σπίτια για ένα κομμάτι ψωμί». Επίσης, έχει μειωθεί σημαντικά ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους οι δανειολήπτες για να προσβάλουν τις διαδικασίες πλειστηριασμού. Ακόμα πιο εξωφρενική αλλαγή είναι τα νέα εισοδηματικά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας, σύμφωνα με τα οποία ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος που αμείβεται με 700 ευρώ το μήνα δεν μπορεί να προστατέψει την πρώτη κατοικία του από πλειστηριασμό, σε περίπτωση που χρωστάει στην τράπεζα (με πλαφόν προστασίας το ετήσιο εισόδημα των8.180 ευρώ).Πλειστηριασμοί γίνονται και για χρέη στην εφορία και τις ΔΕΚΟ πλέον (κινδυνεύουν και τα σπίτια ανθρώπων που δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ από τράπεζα).

Τι σημαίνει όμως για τη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υποταγμένης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές αφαίμαξης του ελληνικού λαού, η πρώτη κατοικία; Προφανώς, όπως δείχνουν κι οι εξελίξεις, τίποτα περισσότερο από ένα εμπόρευμα ή ένα μέσο που πλουτίζει τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους τραπεζίτες. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία για αυτούς που κόσμος χάνει τα σπίτια του, πετιέται στους δρόμους, διαλύονται οικογένειες, την ίδια ώρα μάλιστα που τα ποσοστά της ανεργίας έχουν εκτιναχθεί στα ύψη και οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται σε βαθμό πείνας.

Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων να μην χάσουν το σπίτι τους είναι οι κινητοποιήσεις των συλλογικοτήτων της μαχόμενης αριστεράς και των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Ήδη δυο πλειστηριασμοί (28/9 και 5/10) ακυρώθηκαν μετά από συλλογική λαϊκή κινητοποίηση για μπλοκάρισμα των διαδικασιών πλειστηριασμού στις αίθουσες του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, (μάλιστα μετά από επίπονο και άνισο αγώνα με τα ΜΑΤ). Το μπλοκάρισμα πλειστηριασμών αποδεικνύει έμπρακτα ότι συλλογικά και συντονισμένα μπορούμε να σηκώσουμε αντιστάσεις στημνημονιακή βαρβαρότητα που επιβάλλουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.

Καλούμε όλους τους νέους και τους φοιτητές να συμμετάσχουν στις συλλογικές  λαϊκές  κινητοποιήσεις που ξεκινούν κάθε Τετάρτη στις 3:15 μμ στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ, ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Κάθε μαθητής που επιτυγχάνει την πρόσβαση του στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άξιος συγχαρητηρίων. Όταν δε, αυτό γίνεται σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης και κοινωνικής διάλυσης, όπου οι οικογένειες καλούνται να πληρώσουν φροντιστήρια κτλ από το υστέρημα τους, όπως στις μέρες μας, τα εύσημα είναι ακόμη πιο πολλά. Είσαι απ’ τους τυχερούς που έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν γιατί οι περισσότεροι συμμαθητές σου ή αναγκάστηκαν να τα παρατήσουν νωρίς ή δεν μπορούσαν να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη.

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο πολλοί θα σου μιλήσουν για τις υποχρεώσεις σου. Υποχρέωση να κοιτάς μόνο τα μαθήματά σου, να είσαι φρόνιμος, να τελειώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σχολή και να βρεις δουλειά. Λίγοι όμως για τα δικαιώματά σου, για την πραγματική σημασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και για τη θέση που έχουμε μέσα σε αυτή.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Πρώτα απ όλα το πανεπιστήμιο είναι μεν ένας χώρος που εφοδιάζεσαι με ένα σύνολο γνώσεων πάνω στο αντικείμενο σπουδών σου, αλλά παράλληλα αποτελεί κι ένα πεδίο κοινωνικοποίησης και δυνατότητας ανάπτυξης της ίδιας σου της προσωπικότητας. Αυτό σημαίνει ότι εδώ δεν ερχόμαστε για να γίνουμε τεχνοκράτες, αλλά για να ανταλλάξουμε ιδέες, να παράξουμε επιστημονικό έργο, να καταπιαστούμε με τα προβλήματά μας, να πολιτικοποιηθούμε και να έρθουμε σε επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη. Αυτό συμβαίνει μέσα από τον κάθε φοιτητικό σύλλογο, τα σχήματα και τις ομάδες του (βλ κινηματογραφική ομάδα). Σήμερα πολλοί αξιώνουν ένα πανεπιστήμιο, όπου ο φοιτητής θα αποτελεί ξένο σώμα. Στη θέση της ζωντάνιας και της δημιουργικότητας προτιμούνε αποστειρωμένες αίθουσες, στη θέση της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της σφαιρικής ανάπτυξης της γνώσης προτιμούνε προγράμματα σπουδών εντατικά και υπερεξειδικευμένα, που θα παράγουν τους πειθαρχημένους νέους του σήμερα και εργαζομένους του αύριο. Εμείς θέλουμε το πανεπιστήμιο ένα ζωντανό κύτταρο δράσης και αλληλεπίδρασης, με ενεργούς φοιτητικούς συλλόγους, με πολιτιστικές ομάδες, με δραστήρια πολιτικά σχήματα, με φοιτητές που θα αντιμετωπίζουν και θα βιώνουν το πανεπιστήμιο ως δεύτερο σπίτι τους.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας παράλληλος κόσμος, ανεπηρέαστος από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Αντίθετα, οι εξελίξεις που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη χώρα εξαιτίας της υποταγής στο πλαίσιο των δανειστών και της ΕΕ, η επιβολή μνημονίων, το ξεπούλημα και η φτωχοποίηση, οδηγούν σε αμφισβήτηση τόσο του δημόσιου όσο και του δωρεάν χαρακτήρα του. Βασική συνέπεια αυτού αποτελεί το γεγονός πως όλο και περισσότερο πλέον για να μπεις και να βγεις απ το πανεπιστήμιο πρέπει να βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη. Κι αυτό δεν είναι νομοτέλεια, αλλά επιλογή. Είναι επιλογή να κόβονται «δαπάνες» για την παιδεία, αντί να φορολογείται το μεγάλο κεφάλαιο ή προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ληστρικό δημόσιο χρέος. Η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων που άγγιξε το 80% μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ το 2012 με το PSI «κουρεύτηκαν» τουλάχιστον 200 εκατομμύρια ευρώ απ τα αποθεματικά τους. Σήμερα τα ιδρύματα υπολειτουργούν, τα εργαστήρια έχουν σοβαρές ελλείψεις υλικών, οι βλάβες δεν διορθώνονται, οι φοιτητές στοιβάζονται σε αίθουσες λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Ακόμη, οι παροχές που θα αποτελούσαν ανακούφιση στην τσέπη μας, όπως δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, υποχωρούν ραγδαία. Για τα συμφέροντα συγκεκριμένης τάξης,  υποταγμένης στις επιταγές της ευρωπαϊκής ελίτ,  η λύση γι’ αυτούς είναι η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, τα δίδακτρα, ο αποκλεισμός των κατώτερων στρωμάτων. Για εμάς η απάντηση είναι η ανυποχώρητη διεκδίκηση και ο αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία, ο αγώνας για τα συμφέροντα της νεολαίας.

ΠΤΥΧΙΑ ΜΕ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Κάθε φοιτητής που μπαίνει στο πανεπιστήμιο ευελπιστεί να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του. Η επιλογή των σπουδών μας, με βάση τις κλίσεις και τις προτιμήσεις μας, είναι αυτή που μας εφοδιάζει με ενδιαφέρον, με δίψα για μάθηση και τριβή με το αντικείμενο. Τα ποσοστά όμως ανεργίας στη χώρα μας, η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, οι μισθοί πείνας οδηγούν σε αδιέξοδα. Είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη τη νεολαία, και σε όσους μας απαντούν πως πρέπει να αποδεχτούμε μια ζωή χαμηλών προσδοκιών εμείς λέμε ΩΣ ΕΔΩ! Παλεύουμε για πτυχία με αξία στην εργασιακή αγορά, και όχι κατακερματισμένες γνώσεις που θα μας εξαναγκάζουν σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιητικών για να αντεπεξέλθουμε στις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας. Παλεύουμε ώστε η γενιά μας να μην αποκλειστεί από την εργασία, να μην αναγκαστεί να μεταναστεύσει, να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και όχι με 500 ευρώ το μήνα.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

Είναι λοιπόν στοίχημα πώς θα αντισταθούμε στην παραπάνω επίθεση. Είναι αναγκαίο να μιλήσουμε για την αγωνιστική επανεκκίνηση των κατά βάση αδρανών σήμερα φοιτητικών συλλόγων και για την οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Είναι επίσης αναγκαίο να τολμήσουμε να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, για το ρόλο της ΕΕ και των δανειστών, των παλιών και νέων μνημονιακών κυβερνήσεων σε όσα συμβαίνουν, κόντρα σε μια λογική που θέλει τους φοιτητές συντεχνία που ασχολείται μόνο με τα «του οίκου» της. Είναι τέλος επιτακτική η μετωπική λογική στην αριστερά, στη βάση των αναγκαίων σήμερα προβλημάτων , κόντρα στους κομματικούς πατριωτισμούς και τους οργανωτικούς διαχωρισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε σε δεκάδες σχολές στην Ελλάδα έχουν σχηματιστεί μετωπικές πρωτοβουλίες του ΑΡΔΙΝ μαζί με άλλα αριστερά σχήματα όπως τα ΕΑΑΚ και την ΑΡΕΝ, ενώ πέρσι στις φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκε κοινή κάθοδος στις περισσότερες σχολές πανελλαδικά.  

ΒΓΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ!

Η σύγχρονη νεολαία, φοιτητική και μη, βρίσκεται μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση. Είναι η πρώτη γενιά που βιώνει σε τέτοιο βαθμό τον αποκλεισμό σε όλα τα επίπεδα: κοινωνικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό. Πιέζεται για να αποδεχτεί μια ζωή χωρίς προοπτική, αγωνίας και αγώνα για την επιβίωση, ατομισμού και ανταγωνισμού. Να αρθρώσουμε λόγο! Να πάρουμε το παρόν και το μέλλον στα χέρια μας με τα δικά μας αντιπροτάγματα! Να επιβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες κόντρα στις ανάγκες των δανειστών και των υποταγμένων κυβερνήσεων.

 Σε αυτό τον αγώνα δεν πρέπει και δεν μπορεί να λείπει κανείς.

Ο ΜΟΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Μας δίνουν πρωτιά στην ανεργία, θα απαντήσουμε πρώτοι στον αγώνα για το μέλλον.

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ

Διανύουμε τον έκτο χρόνο της μνημονιακής πραγματικότητας που έχει βυθίσει τη χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση και κοινωνική διάλυση. Με την υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο ευρωπαϊκό  πλαίσιο, συνεχίζεται η νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας με ολέθριες επιπτώσεις για τον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί η μεγάλη αύξηση της ανεργίας, της ανασφάλειας και επισφαλούς εργασίας, η φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού.

Ειδικότερα, στοιχεία που δημοσιεύονται από τη Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της ανεργίας στην Ευρώπη με ποσοστό 23,1%, ακολουθούμενη από άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Τα τόσα εκατομμύρια ανέργων, ανάμεσά τους και μορφωμένη νεολαία, δημιουργούν ένα απόθεμα εργατικού δυναμικού αναγκασμένου να προσαρμοστεί στο νέο τοπίο της αγοράς εργασίας που διαμορφώνεται με ευέλικτους όρους (voucher, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία). Τα παραπάνω εξυπηρετούν το σχέδιο των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως εκφράζεται μέσα από τα μνημόνια, για την προώθηση της δήθεν ανταγωνιστικότητας, ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την επαναφορά σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.

Ο ελληνικός λαός, φυσικά, δεν εθελοτυφλεί, βλέπει τα αδιέξοδα, τα ζει καθημερινά στην προσωπική του ζωή. Την πρώτη θέση, έτσι, καταλαμβάνει η Ελλάδα και ως προς την εργασιακή ανασφάλεια (Nielsen, Consumer Confidence 2016), σύμφωνα με την οποία 4 στους 10 Έλληνες εκφράζουν  ανησυχία για την εργασία τους. Ένα σταθερό ποσοστό της τάξης του 76% εμφανίζει ανησυχία για την προσωπική οικονομική του κατάσταση και είναι απαισιόδοξο για την πορεία της οικονομίας.

Οι άνεργοι, μαζί με τα παιδιά και τους νέους, είναι πρώτοι στη γραμμή από τα κομμάτια της κοινωνίας που απειλούνται από ακραία φτώχεια (περίπου 70 - 75%  για τους ανέργους). Τα στοιχεία της diaNEOsis δείχνουν ότι στην Ελλάδα περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, φανταστείτε ως μηνιαίο εισόδημα μικρότερο από 182 ευρώ! Η φτωχοποίηση, όμως, αφορά και την υπόλοιπη κοινωνία με συνεχείς μειώσεις μισθών και εισοδημάτων: -15,4% για την πλήρη απασχόληση και -33,9% για τη μερική απασχόληση. Οι μισθοί πείνας είναι καθοριστικοί για την ποιότητα ζωής των οικογενειών που αναγκάζονται να στερούνται όλο και περισσότερα αγαθά αναγκαία για τη διαβίωσή τους και να ζουν με ένα συνεχές άγχος επιβίωσης.

Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους νέους και την εργασιακή προοπτική τους, οδηγώντας μια ολόκληρη γενιά μπροστά στο άλυτο ερώτημα «ανεργία ή επισφάλεια ή μετανάστευση». Η ήττα και η απογοήτευση βολεύει τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής και οικονομικής ελίτ που έχει ανάγκη από πειθήνιους εργαζομένους έρμαια στις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους των επιχειρήσεων. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη. Είμαστε εκείνο το κομμάτι του λαού που χτυπιέται πιο πολύ από κάθε άλλο, αλλά, ταυτόχρονα, έχει τη δύναμη να σηκώσει ανάστημα, να καθορίσει το μέλλον του και να εμπνεύσει τον απογοητευμένο λαό.

Ο αγώνας για το παρόν και το μέλλον μας δεν μπορεί να γίνει με την αυτοπεριθωριοποίηση, με στροφή στον ατομισμό και με απόρριψη του συλλογικού αγώνα. Όποιος σήμερα πασχίζει μόνος του για να βρει λύσεις, συναντά τα αδιέξοδα της φυγής, της απογοήτευσης, της μίζερης ζωής. Τα συμφέροντά μας είναι ενιαία και απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση πρέπει να είμαστε ενωμένοι.

Μπορούμε και θα αντισταθούμε! Με όχημα ένα μαζικό διεκδικητικό αντιΕΕ κίνημα νεολαίας ενάντια στη λιτότητα και στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, και μέσα από το πιο οργανωμένο κομμάτι της, το φοιτητικό κίνημα, η νέα γενιά πρέπει να βγει μπροστά! Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της ρήξης με τα μνημόνια που υπαγορεύουν Ευρωπαϊκές και διεθνείς ελίτ, η σύγκρουση με τις υποταγμένες κυβερνήσεις. Να διεκδικήσουμε εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, ανθρώπινα ωράρια, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Για μια νεολαία που δε συμβιβάζεται με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών, μια νεολαία που αγωνίζεται για το μέλλον που της αξίζει!

  Πηγές

https://oenet.gr/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC/item/45347-proti-i-ellada-stin-evropi-se-ergasiaki-anasfaleia

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/704045/akraia-ftoxeia-stin-ellada-ziste-me-182-eyro-to-mina

http://www.protothema.gr/economy/article/598932/eurostat-protathlitria-europis-stin-anergia-i-ellada-me-233/

https://www.facebook.com/jodigraphics15/photos/a.1495095447447175.1073741828.1495053624118024/1649128365377215/?type=3&theater

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ Θεσσαλονίκης για τον ΟΑΣΘ

Σα να μην αρκούσαν η βαθύνουσα οικονομική κρίση, η κοινωνική διάλυση και η συλλογική κατάθλιψη, έρχεται ακόμα ένα πρόβλημα να προστεθεί στις πλάτες των κατοίκων και των φοιτητών της Θεσσαλονίκης: ο ΟΑΣΘ αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του εδώ και δύο μήνες κι αυτοί απαντούν εύλογα προχωρώντας σε απεργίες και επίσχεση εργασίας. Είναι δεδομένο ότι δίχως τον ΟΑΣΘ η μετακίνηση είναι για τον περισσότερο κόσμο αδύνατη. Κόσμος δεν μπορεί να πάει στις δουλειές του, φοιτητές εν μέσω εξεταστικής δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και τις βιβλιοθήκες κλπ. Μάλιστα σε ένα παραλήρημα αυταρχισμού, ο νεοφιλελεύθερος δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Μπουτάρης φρόντισε να πάρει θέση ενάντια στους εργαζομένους, κάνοντας λόγο για αναγκαστική επιστράτευση αυτών!

Ο ΟΑΣΘ ως γνωστόν αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιδιωτικού μονοπωλίου με τις πλάτες του κράτους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται εδώ και μισό αιώνα για μια εταιρία που ανήκει σε ιδιώτες, είναι μονοπώλιο και δέχεται κάθε χρόνο κρατική επιχορήγηση. Κάτι που δεν απέχει και πολύ απ τη γνωστή συνταγή της επιτυχίας για κάθε έλληνα βιομήχανο, εφοπλιστή ή εργολάβο. Ο ΟΑΣΘ λοιπόν παρά το σκανδαλωδώς αυτό ευνοϊκό καθεστώς όχι μόνο δεν παρέχει τις υπηρεσίες που θα πρεπε (υπηρεσίες μάλιστα για τις οποίες κάθε χρόνο το αντίτιμο αυξάνεται, ενώ όποιον δεν πληρώσει τον περιμένει ο εξευτελισμός και οι δίμετροι μπράβοι) αλλά κατάφερε να αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του. Ακόμα μια φορά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνική υπηρεσία όπως είναι η αστική μετακίνηση, η οποία εκχωρείται σε ιδιώτη και βιάζεται υποτασσόμενη στη λογική του κέρδους.
Σε μια πόλη με τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης, που οι αποστάσεις είναι μεγάλες, άλλα μέσα μαζικής συγκοινωνίας δεν υπάρχουν, και φυσικά εν μέσω οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, το αίτημα για δημόσια μετακίνηση χαμηλού κόστους είναι πιο εύλογο από ποτέ. Εξίσου αναγκαία είναι και η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους και τους φοιτητές. Αυτά είναι κάτι παραπάνω από εφικτά, με βάση τα χρήματα που δόθηκαν και δίνονται έτσι κι αλλιώς απ το κράτος στον ΟΑΣΘ μέσω κρατικών επιχορηγήσεων.

- Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους εργαζομένους του ΟΑΣΘ.
- Δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του ΟΑΣΘ ώστε να παρέχονται αξιόπιστες υπηρεσίες αστικών συγκοινωνιών - προσβάσιμες σε όλους.
- Δωρεάν μετακίνηση για φοιτητές και ανέργους.
- Επαναληπτική εξεταστική για όσα μαθήματα εξετάζονται τις μέρες που δεν υπάρχουν συγκοινωνίες

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ

Οι συνεχείς και ολοένα αυξανόμενες περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών, ο τερματισμός φοιτητικών παροχών, όπως η στέγαση και η σίτιση δεν είναι ένα «αναγκαίο κακό», μια φυσική καταστροφή. Η υποχρηματοδότηση στα πανεπιστήμια της χώρας είναι χωρίς τέλος και στο ΑΠΘ από το 2010 έφθασε στο 75%. Όλα τα πιο πάνω είναι το αποτελέσματα κυβερνητικών πολιτικών που έχουν καταστήσει την εκπαίδευση το φτωχό συγγενή και έχουν στείλει στο ανάθεμα τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Εξάλλου για την Κυβέρνηση οι προτεραιότητες είναι άλλες. Να εξυπηρετούν τις οδηγίες των καρεκλοκενταύρων των Βρυξελλών, τις υποδείξεις των δανειστών και να  πληρώνουν ένα ατέρμονο χρέος.

Αποτέλεσμα της έλλειψης διδακτικού προσωπικού και αιθουσών είναι ουκ ολίγες φορές να  καλούμαστε σ’ αυτή σχολή να παρακολουθήσουμε μάθημα, στριμωγμένοι σε αίθουσες που φιλοξενούν τον διπλάσιο αριθμό φοιτητών απ’ αυτόν για τον οποίο είχαν αρχικά σχεδιαστεί. Κατά συνέπεια,η παρακολούθηση καθίσταται από δύσκολη έως και απαγορευτική.

Αυτή την φορά στο στόχαστρο οι φοιτητές του 4^ου έτους οι οποίοι από Οκτώβρη καλούνται να παρακολουθήσουν το μάθημα της πολιτικής δικονομίας 2 (αναγκαστική εκτέλεση), σε ένα και μόνο τμήμα με καθηγητή τον κ. Σοφιαλίδη. Είναι πέρα από κάθε λογική αυτό το οποίο μας ζητάτε.
Τα όσα επιχειρούνται για μία ακόμη φορά στη σχολή μας και στο πανεπιστήμιό μας δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη. Αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει και να συνηθίζουμε στην ιδέα πως είναι φυσιολογικά, παύοντας να διεκδικούμε τα αυτονόητα.
-Αξίζουμε ανθρώπινους όρους σπουδών, που απαιτούν την επιτακτική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

-Θεωρούμε απαραίτητο και διεκδικούμε να αυξηθεί ο αριθμός των τμημάτων στο μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας 2 για να είναι εφικτό να παρακολουθηθεί το μάθημα από το σύνολο των τεταρτοετών φοιτητών.

Στη βάση αυτή ως Σύλλογος Φοιτητών Νομικής προχωρούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 12/9 και ώρα 12:00 στον Κοσμήτορα της σχολής, με τα ως άνω περιγραφόμενα αιτήματα.

Φοιτητική μέριμνα για να μπορούν να σπουδάζουν όλοι – όχι επιδόματα ψίχουλα

Στη σύγχρονη μνημονιακή εποχή όπου οι κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού γκρεμίζονται η μία μετά την άλλη, κεντρικό ρόλο έχει η απαξίωση του δημοσίου και ο συνακόλουθος περιορισμός του κοινωνικού κράτους. Τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μεταπολιτευτικά στους τομείς της δημόσιας παιδείας και υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της εργασίας, της προστασίας των ευπαθών κοινωνικών ομάδων έχουν σήμερα συρρικνωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποταχθεί στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΔΝΤ και να επιβάλλει παλιά και νέα μνημόνια οδηγεί, εκτός των άλλων, το πανεπιστήμιο σε στραγγαλισμό.

Ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστημίου που εξασφάλιζε την πρόσβαση στα φτωχότερα στρώματα, φαίνεται να μην έχει θέση σε μια χώρα που την τύχη της ορίζουν η Ευρωπαίοι «εταίροι» και οι υποταγμένες σε αυτούς κυβερνήσεις. Η σταδιακή μετακύλιση του κόστους φοίτησης (σίτιση, στέγαση, βιβλία) στην τσέπη του φοιτητή καθιστά τις σπουδές απρόσιτες για όλο και μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας. Όλο και περισσότερες είναι οι περιπτώσεις μαθητών που δεν μπορούν να σπουδάσουν και φοιτητών που διακόπτουν ή παρατάνε τις σπουδές τους, στην ελληνική τριτοβάθμια στην οποία σήμερα “ό,τι αγοράζεις, παίρνεις”.

Με βάση τα παραπάνω, που σύμφωνα με τους δανειστές και τους εγχώριους φίλους τους είναι μονόδρομος, οι μνημονιακές κυβερνήσεις προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι με παροχές που αποσκοπούν στην ελάφρυνση του κόστους σπουδών και στην άμβλυνση των ανισοτήτων, όπως είναι το φοιτητικό επίδομα ενοικίου. Η αλήθεια είναι όμως πως ούτε με 1000 ευρώ το χρόνο καλύπτονται οι στοιχειώδες ανάγκες στέγασης ενός φοιτητή, ούτε με τις αυστηρές προϋποθέσεις που το πλαισιώνουν έχουν πρόσβαση στο επίδομα όσοι πράγματι το έχουν ανάγκη.

Τέτοια προϋπόθεση είναι το να μην είναι οι γονείς ή ο φοιτητής κύριοι κατοικιών που υπερβαίνουν τα 200 τμ. Η ίδια η πραγματικότητα αποδείχνει πως πολλές οικογένειες έχουν παραπάνω του ενός σπίτια όπως πατρικά ή σπίτια προορισμένα για τα παιδιά κλπ δίχως αυτό να σημαίνει κάτι για την οικονομική τους κατάσταση.

Άλλη προϋπόθεση είναι να έχει περάσει ο φοιτητής τουλάχιστον τα μισά μαθήματα του προηγούμενου έτους με ό,τι αυτό προδήλως συνεπάγεται για τους συμφοιτητές μας που εργάζονται ή που σπουδάζουν εξ αποστάσεως (ακριβώς γιατί δεν έχουν χρήματα για στέγαση!).

Το επίδομα επίσης χορηγείται για τόσα έτη όσα είναι και τα έτη σπουδών της Σχολής. Μετά το τέταρτο έτος λοιπόν π.χ. στη Νομική τα έξοδα στέγασης του φοιτητή είναι δικό του πρόβλημα!

Εάν πληρεί κάποιος αυτές τις προϋποθέσεις θα καταφέρει να πάρει το ποσό των 1000 ευρώ το χρόνο. Αρκούν όμως 1000 ευρώ για να ανταποκριθείς στις ανάγκες στέγασης; Αν αναλογιστούμε ότι το μέσο κόστος ενοικίου είναι στις μεγαλουπόλεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη 250-300 ευρώ και στις επαρχιακές πόλεις 180-200 ευρώ, χρειάζεσαι τουλάχιστον 2500 ευρώ χωρίς νερό ,ΔΕΗ κτλ. Τα υπόλοιπα αναγκάζεται να τα βάλει από την τσέπη της η ελληνική οικογένεια που -αν έχει την τύχη να εργάζεται κάποιο μέλος της- αμείβεται με μισθούς πείνας και φορολογείται ανελέητα.

Τα κοινωνικά επιδόματα πρέπει να έχουν τον ρόλο της κάλυψης των αναγκών του λαού και όχι ρόλο συμπληρωματικό. Αν μάλιστα σκεφτούμε πως βασική πηγή εσόδων του κράτους για την κάλυψη των αναγκών των πολιτών είναι η φορολογία των ίδιων, αντιλαμβανόμαστε την τραγική ειρωνεία της υπόθεσης. Ο λαός σήμερα υπερφορολογείται και παρόλο αυτά οι ανάγκες του μένουν ακάλυπτες.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Δεν θα πούμε ευχαριστώ για τα επιδόματα ψίχουλα που μας πετάνε για τις σπουδές μας. Με 1000 ευρώ δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις ούτε στα μισά του κόστους στέγασης.

Δεν θα πούμε ευχαριστώ που διαλύουν το δημόσιο πανεπιστήμιο, το κάνουν απρόσιτο οικονομικά και αφιλόξενο, αποκλείοντας τα φτωχότερα στρώματα που στην Ελλάδα της κρίσης είναι και τα πλειοψηφικά.

Δεν θα ανεχτούμε τη ζωή χαμηλών προσδοκιών, σε μια κοινωνία που λεηλατείται από τους δανειστές και τις κυβερνήσεις.

ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ

Η νεολαία πρέπει να σηκώσει το κεφάλι. Η ψυχολογία του κακομοίρη που θα «ζητιανεύει» για να σπουδάσει, για να βρει δουλειά, για να ζήσει, δε μας αξίζει. Σαν νέα γενιά οφείλουμε να δώσουμε το παράδειγμα της αντίστασης στο μνημονιακό πλαίσιο και στην ΕΕ και το ΔΝΤ που το επιβάλλουν.

Τα πράγματα μπορούνε να πάνε αλλιώς! Η ανατροπή έρχεται μέσα από το σπάσιμο των μονοδρόμων και τη δημιουργία μαζικών όρων αντίστασης. Το φοιτητικό κίνημα σήμερα οφείλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο στους κόλπους της νεολαίας. Να τολμήσουμε να βγούμε μπροστά, να αντισταθούμε στη ζωή χαμηλών προσδοκιών και στους φραγμούς στο μέλλον μας, να διεκδικήσουμε.

• Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Καμία σκέψη για δίδακτρα σε προπτυχιακά-μεταπτυχιακά και πληρωμή βιβλίων
• Ελαστικοποίηση των κριτηρίων πρόσβασης στις φοιτητικές εστίες. Είναι ανεπίτρεπτο φοιτητές με ανεργο γονιό ή πολύτεκνοι να αποκλείονται.
• Δωρεάν σίτιση στη φοιτητική λέσχη για όλους.

Σε αυτή τη βάση ζητάμε επιδόματα που θα καλύπτουν ανάγκες κι όχι ψίχουλα. Διεκδικούμε λοιπόν

-Διπλασιασμό του στεγαστικού φοιτητικού επιδόματος.

-Κατάργηση του ορίου των 200τμ και αύξηση του εισοδηματικού κριτηρίου

-Επιμήκυνση του χρόνου χορήγησης έως την ολοκλήρωση των σπουδών

Να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα στο μεταπτυχιακό της Νομικής Αθήνας

Μέσα στο καλοκαίρι, ένα μήνα πριν την έναρξη κατάθεσης αιτήσεων για συμμετοχή, η Νομική σχολή ανακοίνωσε την αναδιάρθρωση των μεταπτυχιακών της προγραμμάτων. Από τη σχετική ανακοίνωση προκύπτει ότι τα μεταπτυχιακά προγράμματα χωρισμένα ανά Τομέα (Αστικού, Ποινικού κλπ) αντικαθίστανται από ένα νέο, ενοποιημένο πρόγραμμα που διαιρείται σε 22 κατευθύνσεις. Παράλληλα ανακοινώνεται με την «εύηχη» διατύπωση περί «συνδρομής φοιτητών» η επιβολή διδάκτρων ύψους 1.200 ευρώ.

Ξέρουμε ότι η ανακοίνωση αυτή δεν έρχεται σαν «κεραυνός εν αιθρία», αλλά εναρμονίζεται με τη γενική κατεύθυνση για μεταπτυχιακά επί πληρωμή (το 79% των μεταπτυχιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα έχουν ήδη δίδακτρα!). Ξέρουμε και ότι απέναντι στις όποιες αντιδράσεις, η απάντηση θα είναι να μην παραπονιόμαστε γιατί δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο, δεν υπάρχουν χρήματα και ότι τα 1.200 ευρώ είναι μια πολύ λογική τιμή σε σχέση με άλλα μεταπτυχιακά.

Δεν πρέπει όμως στο όνομα των παραπάνω να αποδεχτούμε τα δίδακτρα, ψάχνοντας ο καθένας ατομικά αν και πως θα μπορέσει να βρει 1.200 ευρώ για να τα καλύψει. Αντίθετα, πρέπει να αγωνιστούμε συλλογικά για να μην περάσουν. Πρέπει να μπλοκάρουμε την επιβολή διδάκτρων γιατί σε αντίθεση με την παρουσίασή τους είτε σαν κάτι το «φυσιολογικό» είτε σαν «αναγκαίο κακό»:

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να πληρώνουμε για να σπουδάσουμε. Ο αγώνας ενάντια στα δίδακτρα, είναι αγώνας για την υπεράσπιση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Η διαφύλαξη του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα, είναι προϋπόθεση για το δικαίωμα της καθολικής πρόσβασης στο κοινωνικό αγαθό της παιδείας. Τα δίδακτρα, η συρρίκνωση των φοιτητικών παροχών και η γενικότερη μετακύλιση του κόστους σπουδών στους φοιτητές, οδηγούν σε μια παιδεία-εμπόρευμα, που από κοινωνικό αγαθό στο οποίο έχουν πρόσβαση όλοι μετατρέπεται σε υπηρεσία στην οποία η πρόσβαση εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του καθενός.

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να αποκλειόμαστε από τις σπουδές λόγω αδυναμίας να πληρώσουμε. Η υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας δεν είναι «ιδεολογικό» ζήτημα. Αφορά την υλική υπεράσπιση της δυνατότητας όλων να σπουδάσουν, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση αυτών και των οικογενειών τους. Ειδικά στην Ελλάδα των μνημονιακών πολιτικών και της φτωχοποίησης που έχουν επιφέρει, τα δίδακτρα δεν αποτελούν απλά μια οικονομική επιβάρυνση που αίρει το δωρεάν χαρακτήρα των σπουδών, αλλά ένα μέτρο που έρχεται να αποκλείσει μεγάλο μέρος των φοιτητών από τις σπουδές, στην προκειμένη περίπτωση από το μεταπτυχιακό, καθώς θα αδυνατούν να καλύψουν το κόστος. Και η απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να είναι οι 3 υποτροφίες που προβλέπονται ανά κατεύθυνση για φοιτητές που αδυνατούν να πληρώσουν, λες και η αδυναμία να καλυφθούν τα 1.200 ευρώ αφορούν μια μικρή μειοψηφία και όχι τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών. Ούτε πολύ περισσότερο η προκλητική επιχειρηματολογία που ακούστηκε πέρυσι για την επιβολή διδάκτρων στο μεταπτυχιακό του Τομέα Διεθνούς, για το «λογικό» των 1.200 ευρώ σε σχέση με ποσά σε άλλα μεταπτυχιακά. Ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί η δυνατότητα πρόσβασης σε όλους είναι να παραμείνει το μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Νομικής αλλά και κάθε μεταπτυχιακό δωρεάν.

Ούτε «φυσιολογικό», ούτε «αναγκαίο» είναι να πληρώνουμε τα σπασμένα της μνημονιακής πολιτικής, τα σπασμένα της υποχρηματοδότησης. Τα δίδακτρα επιβάλλονται στο όνομα της κάλυψης ενός μέρους των εξόδων λειτουργίας του μεταπτυχιακού, λόγω της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης. Η αλήθεια είναι ότι η υποχρηματοδότηση είναι μια πραγματικότητα που «στραγγαλίζει» το πανεπιστήμιο και τη λειτουργία του. Δεν είναι όμως κάποιο «φυσικό κακό». Την τελευταία εξαετία οι κρατικές δαπάνες για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ έχουν μειωθεί κατά 70%, στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής των περικοπών από παντού για να εξυπηρετηθεί η αποπληρωμή του χρέους. Ταυτόχρονα, με την ίδια «ευκολία» που οι περικοπές και οι επιβαρύνσεις αφορούν μόνιμα τα δημόσια αγαθά, τους εργαζόμενους και τη νεολαία, μόνιμα αφορούν και τους διάφορους επιχειρηματίες( τελευταίο παράδειγμα ο Μαρινόπουλος) οι φοροαπαλλαγές, η δυνατότητα να βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, να πτωχεύουν τις επιχειρήσεις τους αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους. Όσο για τη «λύση» που προωθείται απέναντι στην αδυναμία κάλυψης στοιχειωδών εξόδων λειτουργίας των πανεπιστημίων, στην υπολειτουργία και τη συρρίκνωση παροχών που φέρνει η υποχρηματοδότηση, δεν είναι άλλη από την επιβολή διδάκτρων ή την αναζήτηση ιδιωτικών χορηγιών.

Απέναντι λοιπόν στη «λύση» των διδάκτρων απαιτούμε πρώτα απ’ όλα από τη διοίκηση της σχολής την άμεση απόσυρσή τους. Αντί να επιβάλει στους φοιτητές να πληρώνουν για να σπουδάσουν, να διεκδικήσει από την κεντρική εξουσία, από το Υπουργείο την αναγκαία χρηματοδότηση για τη λειτουργία του μεταπτυχιακού και της σχολής γενικότερα. Να θέσει το ζήτημα της υποχρηματοδότησης, να προχωρήσει σε διαμαρτυρίες στο Υπουργείο καλώντας και τους φοιτητές, αν θέλει να λέει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους. Διαφορετικά, είναι προφανές ότι επιλέγει να είναι απέναντι μας, ότι επιλέγει να υλοποιήσει την πολιτική που μας φορτώνει το βάρος της κρίσης. Κυρίως όμως εμείς ως φοιτητές θα πρέπει να αγωνιστούμε με κάθε μέσο για να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα. Γιατί δεν είναι δική μας υπόθεση να πληρώνουμε για να καλύψουμε τα αποτελέσματα της μνημονιακής υποχρηματοδότησης. Για να διασφαλίσουμε το δικαίωμα όλων στις σπουδές και όχι μόνο όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα.

Παράλληλα, το συνολικό ζήτημα της υποχρηματοδότησης και των αποτελεσμάτων της θα πρέπει να γίνει κύρια αιχμή αγώνα για το φοιτητικό κίνημα. Ακριβώς, γιατί συνεπάγεται από δίδακτρα και ελλείψεις διδακτικού και διοικητικού προσωπικού μέχρι περικοπές στις φοιτητικές παροχές. Δεν είναι επομένως υπόθεση ενός αγώνα μόνο ανά σχολή, αλλά και ενός ενιαίου αγώνα που θα πρέπει να δοθεί. Μέσα στο Σεπτέμβρη λοιπόν, να προχωρήσουμε είτε μέσω Γενικών Συνελεύσεων είτε μέσω αποφάσεων Διοικητικών Συμβουλίων, σε συντονισμό των συλλόγων-για την οργάνωση πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης ενάντια στην υποχρηματοδότηση και τις συνέπειες της για τις σχολές και τους φοιτητές.

Με βασικό αίτημα την άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία. Αίτημα που για να γίνει πράξη όμως απαιτεί τη ρήξη με τα μνημόνια, με το ευρώ και την Ε.Ε. Γιατί μόνο εκτός ευρώ μπορούμε να ελέγχουμε εμείς και όχι τα επιτελεία της Ε.Ε τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα το που θα δοθούν χρήματα, να υπάρξει αύξηση και όχι μείωση των δαπανών για την παιδεία. Για να απαλλαγούμε από το ληστρικό χρέος και από τις μνημονιακές δεσμεύσεις, που το συνοδεύουν, για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, που πρακτικά σημαίνουν συνεχόμενη υποχρηματοδότηση σε δημόσια παιδεία, υγεία κλπ. Γιατί μόνο σε ρήξη με την Ε.Ε που εδώ και τρεις δεκαετίες με Συνθήκες και Οδηγίες όπως αυτή της Μπολόνια, προωθεί στις χώρες-μέλη την απόσυρση του κράτους και το «άνοιγμα» της εκπαίδευσης στην ιδιωτικοποίηση, μπορούμε να υπερασπιστούμε το δημόσιο και δωρεάν σύστημα παιδείας.

Να μπλοκάρουμε τα δίδακτρα- να μπλοκάρουμε την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης!

                                        Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους!