Μια ρεαλιστική απάντηση για το νέο πρόγραμμα σπουδών

για έναν νικηφόρο αγώνα κόντρα στην εκπαιδευτική αναδιάρθωση
ενάντια στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας

Πέντε χρόνια μνημονιακών πολιτικών και πιστής υποταγής στο ευρωπαϊκό πλαίσιο σηματοδότησαν την πιο βάρβαρη επίθεση στην ελληνική κοινωνία: μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανεργία 30% εν γένει και 60% στη νεολαία, μαζική μετανάστευση, διάλυση κοινωνικών παροχών. Στο στόχαστρο φυσικά βρέθηκε και η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους, η κρατική χρηματοδότηση για τα πανεπιστήμια, όπως και για κάθε δημόσιο αγαθό μειώνεται με δραματικούς ρυθμούς αγγίζοντας τα όρια της διάλυσης. Το ασφυκτικό αυτό οικονομικό πλαίσιο έρχεται να εντείνει ταυτόχρονα την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που προωθείται εδώ και χρόνια στα ελληνικά πανεπιστήμια. Πρόκειται για μια εκ βάθρων αλλαγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας με στόχο αυτή να υπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους, όχι των φοιτητών και της κοινωνίας.

Βασική πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αποτελεί και η αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών στα περισσότερα τμήματα. Τα νέα προγράμματα σπουδών δεν αποτελούν μία τυχαία επεξεργασία του εκάστοτε τμήματος ή σχολής, παρά την ευθυγράμμιση με τις επιταγές και τις κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής Συνθήκης της Μπολόνια. Η Συνθήκη αυτή υπογράφηκε το 1999 και προβλέπει τη δημιουργία ενός Ενιαίου Ευρωπαϊκού χώρου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που θα προωθεί την κινητικότητα επιστημονικού δυναμικού στα χωρικά όρια της ΕΕ και την διεθνή ανταγωνιστικότητα. Για τις κυβερνήσεις και τους πρυτάνεις σε ολόκληρη την Ευρώπη το κείμενο έγινε δόγμα. Κύριες πτυχές αυτής της συνθήκης όπως εξειδικεύονται στο νέο πρόγραμμα σπουδών είναι η εντατικοποίηση των σπουδών μας μέσα από την περιστολή της ακαδημαϊκής ελευθερίας, η ποσοτικοποίηση και διάσπαση των πτυχίων (ects, κύκλοι σπουδών, σεμινάρια) και η αέναη δια βίου κατάρτιση. Συγκεκριμένα στη Σχολή μας:

·         Η εντατικοποίηση εν προκειμένω προκύπτει μέσα από την επιλογή της κατάργησης των επαναληπτικών μαθημάτων και εξεταστικών, την συγκέντρωση πολλών και δύσκολων μαθημάτων στα πρώτα έτη, την επιβολή προαπαιτούμενων για τις συνθέσεις, την κατάργηση του ενδεικτικού χαρακτήρα και την υιοθέτηση δεσμευτικότητας του προγράμματος σπουδών και την διαγραφή στα ν+2 χρόνια, όπως αυτό επιβλήθηκε από το ν.Διαμαντοπούλου/Αρβανιτοπουλου. Οι συνθήκες αυτές προφανώς δημιουργούν μιαν ασφυκτική κι εξαντλητική πραγματικότητα για το φοιτητή. Η σχέση του οποίου με το επιστημονικό αντικείμενο θα ναι επιπλέον επιδερμική κι αντιεπιστημονική, στο μέτρο που αγκομαχώντας να αντιμετωπίσει τους εντατικούς ρυθμούς δεν θα χει την δέουσα επαφή, ως προς το εύρος και το βάθος, με τη νομική επιστήμη.

·         Η υπερεξειδίκευση αποτελεί κατ αρχάς βασικό απότοκο της επιλογής των διακλαδικών σεμιναρίων. Εάν μέχρι τώρα ως εξειδίκευση νοούταν η ενασχόληση μονάχα με ένα κλάδο του δικαίου πχ αστικό κατακερματίζοντας τη νομική επιστήμη, η εμβάθυνση σε ένα επιμέρους ζήτημα ενός κλάδου όπως γίνεται στα σεμινάρια συνιστά μια πρωτοφανή υπερεξειδίκευση. Ο περιορισμός δε των βασικών μαθημάτων ουσιαστικά στα πρώτα δύο έτη και η εν συνεχεία ασχολία με μαθήματα επιλογής στα υπόλοιπα, μεταφράζεται με την απουσία μεθοδολογικών εργαλείων σκέψης κι ανάλυσης, κάτι που θα προσέφερε η διασφάλιση της συνεχούς επαφής με τρόπο σφαιρικό με το νομικό αντικείμενο.

Σε αυτό ωθεί και η στροφή στον πρακτικισμό, στο μέτρο που τα περισσότερα μαθήματα πλέον δίνονται με βάση το διάβασμα λυμένων πρακτικών (τα οποία μάλιστα προφανώς δεν διανέμονται δωρεάν).

Έτσι τα σεμινάρια όχι απλά δεν αποτελούν εκσυγχρονιστικό στοιχείο του προγράμματος αλλά μας εγκλωβίζουν σε μία εξειδικευμένη γνώση που αύριο στην αγορά εργασίας πιθανόν να είναι άχρηστη και λειψή, καθώς η ζήτηση στο νομικό αντικείμενο είναι ρευστή και ολοένα μεταβάλλεται.

·         Τα ects αποτελούν το ευρωπαϊκό σύστημα μεταφοράς και συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων (κατά την επιβολή της Συνθήκης της Μπολόνια)που επιβλήθηκαν για να καθιστούν μετρήσιμα τα πτυχία. Στην πραγματικότητα ποσοτικοποιούν τη γνώση και καθιστούν το φοιτητή έρμαιο σε ένα συνεχές κυνήγι πιστωτικών μονάδων που θα προέρχονται από σεμινάρια και από άλλους φορείς ιδιωτικούς ή δημόσιους. Πλέον αντί για πτυχίο νομικού επιστήμονα οι απόφοιτοι θα βγαίνουν απλώς με ένα ατομικό φάκελο 240 ects. Την ίδια στιγμή στα ιδρύματα του εξωτερικού οι σπουδές χωρίζονται σε δύο κύκλους σπουδών: το bachelor, που είναι οι βασικές σπουδές (180 ects) και το master (60 ects), που είναι η εξειδικευτική κατεύθυνση. Κατεύθυνση που θα ακολουθηθεί και στα ελληνικά πανεπιστήμια, με το master φυσικά να είναι επί πληρωμή.

Οι επιλογές αυτές συνθέτουν το κάδρο της διάλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας ως τέτοιας αλλά και της εργασιακής μας προοπτικής. Τα πτυχία μας πλέον στην Ελλάδα των μνημονίων και της ανεργίας του 30% δεν θα αποτελούν τίποτε άλλο παρά εισιτήριο για τη μετανάστευση ή για μια ζωή χαμηλών προσδοκιών. Την ζωή των 300 ευρώ, των voucher, χωρίς κουβέντα για εργασιακά δικαιώματα. Εντατικοί ρυθμοί, ανταγωνισμός και κανιβαλισμός για την επικράτηση στον αγώνα επιβίωσης από τις σπουδές μας μέχρι τη δουλεία μας.

Αγώνας ή συμβιβασμός;

Σήμερα αναδεικνύονται δύο δρόμοι: ή θα υποταχθούμε στην πραγματικότητα των χαμηλών προσδοκιών και των αρνητικών συσχετισμών, οι οποίοι και επέβαλλαν την πραγματικότητα αυτή, ή θα αγωνιστούμε για να αλλάξουμε την πραγματικότητα και να τροποποιήσουμε τους συσχετισμούς υπέρ μας. Από την παραπάνω ανάλυση προκύπτει πως το νέο πρόγραμμα σπουδών δεν είναι αποκύημα της φαντασίας μια χούφτας καθηγητών ή ενός κοσμήτορα, παρά αποτελεί όχημα εφαρμογής πολύ συγκεκριμένων ευρωπαϊκών νεοφιλελεύθερων κατευθύνσεων. Γι’ αυτό άλλωστε νέα προγράμματα ξεφυτρώνουν τα τελευταία χρόνια σε όλους σχεδόν τους συλλόγους και τις σχολές πανελλαδικά.

Όποιος κάνει λόγο για ημίμετρα και μικροβελτιώσεις κι αγνοεί την ουσία και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του προγράμματος, διαπνέεται και διαπνέει λογικές ήττας και υποταγής. Γι’ αυτό άλλωστε αποχωρίσαμε από το διάλογο με την ΑΦΠ, η οποία μάλιστα βλέπει κατά τα λοιπά το νέο πρόγραμμα ως κάτι θετικό κι εκσυγχρονιστικό! Ο ρεαλισμός τους συνίσταται στο να καλλιεργούν νοοτροπίες διαχείρισης μιας μη βιώσιμης κατάστασης, κάτι που αποτελεί παραίτηση και καταδίκη σε μια ζωή που άλλοι θα αποφασίζουν για σένα, χωρίς εσένα και φυσικά αντίθετα με τα συμφέροντα σου.

Σήμερα αξίζει να αγωνιστούμε ενάντια στο «ρεαλισμό» που μας επιβάλλουν. Αναγνωρίζουμε ότι οι επιλογές αυτές για το χώρο της εκπαίδευσης αποτελούν πολιτικές επιλογές και όχι φυσικό φαινόμενο ή μονόδρομος. Το νέο πρόγραμμα είναι πλέον μια πραγματικότητα, αλλά ρόλος της αριστεράς είναι ακριβώς να αλλάζει την πραγματικότητα όταν αυτή αντιστρατεύεται την κοινωνία και τις ανάγκες της. Για μας μόνος ρεαλιστικός δρόμος που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του φοιτητή είναι η ανατροπή του νέου προγράμματος στο σύνολό του.

Και θα ανατραπεί το νέο πρόγραμμα μόνο αν πυροδοτηθούν μαζικές συλλογικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις. Να ανοίξει ο διάλογος. Όχι των αντιπροσωπειών με την κοσμητεία, αλλά μεταξύ των φοιτητών, μέσα από γενικές συνελεύσεις και συντονιστικά.

Για ένα φοιτητικό κίνημα

Από τη φύση του προγράμματος σπουδών και δη από την καθολικότητά του ως πρόβλημα περισσοτέρων συλλόγων, υποδεικνύεται και η δέουσα αντιμετώπισή του. Καμία σχολή και κανένας σύλλογος δεν μπορεί να τα βάλει μόνος του με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, στο μέτρο που ακριβώς δεν είναι ζήτημα μιας συνέλευσης σχολής ή ενός Κοσμήτορα. Αυτό δεν τονίζει το ανώφελο του αγώνα σήμερα, αλλά το καθήκον της συγκεκριμένης αναβάθμισης του.

Κανένας αγώνας δεν μπορεί όχι να κερδίσει αλλά ούτε καν να σηκωθεί, αν δεν υπάρξει η προοπτική να ενταχθεί σε μια τροχιά γενικευμένης, δυναμικής και διαρκούς αντίστασης και ανυποχώρητης πρόταξης των αναγκών των φοιτητών (όπως με επιτυχία έγινε το 2006-7 με την ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης του αρ16). Χρειάζεται τα ρυάκια να γίνουν χείμαρρος.

Είναι πιο αναγκαία από ποτέ η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός πολιτικού φοιτητικού κινήματος που θα αναγνωρίζει ότι η υποταγή στο πλαίσιο της ΕΕ και των δανειστών δεν είναι μονόδρομος, πως μπορεί να υπάρξει δρόμος για το λαό και τη νεολαία δίχως τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, το ξεπούλημα και την πρόταξη του εθνικού χρέους έναντι των αναγκών μας. Γιατί η υποταγή στο ευρωπαϊκό κάδρο είναι η ίδια που επιβάλλει και την εκπαιδευτική αναδιάρθωση. Ενός διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και για το δικαίωμά κάθε νέου να βρει αύριο σταθερή δουλειά στη χώρα του και να ζει με αξιοπρέπεια. Ενός διαρκούς και μαχητικού φοιτητικού κινήματος που θα αναβαθμίζεται και θα κλιμακώνεται, που θα μπορεί να κινητοποιήσει τη νεολαία ολόκληρη και να καθορίσει το σκηνικό στη χώρα.

Να ανοίξει η κουβέντα στις συλλογικότητες και τους συλλόγους για το τί κίνημα θέλουμε, με ποιές διεκδικήσεις και πως αυτό μπορεί να σηκωθεί.

Εμπρός για μετωπικές πρωτοβουλίες της αριστεράς!

Η αριστερά για να ανταποκριθεί στα αναβαθμισμένα αυτά καθήκοντα οφείλει να υπερβεί τον εαυτό της, να υπερβεί χάσματα και στεγανά μιας άλλης εποχής προκειμένου να γίνει χρήσιμη και νικηφόρα απαντώντας στα διλήμματα του σήμερα. Η μετωπική συμπαράταξη της αριστεράς είναι το αναγκαίο εκείνο άλμα προκειμένου να βρεθεί ο μεγάλος απών: ο πολιτικός στυλοβάτης του φοιτητικού κινήματος. Σε κάθε σχολή οι δυνάμεις του ΑΡΔΙΝ, της ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ μαζί με ανένταχτο κόσμο που προβληματίζεται και δρα πρέπει να συγκροτήσουν ανοιχτές μετωπικές πρωτοβουλίες με σκοπό: 
α) την οικοδόμηση αντιστάσεων στη μνημονιακή βαρβαρότητα που βιώνει η νεολαία εντός κι εκτός πανεπιστημίου, από τη διάλυση της εκπαίδευσης λόγω της υποχρηματοδότησης έως την παντελή στέρηση προοπτικής,
β) το χτύπημα της ηττοπάθειας και της αδράνειας, την ανάταση του αγωνιστικού φρονήματος,
γ) την πολιτική κι οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με όρους πυροδότησης ευρύτερων εξελίξεων σε νεολαία και κοινωνία και
δ) το χτίσιμο ενός ρεύματος αμφισβήτησης κόντρα στα μνημόνια και τους ευρωμονοδρόμους.

Πρέπει να προχωρήσει άμεσα ένας πολιτικός και συνδικαλιστικός συντονισμός κι από κοινού σχεδιασμός, στοιχεία σαφώς βαθύτερα από έναν απλό κοινό βηματισμό ενόψει μιας συνέλευσης ή μιας κινητοποίησης, με ορίζοντα και προοπτική τη βαθύτερη κι ευρύτερη μετωπική συγκρότηση. Οι επιμέρους πρωτοβουλίες θα πρέπει να δικτυώνονται και να συντονίζονται μεταξύ τους, με δημοκρατικές διαδικασίες σε επίπεδα σχολής, πόλης και χώρας. Δίχως να απειλείται η αυτοτέλεια κάθε χώρου και χωρίς τη συγκάλυψη πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών, η συμπαράταξη αυτή πρέπει να έχει τα χαρακτηριστικά του μετώπου: ενότητα στο προβληματισμό και την ειλικρινή διάθεση, ενιαιότητα με βάση το συμφωνηθέν πολιτικό και φυσιογνωμικό πλαίσιο, που θα προκύψει όχι με λογικές κοπτοραπτικής ή συγκόλλησης, αλλά με βάση το τι είναι αναγκαίο να γίνει σήμερα. Και δεν υπάρχει κάτι πιο αναγκαίο από το να τα αλλάξουμε όλα!

Εσύ πόσο ικανοποιημένος είσαι από το πρόγραμμα σπουδών σου;

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ΑΠΘ

Διανύουμε φέτος την 5^η χρονιά εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών στη χώρα μας, πολιτικών που ήρθαν να ανατρέψουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς διαβίωσης και κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Σε συνθήκες πρωτοφανούς ανεργίας, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και διαρκούς φτωχοποίησης οποιαδήποτε συζήτηση για δημόσια δωρεάν παιδεία φαντάζει ταμπού. Οι ανάγκες της νεολαίας σήμερα θυσιάζονται στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους, ενός χρέους που δεν δημιουργήθηκε από το λαό αλλά από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές ελίτ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας λένε ότι χρειαζόμαστε ένα «σύγχρονο» πανεπιστήμιο, εννοώντας εκείνο το πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους, όχι των φοιτητών και της κοινωνίας. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές κατευθύνσεις για την ευρωπαϊκή εκπαίδευση προωθούνται και στη χώρα μας μέσα από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Με όχημα το ν. Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου και υπερασπιστές του τις μνημονιακές κυβερνήσεις (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) σχολές κλείνουν, τμήματα συγχωνεύονται ενώ ταυτόχρονα ανοίγεται ο δρόμος για την εισαγωγή του ιδιωτικού κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και όλα αυτά κάτω υπό την δαμόκλειο σπάθη της υποχρηματοδότησης πού θέλει το πανεπιστήμιο ένα ίδρυμα «χαμηλού κόστους» (απόλυση διοικητικών υπαλλήλων, μείωση διδακτικού προσωπικού, έλλειψη υποδομών, μειωμένες παροχές για τη σίτιση και τη στέγαση κτλ).

Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν την κορυφή στο παγόβουνο αυτό της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα του μνημονίου. Αποτελούν εκείνη την εισβολή της μνημονιακής πραγματικότητας στην άμεση καθημερινότητας μας, που προβλέπεται από τους νόμους και τα νομοσχέδια για την παιδεία. Αποτελούν βασικό μοχλό για το χτύπημα της μόρφωσης, ως ουσιαστικής διαδικασίας προσπορισμού γνώσης και εργαλείων σκέψης, για την συνολική επιστημονική και εργασιακή εξέλιξη του κάθε φοιτητή. Αντ' αυτού, έρχονται να φέρουν προγράμματα επικεντρωμένα στην εξειδίκευση, που θα μας καθιστά ακόμα πιο αδύναμους στην αγορά εργασίας ( ήδη η ανεργία στο 60% για την νεολαία), με τέτοιους εντατικούς ρυθμούς, που η ουσιαστική εντρύφηση σε οποιοδήποτε αντικείμενο θα αποτελεί ανέκδοτο. Παράλληλα, οι κύκλοι σεμιναρίων, τα ECTS και οι κύκλοι σπουδών, έρχονται να ολοκληρώσουν το κάδρο της διάλυσης του πτυχίου, αλλά και αυτού που γνωρίσαμε ως μαζική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, στο μέτρο ακόμα που, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, το γνωρίσαμε.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών της σχολής μας συνεπάγεται

α) Επιβάρυνση των δύο πρώτων ετών με πολλά κι απαιτητικά μαθήματα και δικονομική εξειδίκευση/δικολαβία στα υπόλοιπα. Ο προσανατολισμός είναι καθαρά τέτοιος (και διακηρυγμένος στη συνέλευση σχολής) που να φτιάχνει τους αυριανούς αναλώσιμους υπερεξειδικευμένα γρανάζια των δικηγορικών εταιριών.

β) Εντατικούς ρυθμούς σπουδών, τέτοιους που να είναι αδύνατη η ενασχόληση η ποιοτική με οποιοδήποτε αντικείμενο, εντός ή πέρα από τον κύκλο μαθημάτων της σχολής.

γ) Κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων και εξεταστικών, λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και διαθέσιμων αιθουσών.

δ) Θέσπιση προαπαιτούμενων για τις συνθέσεις.

ε) Μαθήματα επιλογής με περιορισμένο αριθμό προσέλευσης για τους εισαχθέντες απ το 2015 κι έπειτα.

στ) Ποσοτικοποίηση του πτυχίου μέσω των μονάδων ects.

Η δε μετάβαση στο νέο πρόγραμμα συνεπάγεται την επιβάρυνση των φοιτητών του τρίτου και του τέταρτου έτους εν μια νυκτί με χρωστούμενα μαθήματα που δεν έχουν διδαχθεί ποτέ.

Οι γενικές λοιπόν κατευθυντήριες της ΕΕ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τη σύμπραξη των ελληνικών κυβερνήσεων, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή και στη Σχολή μας. Συνεπώς το νέο πρόγραμμα σπουδών δεν αποτελεί ένα τεχνικό η λειτουργικό πρόβλημα που λύνεται με λογικές κοπτοραπτικής, αλλά πρόκειται για την απόλυτη μεταστροφή της φοιτητικής μας πραγματικότητας και την απαλλοτρίωση βασικών κεκτημένων δικαιωμάτων μας

.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

1)Να δώσουμε συλλογικά τον αγώνα για να αποσυρθεί το νέο πρόγραμμα σπουδών.
Παρά τις συνεχείς  ρητορείες που μας καλούν για το αντίθετο, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνδιαλλαγής με τον Κοσμήτορα και τους καθηγητές, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στην περσινή μας προσπάθεια. Συντεχνιακές πρακτικές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ πρέπει να μείνουν πίσω μας ως προϊόντα ενός αναχρονιστικού, πελατειακού, ξοφλημένου, συνδικαλισμού. Οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, δεν διαπραγματεύονται, αλλά ανατρέπονται! Και ανατρέπονται απ τη μια μέσα από μαζικές διαδικασίες, ουσιαστικό διάλογο και ειλικρινείς ζυμώσεις. Κοινώς μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, με τα καλά και τα κακά που αντικειμενικά έχουν οι πολυπληθείς διαδικασίες. Κι απ την άλλη με μαζικές, δυναμικές και αποφασιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις.

Πρέπει όλοι οι φοιτητές να αντιληφθούμε ότι μόνο μέσα από τον αγώνα και την διεκδίκηση, την πάλη για να μην εφαρμοστεί αυτή η αντιμεταρρύθμιση στην σχολή μας, μπορούμε να κερδίσουμε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα σπουδών και όλα τα μέτρα τα οποία το συνοδεύουν.

Πρέπει να απαιτήσουμε οι φοιτητές, εμείς που βιώνουμε καθημερινά την εκπαιδευτική διαδικασία, να αναλάβουμε την εκπόνηση ενός νέου προγράμματος. Ζητούμε ποιοτική μόρφωση και ανθρώπινους όρους σπουδών, πράγματα που ο νέος Υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε να διασφαλίσει. Δεν κάνουμε βήμα πίσω λοιπόν στο να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα! Αγωνιζόμαστε μαχητικά ώστε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα.

2) Μια ματιά πέρα απ τη Νομική – Για ένα αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία!
Σήμερα, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι οι σύλλογοι, στην Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα : τις συνέπειες της εφαρμογής των μνημονιακών νόμων στην παιδεία, είτε με την μορφή της αλλαγής των προγραμμάτων σπουδών, είτε με την μορφή κοψίματος παροχών όπως σίτιση και στέγαση, δωρεάν παροχές, συγγράμματα , διαγραφές κτλ. Όλα συνέπειες της υποχρηματοδότησης, που έφερε περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, αλλά και συγχωνεύσεις σχολών και τμημάτων, ώστε όλοι αυτοί οι παράγοντες συνθετικά οδήγησαν σε εντατικότερους ρυθμούς και συνθήκες εκπαίδευσης ( η υποχρηματοδότηση και η αδυναμία πρόσληψης καθηγητικού προσωπικού, αλλά και η έλλειψη αιθουσών είναι βασικό επιχείρημα όσων επικαλούνται την κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων).

Είναι αναγκαίο σήμερα να συντονιστούμε με όλους τους συλλόγους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, και να μιλήσουμε ξανά για το χτίσιμο και την ανασυγκρότηση του μόνου όπλου που μας ενώνει ενάντια στην αυθαιρεσία και τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση: του φοιτητικού κινήματος, εκείνης της δύναμης που έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει με όρους επιτυχίας
- την ανατροπή του αντιδραστικού νόμου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.
- τη γενναία χρηματοδότηση στην παιδεία, ώστε να γίνει πραγματικά δημόσια και δωρεάν, κόντρα στις πολιτικές λιτότητας κι εξυπηρέτησης του χρέους,
- ενιαία πτυχία που θα αντικατοπτρίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο επιστημονικής συγκρότησης και εργασιακών δικαιωμάτων. Όχι ατομικούς φακέλους προσόντων, εξειδικευμένα διαβατήρια για την ανεργία!

Πρέπει να παλέψουμε να αναζωπυρωθούν οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, να ξεσπάσουν αγώνες σε όλες τις σχολές, να ενωθούν όλα τα ρυάκια της κατά τόπον αντίστασης σε ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα αντεπίθεσης, που δεν θα κλειστεί στον εαυτό του, αλλά θα βγει στην κοινωνία, θα μιλήσει με τον κόσμο, θα αμφισβητήσει στον δρόμο ότι η σημερινή νεολαία είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη! Να παλέψουμε να βγει η νεολαία στο προσκήνιο, σπουδάζουσα και μη, και να διεκδικήσει ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, μόρφωση και εργασία!

3) Η ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας
Απαραίτητος όρος όμως για τα παραπάνω είναι η φοιτητική αριστερά να αποφασίσει να υπερβεί τον εαυτό και τις πεπατημένες της. Πέντε χρόνια τώρα αποδείχθηκε πως κανένας χώρος δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του μάχες που να μπορούν να αναμετρηθούν με το εύρος και το βάθος της υφιστάμενης επίθεσης: από τα προγράμματα σπουδών και την υποχρηματοδότηση έως το μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης που μας επιφυλάσσουν. Αντ αυτού χρειάζονται γενναίες ανασυνθετικές πρωτοβουλίες και ειλικρινής επικοινωνία εντός της φοιτητικής αριστεράς. Ανάγκη κι ελπίδα για την αγωνιστική απάντηση της νεολαίας και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος είναι η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας. Ενός μαζικού μετωπικού υποκειμένου που θα ενώνει την αριστερά στη βάση του αγώνα για μια διέξοδο απ την κρίση πέρα απ’ τα δεσμά του χρέους και του ευρώ,  για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας, για την πάλη ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα και το τέρας της ανεργίας  και για την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τις συμφωνίες που στέλνουν τον κρατικό προϋπολογισμό στα χρέη, να αρνηθούμε μια ζωή μεταναστών, ανέργων, εργαζόμενων σκλάβων με χαμηλές προσδοκίες, να παλέψουμε για το γκρέμισμα της μνημονιακής πραγματικότητας, για σπουδές, εργασία και μια ζωή με αξιοπρέπεια!

Καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση στην Παρασκευή 16/10 στις 14:00 στο χώρο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών μας, τη μνημονιακή πραγματικότητα για το σπουδαστή και τις δράσεις που μπορούμε να αναπτύξουμε.

Τι θα πεί δωρεάν παιδεία και μόρφωση στην Ελλάδα των μνημονίων

ή αλλιώς γιατί δεν πρέπει να περάσει το νεό πρόγραμμα σπουδών

Πέντε χρόνια τώρα, η κρίση στην χώρα μας εκφράστηκε με ένα κυκεώνα μέτρων και αναδιαρθρώσεων, που σαρώσαν δικαιώματα και κατακτήσεις, που εκτίναξαν την ανεργία στα ύψη, που κάναν το μέλλον με ελπίδες και αξιοπρέπεια για έναν νέο να φαντάζει άπιαστο όνειρο. Σε μια χώρα πειραματόζωο, που δημιουργήσαν χρέη για να βάλουν τον λαό να τα πληρώσει, η κουβέντα για μια παιδεία δημόσια και δωρεάν, με ποιοτική μόρφωση και εξασφάλιση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, φαντάζει ακόμα ταμπού. Παρά μονάχα η λύση που έχουν να προβάλλουν τα διεθνή κέντρα για την υπέρβαση της κρίσης στην χώρα είναι η αποπληρωμή των χρεών, με φανερή προτεραιότητα τα συμφέροντα των δανειστών. Όχι του λαού, των εργαζομένων και της νεολαίας.

Ο "εκσυγχρονισμός" κατά τα νεοφιλελεύθερα ευρωπαϊκά πρότυπα απαιτεί ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με κριτήριο τις ανάγκες της αγοράς και όχι των φοιτητών, των επιστημών ή της κοινωνίας. Ένα πανεπιστήμιο που δεν θα βγάζει επιστήμονες, αλλά θα κατακερματίζει και θα ποσοτικοποιεί τη γνώση. Ένα πανεπιστήμιο αντιδημοκρατικό, για το οποίο οι φοιτητές, αν και οργανικό κομμάτι, δεν θα έχουν λόγο σε ό,τι συμβαίνει. Ενα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, με το ιδιωτικό κεφάλαιο να παίζει μπάλα, με τους ρυθμούς να θυμίζουν την εργασιακή ζούγκλα που θα αντιμετωπίσουμε ως ευέλικτοι εργαζόμενοι/ άνεργοι άυριο. Χωρίς φωνή και δικαιώματα, χωρίς σκέψη και κριτήρια.

Οι νόμοι Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου για την παιδεία έρχονται να εφαρμόσουν ακριβώς αυτές τις κατευθυντήριες, σε αυτό το περιβάλλον της κρίσης , της ανεργίας, της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής που έφεραν τα μνημόνια. Έρχονται να ευθυγραμμίσουν τα πανεπιστήμια με τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Να διαλύσουν τα πτυχία μας και να μας αφήσουν με " ατομικούς φακέλους προσόντων", για να σφαζόμαστε απο την σχολή μεταξυ μας. Να ανοίξουν πόρτες για τους ιδιώτες. Να απομαζικοποιήσουν και να καταστήσουν την μόρφωση για τους λίγους που θα μπορούν να πληρώνουν τα σεμινάρια, τα bachelor, παραbachelor κτλ. Να μας κάνουν υποτακτικούς και δούλους μέσα στον τελευταίο χώρο που η σκέψη και η δημιουργία είχαν ένα κεκτημένο ελευθερίας: το πανεπιστήμιο.

Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν την κορυφή στο παγόβουνο αυτό της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα του μνημονίου. Αποτελούν εκείνη την εισβολή της μνημονιακής πραγματικότητας στην άμεση καθημερινότητας μας, που προβλέπεται απο τους νόμους και τα νομοσχέδια για την παιδεία. Αποτελούν βασικό μοχλό για το χτύπημα της μόρφωσης, ως ουσιαστικής διαδικασίας προσπορισμού γνώσης και εργαλείων σκέψης, για την συνολική επιστημονική και εργασιακή εξέλιξη του κάθε φοιτητή. Αντ'αυτού, έρχονται να φέρουν προγράμματα επικεντρωμένα στην εξειδίκευση, που θα μας καθιστά ακόμα πιο αδύναμους στην αγορά εργασίας ( ήδη η ανεργία στο 60% για την νεολαία), με τέτοιους εντατικούς ρυθμούς, που η ουσιαστική εντρύφηση σε οποιοδήποτε αντικείμενο θα αποτελεί ανέκδοτο. Παράλληλα, οι κύκλοι σεμιναρίων, τα ECTS και οι κύκλοι σπουδών, έρχονται να ολοκληρώσουν το κάδρο της διάλυσης του πτυχίου, αλλά και αυτού που γνωρίσαμε ως μαζική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, όσο τέλος πάντων το γνωρίσαμε.

Τι φέρνει το νέο πρόγραμμα σπουδών;

Το νέο πρόγραμμα σπουδών της νομικής δεν είναι απλώς μια αλλαγή στη σειρά των μαθημάτων. Είναι η ολοκληρωτική μεταστροφή της νοοτροπίας που διαπνέει τις νομικές σπουδές, κι έρχεται να αλλάξει άρδην τη σχολή μας. Δεν είναι γενικώς και αορίστως κάτι νέο που έρχεται να εκσυγχρονίσει ένα πρόγραμμα 30 χρόνων, παρά αποτελεί την ουσιαστική αφαίρεση κάθε καλού στοιχείου, κάθε κεκτημένου που περιελάμβανε το υπάρχον πρόγραμμα. Βασικά χαρακτηριστικά που έρχεται να σφραγίσει είναι τα κάτωθι:

α) Επιβάρυνση των δύο πρώτων ετών με απαιτητικά μαθήματα και δικονομική εξειδίκευση/δικολαβία στα υπόλοιπα! Ο προσανατολισμός είναι καθαρά τέτοιος (και διακυρηγμένος στη συνέλευση σχολής) που να φτιάχνει τους αυριανούς αναλώσιμους υπερεξειδικευμένους δικολάβους των δικηγορικών εταιριών...

β) Εντατικοί ρυθμοί σπουδών, τέτοιοι που να είναι αδύνατη η ενασχόλιση η ποιοτική με οποιοδήποτε αντικείμενο, εντός ή πέρα απο τον κύκλο μαθημάτων της σχολής.

γ) Κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων και εξεταστικών, λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και διαθέσιμων αιθουσών

δ) Θέσπιση προαπαιτούμενων και αλυσίδων για τις εμβαθύνσεις.

ε) Μαθήματα γενικής επιλογής με περιορισμένο αριθμό προσέλευσης.

στ) Μαθήματα με υποχρεωτικές παρουσίες

ζ) Ποσοτικοποίηση του πτυχίου μέσω των μονάδων ects

Και μάλιστα όλα αυτά θα ισχύσουν αναδρομικά για τους 

ήδη σπουδάζοντες λιγότερο ή περισσότερο ανάλογα με το έτος εισαγωγής τους.

Έρχεται λοιπόν να δημιουργήσει έναν φοιτητή ο οποίος σε ν+2 χρόνια, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της διαγραφής, δίχως επαναληπτικά μαθήματα κι εξεταστικές, με προαπαιτούμενα μαθήματα για τις εμβαθύνσεις θα πρέπει να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, πάντα υπό την αφόρητη υλική και ψυχολογική πίεση της οικονομικής κρίσης.

Είναι ο φοιτητής που θα ασχολείται με εντατικους ρυθμούς με το νομικό αντικείμενο, τρέχοντας σαν το Βέγγο προκειμένου να καταφέρει να συμβαδίζει με τις απαιτήσεις του ασφυκτικού πλαισίου που περιγράφεται παραπάνω.

Είναι ο φοιτητής εκείνος, που θα ασχολείται αποκλειστικά με το αντικείμενο της σχολής του, μην μπορώντας να αφιερώσει χρόνο σε οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, απ την πολιτική εως τις τέχνες. Ένα πειθήνιο στρατιωτάκι με προσωπικότητα μαθητή, χωρίς ανοικτούς και ευρυγώνιους ορίζοντες, χώρις εργαλεία για την δική του αυτενέργεια και δημιουργία ως ανθρώπου, εργαζόμενου και επιστήμονα.

Είναι ο φοιτητής εκείνος που ήδη από το πρώτο έτος θα καλείται να αντιμετωπίσει απαιτητικότατα νομικά μαθήματα και αμέτρητες ώρες διδασκαλίας (που εύλογα θα τα αντιμετωπίσει με όρους προχειρότητας, βαθμοθηρίας κι αντεπιστημονικότητας) και στα τελευταία έτη θα έχει να κάνει με μια άτυπη πλην όμως υπαρκτή εξειδίκευση.

Είναι ο φοιτητής που δεν θα βγει απ τη σχολη με ολοκληρωμένο πτυχίο νομικής, παρά με 240 μονάδες ects. Έτοιμος για ένα αέναο κυνήγι δια βίου συλλογής μονάδων μέσα απο σεμινάρια, μεταπτυχιακά, πρακτικές, σπουδές επί σπουδών, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστικός στην αγορά εργασίας.

Είναι ο φοιτητής που δεν θα εργάζεται, που δεν θα σπουδάζει εξ' αποστάσεως και που θα χει την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθει στις σπουδές του υπό το νέο αυτό πλαίσιο.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών δεν είναι λοιπόν αρνητικό μονάχα επειδή εφαρμόζεται αναδρομικά για τους σημερινούς φοιτητές της νομικής. Είναι αρνητικό γιατί έρχεται να επιτείνει τους οικονομικούς φραγμούς στην εκπαίδευση, στερώντας την πρόσβαση σε αυτή σε όσους δεν έχουν τους απαιτούμενος πόρους. Γιατί θέλει έναν φοιτητή μονομερή κι εξειδικευμένο που με fast track διαδικασίες θα είναι ιδανικό γρανάζι για τις νομικές εταιρίες που είναι η τελευταία λέξη της "αγοράς".

Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να εφαρμοστεί.

Τι να κάνουμε;

Α) Οι κατακτήσεις έρχονται με αγώνες συλλογικούς! Καμία συνδιαλλαγή με εφαρμοστές των νόμων διάλυσης της εκπαίδευσης!

Παρά τις συνεχείς άνωθεν ρητορείες που μας καλούν για το αντίθετο, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνδιαλλαγής με τον Κοσμήτορα και τους καθηγητές. Το νέο πρόγραμμα σπουδών με τις λογικές που το διαπνέουν δεν πρέπει να περάσει στο σύνολό του. Κοπτοραπτικές, διαπραγματεύσεις με λογικές 70-30 και συντεχνιακές πρακτικές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ πρέπει να μείνουν πίσω μας ως προϊόντα ενός αναχρονιστικού, πελατειακού, ξοφλημένου, συνδικαλισμού. Οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, δεν διαπραγματεύονται, αλλά ανατρέπονται!
Και ανατρέπονται απ τη μια μέσα από μαζικές διαδικασίες, ουσιαστικό διάλόγο και ειλικρινείς ζυμώσεις. Κοινώς μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, με τα καλά και τα κακά που αντικειμενικά έχουν οι πολυπληθείς διαδικασίες. Κι απ την άλλη με μαζικές, δυναμικές και αποφασιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις.
Πρέπει όλοι οι φοιτητές να αντιληφθούμε ότι μόνο μέσα απο τον αγώνα και την διεκδίκηση, την πάλη για να μην περάσει αυτή η αντιμεταρρύθμιση στην σχολή μας, μπορούμε να κερδίσουμε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα σπουδών και όλα τα μέτρα τα οποία το συνοδεύουν,

Πρέπει να απαιτήσουμε οι φοιτητές, εμείς που βιώνουμε καθημερινά την εκπαιδευτική διαδικασία, να αναλάβουμε την εκπόνιση ενός νέου προγράμματος. Ζητούμε ποιοτική μόρφωση και ανθρώπινους όρους σπουδών, πράγματα που ο νέος Υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε να διασφαλίσει. Δεν κάνουμε βήμα πίσω λοιπόν στο να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα! Αγωνιζόμαστε μαχητικά ώστε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα σπουδών!

Β) Πέρα απο τον συντεχνιασμό – Για ένα αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία!
Σήμερα, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι οι σύλλογοι, στην Θεσσαλονική και στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα : τις συνέπειες της εφαρμογής των μνημονιακών νόμων στην παιδεία, είτε με την μορφή της αλλαγής των προγράμματων σπουδών, είτε με την μορφή κοψίματος παροχών όπως σίτιση και στέγαση, δωρεάν παροχές, συγγράμματα , διαγραφές κτλ. Όλα συνέπειες της υποχρηματοδότησης, που έφερε περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, αλλά και συγχωνεύσεις σχολών και τμημάτων, ώστε όλοι αυτοί οι παράγοντες συνθετικά οδήγησαν σε εντατικότερους ρυθμούς και συνθήκες εκπαίδευσης ( η υποχρηματοδότηση και η αδυναμία πρόσληψης καθηγητικού προσωπικού, αλλά και η έλλειψη αιθουσών είναι βασικό επιχείρημα όσων επικαλούνται την κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων).

Είναι αναγκαίο σήμερα να συντονιστούμε με όλους τους συλλόγους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, και να μιλήσουμε ξανά για το χτίσιμο και την ανασυγκρότηση του μόνου όπλου που μας ενώνει ενάντια στην αυθαιρεσία και τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση: του φοιτητικού κινήματος, εκείνης της δύναμης που μπορεί να απαιτήσει μαχητικά απο την νέα κυβέρνηση 
- να πάρει πίσω τον αντιδραστικό νόμο Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.
- γενναία χρηματοδότηση στην παιδεία, ώστε να γίνει πραγματικά δημόσια και δωρεάν, κόντρα στις πολιτικές λιτότητας κι εξυπηρέτησης του χρέους,
- ενιαία πτυχία που θα αντικατοπτρίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο επιστημονικής συγκρότησης και εργασιακών δικαιωμάτων. Όχι ατομικούς φακέλους προσόντων, εξειδικευμένα διαβατήρια για την ανεργία!

Πρέπει να παλέψουμε να αναζωπυρωθούν οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, να ξεσπάσουν αγώνες σε όλες τις σχολές, να ενωθούν όλα τα ρυάκια της κατα τόπον αντίστασης σε ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα αντεπίθεσης, που δεν θα κλειστεί στον εαυτό του, αλλά θα βγεί στην κοινωνία, θα μιλήσει με τον κόσμο, θα αμφισβητήσει στον δρόμο ότι η σημερινή νεολαία είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα απο την προηγούμενη! Να παλέψουμε να βγει η νεολαία στο προσκήνιο, σπουδάζουσα και μη, και να διεκδικήσει ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, μόρφωση και εργασία!

Γ) Η ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : η οικοδόμηση ενος Αριστερού Μετώπου Νεολαίας

Παράλληλα είναι πιο επιτακτική από ποτέ η συγκρότηση ενός αριστερού μετώπου νεολαίας από δυνάμεις και ρεύματα της φοιτητικής αριστεράς στη βάση της ανάγκης του αγώνα για την αποκάλυψη ενός άλλου δρόμους πέρα απ' τα δεσμά του χρέους και του ευρώ, για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, για το τέλος του σημερινού εργασιακού μεσαίαωνα και για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Nα αμφισβητήσουμε τις συμφωνίες που στέλνουν τον κρατικό προϋπολογισμό στα χρέη, να αρνηθούμε μια ζωή μεταναστών, ανέργων, εργαζόμενων σκλάβων με χαμηλές προσδοκίες, να παλέψουμε για το γκρέμισμα της μνημονιακής πραγματικότητας , για σπουδές, εργασία και μια ζωή με αξιοπρέπεια !