Οι ανεπάρκειες, οι αδυναμίες και η αριστερή μετωπική πολιτική

Σε μερικούς μήνες συμπληρώνονται 4 χρόνια από τότε που η χώρα στο όνομα της διάσωσης της και της αποφυγής της χρεοκοπίας προσδέθηκε στο άρμα του μηχανισμού στήριξης, των μνημονίων, της ευρωεποπτείας. Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και η πολιτική-οικονομική-κοινωνική πραγματικότητα της χώρας ανατράπηκε άρδην. Το μεγαλύτερο μέρος του λαού οδηγήθηκε και σταθερά οδηγείται στη φτωχοποίηση, οι απολύσεις πολλαπλασιάστηκαν, τα λουκέτα αυξήθηκαν, οι αυτοκτονίες έφτασαν τις 4000, η μετανάστευση στο εξωτερικό εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων είναι μόνο μερικές από τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόστηκαν για να βγούμε από την κρίση. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα νούμερα και στις στατιστικές που περιγράφουν την σύγχρονη μνημονιακή πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα συντελείται μια άνευ προηγουμένου καταστροφή που όμοια της είχαμε δει μόνο σε πολεμικές περιόδους. Και όλα αυτά γιατί; Για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Για να γίνει βιώσιμο το χρέος. Για να έρθει η ανάπτυξη. Για να βγούμε στις αγορές. Απαντήσεις που δεν πείθουν, που δεν επιβεβαιώνονται τα 4 αυτά καταστροφικά χρόνια.

Το φοιτητικό κίνημα και οι ανεπάρκειες του

Όλη αυτή τη περίοδο ζήσαμε μεγάλους αντιμνημονιακούς αγώνες του λαού. Από τις πλατείες μέχρι τις παρελάσεις, και τις απεργίες η οργή και η αγανάκτηση πήραν σάρκα και οστά. Η αντίσταση στα μνημόνια, στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, στη νέα πραγματικότητα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη, αποτέλεσε την αχτίδα ελπίδας, την πεποίθηση πως τα πράγματα μπορούν και πρέπει να πάνε αλλιώς. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε και υπάρχει μια τεράστια απουσία. Αυτή της νεολαίας και ιδιαίτερα του πιο οργανωμένου κομματιού της, της σπουδάζουσας νεολαίας. Όχι με την έννοια της μεμονωμένης φυσικής παρουσίας, αλλά με την έννοια της συλλογικής, κινηματικής δράσης. Στους μεγάλους αντιμνημονιακούς αγώνες το φοιτητικό κίνημα απουσίασε. Κυριάρχησε η έλλειψη μιας μεγάλης κινητήριας ιδέας, ενός ρεαλιστικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση που θα συνδέει τα ατομικά αδιέξοδα, την πάλη για τη ζωή και το μέλλον της νεολαίας με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, θα οικοδομεί μια άλλη προοπτική, θα στρατεύει τη νέα γενιά στο δρόμο του αγώνα, θα φρενάρει το κύμα μετανάστευσης και φυγής. Ιστορικά το φοιτητικό κίνημα έχει καταγράψει μεγάλους αγώνες και νίκες (στην κατοχή, στη δικτατορία, στη μεταπολίτευση) και σε μία τόσο κρίσιμη καμπή όπως αυτή που ζούμε τώρα δυστυχώς καταγράφει μόνο ήττες. Η αδυναμία του να σταθεί αντίπαλο δέος (ή έστω τροχοπέδη) στους μνημονιακούς νόμους που διαλύουν την παιδεία, η απροετοίμαστη στάση του στο σχέδιο Αθηνά και στις απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, η μη δημιουργία ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου για την υπεράσπιση της παιδείας, η σταδιακή απονέκρωση-απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών είναι αποτελέσματα της άρνησης να απαιτήσει και να παλέψει για την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης και των μνημονίων, με ταυτόχρονη χάραξη προγράμματος διεξόδου από την κρίση. Κόντρα στις απαιτήσεις των καιρών, επιμένει με βάση την πεπατημένη και τη συνήθεια της αναμονής κάποιου νομοσχεδίου για να αντιδράσουμε ενώ το πρόβλημα είναι συνολικότερο. Αυτή η πολιτική δεν μπορεί να ανατρέψει συσχετισμούς, να αναχαιτίσει την επίθεση, να πυροδοτήσει αγώνες και να δημιουργήσει εστίες αντίστασης. 

Οι στιγμές που ζούμε είναι ιστορικές, όχι επειδή το λένε κάποιοι αλλά επειδή οι σημερινοί αγώνες, ο σημερινός συσχετισμός δύναμης, το σημείο ισορροπίας που θα βρεθεί, θα κρίνουν το μέλλον της χώρας τις επόμενες δεκαετίες. Ιδίως για τη γενιά μας οι στιγμές είναι ακόμη πιο ιστορικές. Ή θα αναλάβουμε την ευθύνη και το κόστος να φτιάξουμε μια νέα κατάσταση σε πλήρη τομή και ασυνέχεια με την προηγούμενη, σε ρήξη με τα ιερά και τα όσια όσων μας έφεραν μέχρι την καταστροφή ή θα ετοιμάζουμε βαλίτσες για το εξωτερικό. Σήμερα τίθενται ερωτήματα για το μέλλον της γενιάς μας, για το πως θα ζήσουμε και οι απαντήσεις πρέπει να είναι συνολικές και εφ' όλης της ύλης. Σε αυτές τις απαντήσεις οφείλει να παίξει ρόλο το φοιτητικό κίνημα. Χρειαζόμαστε έναν πολιτικό προσανατολισμό που να περιγράφει έναν άλλο δρόμο για τη χώρα, για το λαό, για τη νεολαία. Ξεκινώντας από την πολιτική λύση του κοινωνικού προβλήματος της νεολαίας (ανεργία, μετανάστευση, μη μέλλον) πρέπει να προκύψει η συγκεκριμενοποίηση ενός προγράμματος που να απαντάει στις αγωνίες των νέων ανθρώπων. Απέναντι στη λογική του “success story” των 440.000 θέσεων ημιαπασχόλησης των 300 ευρώ που ο Σαμαράς προτείνει στη νεολαία, η χώρα έχει ανάγκη από ένα σχέδιο οικονομικής ανεξαρτησίας και παραγωγικής ανασυγκρότησης, στην κατεύθυνση της δημιουργίας χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας για τους νέους επιστήμονες και τους νέους άνεργους. Ένα σχέδιο που θα χρηματοδοτεί γενναία την παιδεία και την επιστήμη, την υγεία και την ασφάλιση, που θα προστατεύει τους πολίτες και όχι τους δανειστές και την ΕΕ. Ένα πρόγραμμα οικονομικής ανεξαρτησίας, έξω από τα δεσμά του ευρώ και τους χρέους, σε απειθαρχία και ρήξη με την ΕΕ, είναι σήμερα αναγκαιότητα για το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, μιας ολόκληρης χώρας. Όλα τα παραπάνω είναι υπόθεση του φοιτητικού κινήματος που μπορεί και πρέπει να κάνει πολιτική. Να σπάσουμε την αποστείρωση, τον απομονωτισμό, τη συντεχνιακή λογική. Σήμερα που οι όποιες διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων βρίσκουν ταβάνι στις επιταγές του μνημονίου και της τρόικα είναι πιο φανερό από ποτέ ότι η πολιτική πρέπει να ξαναρθεί στο τιμόνι και οι απαντήσεις που θα δοθούν, συνολικές. Δεν γίνεται το πεδίο της πολιτικής πάλης να εκχωρείται στον κοινοβουλευτισμό, στις εκλογές, στα κόμματα. Με αυτό το τρόπο εντείνεται η αδράνεια και η αναμονή στους φοιτητικούς χώρους. Ένα φοιτητικό κίνημα μαχητικό, συνειδητοποιημένο, αγωνιστικό, με προμετωπίδα την ανάγκη της νέας γενιάς για αξιοπρεπή ζωή και δουλειά, που θα δίνει θετική διέξοδο στη νεολαία, που θα αγωνιστεί για την ανατροπή της κυβέρνησης και της τρόικας είναι αυτό που έχουμε ανάγκη. Είναι αυτό που μπορεί να πυροδοτήσει ευρύτερες λαϊκές εξεγέρσεις, που μπορεί να βάλει τη νέα γενιά σε ρόλο πρωταγωνιστή των εξελίξεων και όχι θεατή. 

440.000«νέες θέσεις εργασίας» ή… 440.000 λόγοι να ανατρέψουμε το μέλλον που μας ετοιμάζουν!

Μια πρωθυπουργική εξαγγελία και… τα παραλειπόμενά της

Σε πρόσφατη σύσκεψη στο υπουργείο εργασίας ο Σαμαράς εξήγγειλε για ακόμη μια φορά «πόλεμο κατά της ανεργίας»,ανακοινώνοντας τη δημιουργία 440.000 θέσεων εργασίας και την ίδρυση Εθνικού Συμβουλίου Απασχόλησης.Οι θέσεις εργασίας θα προκύψουν από,χρηματοδοτημένα μέσω ΕΣΠΑ,προγράμματα «εισόδου στην αγορά εργασίας»,γνωστά και ως voucher, ή «κατάρτισης-μαθητείας για νέους 15-24 χρονών που δεν φοιτούν ή εργάζονται».Με τα προγράμματα αυτά,τα οποία εξύμνησε καθώς «προσφέρουν εργασιακή εμπειρία»,σκοπεύει ο πρωθυπουργός να αντιμετωπίσει την ανεργία,ιδιαίτερα των νέων.Τι παρέλειψε ωστόσο να αναφέρει;Ότι δεν πρόκειται για σταθερές θέσεις εργασίας αλλά για ευκαιρίες απασχόλησης 5μηνης διάρκειας,όπου ο μισθός δεν ξεπερνά τα 300 € και δεν υπάρχει ίχνος εργασιακού δικαιώματος,με τους εργαζόμενους να βαφτίζονται «ωφελούμενοι».

Δημιουργούν τη «χαμένη γενιά» της ανεργίας,του εργασιακού μεσαίωνα και της μετανάστευσης
Στο όνομα της παραμονής της χώρας στο ευρώ και την Ε.Ε και της αποπληρωμής του χρέους,μνημονιακές κυβερνήσεις και τρόικα έχουν διαλύσει τη χώρα και το λαό,με το 30% του πληθυσμού να ζεί κατω από το όριο της φτώχειας, και έχουν βυθίσει τη νεολαία στο « success story»της μνημονιακής πραγματικότητας.Η ανεργία στις ηλικίες 15-35 έχει εκτιναχτεί στο 62%.Σε έρευνα του πανεπιστημίου Κρήτης και του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ το ποσοστό των αποκλεισμένων από δουλειά,παιδεία και μόρφωση νέων φτάνει στο 16,9%,με αύξηση 50% στη περίοδο της κρίσης.Χιλιάδες έχουν ήδη μεταναστεύσει,ενώ τα βιογραφικά που έχουν κατατεθεί με σκοπό τη φυγή στο εξωτερικό ξεπερνούν τις 80.000.

Αφού πρώτα οι μνημονιακές πολιτικές εξέθρεψαν το τέρας της ανεργίας,τώρα η κυβέρνηση Σαμαρά το αξιοποιεί σαν μπαμπούλα για να θεσμοθετήσει ένα νέο μοντέλο εργασιακής και κοινωνικής πραγματικότητας στη χώρα,έναν σύγχρονο «εργασιακό μεσαίωνα» κυρίως για τη νέα γενιά.Αυτό μαρτυρούν οι 78 νόμοι απορρύθμισης εργασιακών σχέσεων που δημιουργούν ένα νέο πρότυπο εργαζομένου,ευέλικτου και αναλώσιμου,που δεν θα γνωρίζει τις έννοιες της σταθερής εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων.Αυτό μαρτυρά η πρόταση του προέδρου του ΚΕΠΕ κ.Φίλιππα για δουλεία χωρίς μισθό των νέων 15-29 χρονών κατά τον πρώτο χρόνο από την πρόσληψη τους.Αυτό μαρτυρούν οι 440.000 ευκαιρίες απασχόλησης που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός.Θέλουν να δημιουργήσουν μια χώρα«Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη» με εργαζόμενους-σκλάβους,που θα αμείβονται με 300€ και θα αισθάνονται και ευτυχισμένοι για αυτό καθώς θα έχουν «ξεφύγει» από τον εφιάλτη της ανεργίας.

41 χρόνια από την κατάληψη της Νομικής

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής Αθήνας
21 Φλεβάρη 1973…

Η χούντα των συνταγματαρχών μετρούσε ήδη έξι χρόνια επιβολής. Έξι χρόνια στρατοκρατίας, με τη δημοκρατία στο γύψο, με εξορίες, συλλήψεις και βασανιστήρια για κάθε προοδευτική φωνή. Έξι χρόνια με την κοινωνική πλειοψηφία αμήχανη και μουδιασμένη, με αντιστάσεις σπασμωδικές και μειοψηφικές.

Καθώς μάλιστα το δικτατορικό καθεστώς προωθούσε τη «φιλελευθεροποίηση», δηλαδή την άμβλυνση των πιο σκληρών πλευρών του με στόχο μια όσο το δυνατόν πιο ομαλή μετάβαση προς μια νόθα δημοκρατία, τίποτα δεν προμήνυε ότι τα πράγματα μπορούσαν να πάνε αλλιώς, ότι η αμερικανοκίνητη χούντα μπορούσε να ανατραπεί από τη λαϊκή κινητοποίηση. Ένας ιδιότυπος ρεαλισμός εμπέδωσης και αδράνειας, έμοιαζε κυρίαρχος στη λαϊκή σκέψη.
Στους φοιτητικούς χώρους ωστόσο, παρότι βρίσκονταν στο επίκεντρο των διώξεων και της τρομοκρατίας ,αναπτυσσόταν μια έντονη πολιτικοποίηση στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης και της αντίστασης. Η πολιτικοποίηση αυτή δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία, ήταν προϊόν αφενός των μηνυμάτων που έστελναν οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις που ξέσπασαν σε παγκόσμιο επίπεδο στη δεκαετία του ’60,αφετέρου της σύγκρουσης γραμμών και απόψεων στους φοιτητικούς χώρους αναφορικά με την κατεύθυνση που θα έπρεπε να έχει το φοιτητικό κίνημα. Κόντρα στην αντίληψη περί φιλελευθεροποίησης και δημοκρατικών ελευθεριών που θα παραχωρούνταν, αντιπαρατέθηκε και κέρδισε η άποψη της ευθείας σύγκρουσης και ανατροπής της χούντας, της ρήξης με τον ιμπεριαλισμό.

Το ριζοσπαστικοποιημένο φοιτητικό κίνημα αντιδρά στην προσπάθεια της χούντας να ελέγξει τους φοιτητικούς χώρους με διορισμένα διοικητικά συμβούλια και φοιτητικές εκλογές νοθείας. Η χούντα απαντά με άρση της αναβολής στράτευσης για τους φοιτητές που τολμούσαν να κινητοποιηθούν. Η απόφαση αυτή ήταν η θρυαλλίδα της φοιτητικής έκρηξης που ακολούθησε. Στις 21 Φλεβάρη 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν τη Νομική.Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων». Χιλιάδες διαδηλωτών κατακλύζουν τους δρόμους γύρω από τη Νομική συμπαραστεκόμενοι στους αγωνιζόμενους φοιτητές και τους παρέχουν κάλυψη όταν το βράδυ της επόμενης μέρας αποφασίζουν να αποχωρήσουν .Στις συγκρούσεις με αστυνομία, ασφαλίτες και παρακρατικούς συλλαμβάνονται και τραυματίζονται εκατοντάδες. Η κατάληψη της Νομικής ήταν η απαρχή μιας περιόδου δυναμικής σύγκρουσης του φοιτητικού-νεολαιίστικου και του λαϊκού κινήματος με τη χούντα που κορυφώθηκε μερικούς μήνες αργότερα με την εξέγερση του Νοέμβρη.

…21 Φλεβάρη 2014

Σαρανταένα χρόνια μετά, το μήνυμα της κατάληψης της Νομικής δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε τυπικές ιστορικές αναφορές και σε ευχολόγια του τύπου «να μην ξαναζήσουμε τα ίδια». Σήμερα που η χώρα διαλύεται και τα κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία και η υγεία ξεπουλιούνται, που ο εργαζόμενος λαός φτωχοποιείται και τα δικαιώματά του τσακίζονται, που η νεολαία στερείται το δικαίωμά της για μόρφωση και δουλειά με αξιοπρέπεια και βιώνει τον εφιάλτη της ανεργίας, εξεγερσιακά γεγονότα όπως η κατάληψη της Νομικής το ’73 στέλνουν ένα εξαιρετικά επίκαιρο μήνυμα: Απέναντι στην πολιτική που στο βωμό του χρέους, των μνημονίων, του ευρώ και της Ε.Ε θυσιάζει το λαό και τη νεολαία, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η εμπέδωση της κατάστασης, ο συμβιβασμός με την προοπτική της δουλειάς για 300€,της ανεργίας και της μετανάστευσης. Προσδοκία και όραμα, ιδιαίτερα για τη νεολαία, δεν μπορεί να είναι το «να μπεί ένας πάτος στο βαρέλι» της μνημονιακής διάλυσης. Μοναδική απάντηση για τη γενιά μας πρέπει και μπορεί να είναι ότι, μέσα από συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες, τα πράγματα θα πάνε αλλιώς, ότι θα ανατρέψουμε το μέλλον της φτώχειας και της ανεργίας, ότι θα κερδίσουμε μόρφωση, δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια για εμάς και όλο το λαό. 
Γιατί σήμερα δεν είναι απλά δίκαιο, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΝΑ ΕΞΕΓΕΙΡΕΣΑΙ!

Μαθητικό της ασφάλειας και διώξεις μαθητών; Η τρομοκρατία δεν θα περάσει!

Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα. Στο Κερατσίνι κλήθηκαν μαθητές από το 2^ο ΓΕΛ Κερατσινίου στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής, ύστερα από κατάθεση της διευθύντριας του σχολείου, σύμφωνα με την κατηγορία ότι συμμετείχαν σε κατάληψη του σχολείου τους τον Οκτώβριο.

Σύμφωνα με μαρτυρίες των μαθητών, οι αστυνομικοί τους ανέφεραν πως δεν θα είναι σε θέση να υποβάλουν μηχανογραφικό δελτίο για τις πανελλαδικές εξετάσεις καθώς κατηγορούνται για κακουργήματα. Επίσης, η ανάκριση των μαθητών περιελάμβανε τα εξής ερωτήματα: Ποιοι από τους συμμαθητές τους υποκίνησαν την κατάληψη, αν υπήρχαν καθηγητές που την υποκίνησαν, ποιες είναι οι πολιτικές πεποιθήσεις των καθηγητών τους στο σχολείο, αν υποκινείτο από κόμματα. Δεν αρκέστηκαν, όμως, σε αυτές τις πληροφορίες και προχώρησαν σε πιο προσωπικά δεδομένα των μαθητών, όπως με ποιους μένουν και αν οι γονείς τους είναι χωρισμένοι, επάγγελμα γονιών, μέχρι και τι ψηφίζουν οι γονείς τους (!) . Παράλληλα, η ΓΑΔΑ ζητάει πλήρες φακέλωμα των σχολείων από τις κατά τόπους αστυνομικές διευθύνσεις. Συγκεκριμένα, με έγγραφο της ΓΑΔΑ, τα αστυνομικά τμήματα καλούνται «να μεθοδεύσουν προσωπικές επαφές – συναντήσεις με τους διευθυντές των σχολικών μονάδων» της Αττικής με σκοπό την καταγραφή προβλημάτων που άπτονται της αρμοδιότητα του υπ. Δημοσίας Τάξης και ειδικότερα της αστυνομίας.

Το τελευταίο γεγονός δείχνει ότι το συμβάν στο σχολείο του Κερατσινίου δεν είναι ένα ‘τυχαίο’ συμβάν, αλλά πρόκειται για συντεταγμένο σχέδιο της κυβέρνησης να καταστείλει τις αντιδράσεις και της μαθητικής κοινότητας. Ας εμβαθύνουμε όμως στο περιστατικό στο Κερατσίνι όπου οι μαθητές δεν έκαναν κατάληψη για… ‘τετράγωνες τυρόπιτες’ αλλά για άμεσα προβλήματα που παρεμπόδιζαν την εκπαιδευτική λειτουργία όπως η θέρμανση του σχολείου, η επιδιόρθωση των φθορών, η κάλυψη των εξόδων για απαραίτητα υλικά ( όπως χαρτί, κιμωλίες, μελάνι κτλ.) και η απαίτηση να μην απολυθούν άλλοι καθηγητές τους. Άλλωστε, η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση μετά το Νέο Λύκειο, τις απολύσεις των καθηγητών και τις τεράστιες περικοπές στη χρηματοδότηση είναι γνωστή. Δημιουργείται ένα σχολείο διαλυμένο, στα πρότυπα του μνημονίου και του χρέους, απρόσιτο για τη μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών που δεν μπορούν να πληρώσουν φροντιστήρια.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει!

Καταγγέλλουμε τη βίαιη επίθεση και καταστολή που δέχτηκαν σήμερα φοιτητές της Αριστερής Ενότητας και μέλη του Συριζα σε διαμαρτυρία έξω από το πολιτικό γραφείο του υπουργού ναυτιλίας Βαρβιτσιώτη για τη δολοφονία των 12 μεταναστών στο Φαρμακονήσι. Η κυβέρνηση του Σαμαρά και της Τρόικα απέδειξε για άλλη μια φορά ότι η νεολαία στην Ελλάδα του μνημονίου και της ΕΕ θα βρίσκεται συνεχώς στο περιθώριο. Ο μονόδρομος της κοινωνικής διάλυσης, της ανεργίας και της μετανάστευσης είναι ξεκάθαρο ότι δεν πάει μαζί με την αντίσταση και την αλληλεγγύη. Οι νέοι μαζί με το δικαίωμα στην εργασία στερούνται και το δικαίωμα στην διαμαρτυρία.

Την ίδια στιγμή που ο Σαμαράς τάζει το πρωτογενές πλεόνασμα στους ένστολους η δράση αυτών των σωμάτων αποδεικνύει την πραγματική τους λειτουργία που είναι το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος. Είναι ολοφάνερο πλέον ότι οι ομάδες Δέλτα είναι μια γιάφκα ακροδεξιών και χρυσαυγιτών, που μόνο στόχο έχουν την κατατρομοκράτηση του λαού και της νεολαίας που αγωνίζεται για την ζωή και το μέλλον. Απαιτούμε τη διάλυση αυτού του -φασιστικής έμπνευσης- κατασταλτικού σώματος. Παλεύουμε ενάντια στην καταστρατήγηση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων μαζί με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Στην άγρια επίθεση που εξαπολύουν δεν ταιριάζει η αδράνεια και η αναμονή. Σήμερα χρειάζεται όσο πότε να χτίσουμε ένα αριστερό μέτωπο νεολαίας μέσα και έξω από τις σχολές που θα παλεύει για έναν άλλο δρόμο, ενάντια στα αδιέξοδα των χρεών, την ανεργία, τον φασισμό και την υποταγή. Ένα αριστερό μέτωπο νεολαίας που θα συγκεντρώνει τους όρους, πολιτικούς αλλά και υλικούς, για να μπορεί το νεολαιίστικο κίνημα να συγκρουστεί ευθεία με την κυβέρνηση και να αποτελέσει πυροδότη για έναν ευρύτερο λαικό ξεσηκωμό για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Η χαρτογράφηση μιας χαμένης γενιάς: το μέλλον δεν έρχεται μόνο του αλλά με αγώνα!

1.Πρόσφατα δημοσιεύθηκε μία νέα έρευνα με τίτλο «Βαρόμετρο Απόντων»  , του πανεπιστημίου Κρήτης σε συνεργασία με το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ. Αντικείμενο έρευνας : η χαρτογράφηση της χαμένης γενιάς, του κομματιού εκείνου της νεολαίας που έχει αποκλειστεί απο την παιδεία, την μόρφωση, την εργασία. Το ποσοστό, λοιπόν,των αποκλεισμένων απο την δουλειά, την παιδεία και την μόρφωση (NEET, not in employment, education or training), σύμφωνα με την έρευνα,αγγίζει το 16,9%, σε αύξηση 50% την περίοδο της κρίσης. Eιδικότερα, η Ελλάδα τοποθετείται στις πρώτες θέσεις στην ΕΕ αναφορικά με τον αριθμό των νέων 15-24 που δεν έχουν καμία πρόσβαση στην κατάρτιση, την παιδεία, την εργασία. Ακόμα, η παρόμοια αυτή κατάσταση και σε άλλα  κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου (Βουλγαρία, Ιταλία, Ισπανία, ) αποδίδεται στις δυσμενείς συνέπειες της κρίσης για τις χώρες αυτές.

Η έρευνα αποδεικνύει μια πραγματικότητα όχι καινούργια, για τον  νέο που θα βγεί στην αγορά εργασίας, τον φοιτητή, που οι σπουδές του όλο και γίνονται πιο δαπανηρές και απαγορευτικές, τον μαθητή,που περνά το χάος της εντατικοποίησης και της συνεχούς εξέτασης χωρίς να διαγνώσκει κάποιο νόημα.

2. Μια ολόκληρη γενιά καταδικάζεται, απο τις πολιτικές που προσκηνούν στο βωμό της ΕΕ και του χρέους, απο το “success story” της μνημονιακής πραγματικότητας, στο να μην διανοείται καν να κάνει σχέδια και όνειρα για το μέλλον, παρά ατομικά να υπομένει μία κατάσταση αδιέξοδη, να παλέψει να βγάλει 200 ευρώ μαύρα, να φύγει στο εξωτερικό, να μείνει στην κατάθλιψη. Μια ολόκληρη νεολαία, που αντιμετωπίζει αυτήν την χιονοστιβάδα ατομικά.Η μνημονιακή πραγματικότητα είναι γεγονός για την νέα γενιά : 30% ανεργία, 62% στους νέους 15-35. Μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων κάθε χρόνο. Μισθοί στα 400 ευρώ. Ανασφάλιστη εργασία, χωρίς ένσημα, χωρίς χαρτιά, με μπλοκάκι. Χωρίς δυνατότητα απεξάρτησης απο το σπίτι και δημιουργίας οικογένειας. Χωρίς κοινωνική ασφάλιση, παιδεία, υγεία προσβάσιμης σε όλους. Με 4000 αυτοκτονίες νέων ανθρώπων. Με 30% του πλυθησμού να ζεί κάτω απο το όριο της φτώχειας.

3.Η γενιά μας δεν θα χάσει το μέλλον της! Είναι ευθύνη της αριστεράς και των δυνάμεων του λαϊκού κινήματος να μιλήσουν για ένα σχέδιο οικονομικής ανεξαρτησίας και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, στην κατεύθυνση της δημιουργίας χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας για τους νέους επιστήμονες και τους άνεργους εργάτες. Ένα σχέδιο που θα χρηματοδοτεί γενναία την παιδεία και την επιστήμη, την υγεία και την ασφάλιση, που θα προστατεύει τους πολίτες και όχι τους δανειστές και την ΕΕ. Ένα πρόγραμμα οικονομικής ανεξαρτησίας, έξω απο τα δεσμά του ευρώ και τους χρέους, σε απειθαρχία και ρήξη με την ΕΕ, είναι σήμερα αναγκαιότητα για το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, μιας ολόκληρης χώρας.

Να χτιστεί ένα πλατύ και πολιτικό, πολύμορφο και μαχητικό κίνημα νεολαίας, ενάντια στην αναμονή και τον ατομισμό, ενάντια στην απογοήτευση και την αποχώρηση απο την πολιτική, ενάντια στην ανάθεση και την υποταγή! Σήμερα,  οι δυνάμεις αυτής της νεολαίας που πλήττονται πρέπει να συγκροτηθούν σε ένα πλατύ ρεύμα διεκδίκησης και αγώνα πολιτικού, που θα συγκρούεται με τις πολιτικές της ανεργίας, της διάλυσης ολόκληρου του μέλλοντος. Σήμερα, που ο 15χρονος μαθητής και ο 35χρονος άνεργος πλήττονται απο το ίδιο πλέγμα πολιτικών, που ο αγώνας δεν αφορά μια στενή συνδικαλιστική διεκδίκηση, αλλά ένα πολιτικό αίτημα ανατροπής, ως μόνη λύση για να αρπάξουμε πίσω το μέλλον που μας παίρνουν!
Το φοιτητικό κίνημα και οι δυνάμεις του να παλέψουν να συγκροτηθεί η νεολαία σε κίνημα ανατροπής!

4. Σήμερα, οι δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς και του κινήματος παραμένουν μουδιασμένες, άτολμες, χωρίς διάθεση ανάληψης ευθύνης και πρωτοβουλίας, και κυρίως ορίζονται παθητικά απο τις εξελίξεις. Το κλίμα εκλογικής αναμονής και ησυχίας έχει καταλάβει και αυτό το κομμάτι! Παράλληλα, ο κομματικός πατριωτισμός, ο οπαδισμός, ο σεχταρισμός, ο διαχωρισμός φαίνεται να είναι η κυρίαρχη τάση σε αυτές τις δυνάμεις, και όχι η ενότητα, η οικοδόμηση ενός Αριστερού πόλου στη νεολαία, η συλλογική και κινηματική απάντηση.

Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, με πολιτικά αιτήματα, με γενναίες μετωπικές πρωτοβουλίες, με ματιά στην στρατιά ανέργων έξω απο τις σχολές και την διάλυση της εκπαίδευσης στα πανεπιστήμια!

Κόντρα στην αδράνεια , την αναμονή, την ενσωμάτωση, την διάλυση εμείς προτάσσουμε την ιστορική αναγκαιότητα σήμερα να χτιστεί ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας, από όλα τα σχήματα και τις παρατάξεις της αριστεράς, ανένταχτο κόσμο, λέσχες κλπ., πραγματικός πόλος έλξης και οργάνωσης της νεολαίας που θα υπερασπίζεται μια ζωή με αξιοπρέπεια, κόντρα στην ανεργία και τη μετανάστευση. Που θα διαπαιδαγωγεί τον κόσμο από την πλευρά του αγώνα, ενάντια στη λογική του ατομικού δρόμου. Για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας. Ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας πραγματικό αντίπαλο δέος απέναντι σε ΔΑΠ-ΠΑΣΠ και τον φασισμό που εκκολάπτεται στην νεολαία με ταχείς ρυθμούς. Για μια εναλλακτική πορεία της χώρας χωρίς μνημόνια, έξω από τα δεσμά του χρέους και του ευρώ, για μια οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας!

Μήπως μας περνάνε για χαζούς;

Ανακοίνωση-καταγγελία του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής

Για ακόμα μια φορά η ΔΑΠ της σχολής μας αποφάσισε πέρα από τα μπουκάλια και το πιθανό προσωπικό βόλεμμα, να χρησιμοποιήσει κι άλλους τρόπους για την ανάδειξή της. Φυσικά οι τρόποι αυτοί μόνο πολιτικοί δεν είναι (μιας και η ΔΑΠ δεν το έχει σε αυτόν τον τομέα).

Έκανε λοιπόν το εξής καταπληκτικό. Με ψήφισμα που κατέθεσε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου στις 9/1/2014, πρότεινε τη δυνατότητα επιλογής ποιών μαθημάτων γενικής επιλογής (πέρα από τα 5) επιθυμεί ο τελειόφοιτος να συμπεριλάβει στο βαθμό πτυχίου του. Αυτό από μόνο του δεν είναι φυσικά κάτι κακό.

Μόνο που η αλλαγή αυτή ίσχυε ήδη (http://www.nomikithess.gr/2014/01/blog-post.html) με απόφαση που πάρθηκε από τη Συνέλευση Σχολής ένα μήνα πριν και πιο συγκεκριμένα στις 17/12/14 και ανακοινώθηκε από το επίσημο ιστοχώρο της σχολής στις 7/1/2014. Κοινώς δύο μέρες πριν γίνει η πρόταση της ΔΑΠ.

Βεβαίως αυτή η πρακτική δεν μας εκπλήσσει καθώς και πέρσι, ενώ με απόφασή του ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών σε συνεργασία με τους Συλλόγους Θεσσαλονίκης και Κομοτηνής αποφάσισε να προμηθεύσει τους απανταχού φοιτητές της Νομικής με κώδικες (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=338706), η ΔΑΠ Νομικής Θεσσαλονίκης κατέβασε την ίδια πρόταση ένα μήνα μετά και φυσικά προσπάθησε να καπηλευτεί ήδη παρμένη απόφαση.
 
Θα αναρωτιέται κανείς γιατί ξεφτιλίζονται έτσι μόνοι τους, γιατί δεν καταφεύγουν σε άλλα μέσα πιο συνετά ή πιο πολιτικά. Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη πόσο δύσκολο είναι να είσαι η φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας εν έτει 2014. Όταν η κυβέρνησή της εξαθλιώνει την κοινωνία κι επιτίθεται στη δημόσια παιδεία, όταν ξεπουλάει τη χώρα για ψίχουλα, όταν καταλύει συνεχώς το ίδιο το Σύνταγμα, τί ουσιώδες μπορεί να πει η ΔΑΠ στον φοιτητή; Επομένως δεν μπορεί να μιλήσει ούτε πολιτικά ούτε να παράξει κάποιο σημαντικό έργο. Μόνο μπουκάλια, συνδικαλιστικά τερτίπια που επιβεβαιώνουν τις καταβολές τους, μια εκδήλωση το χρόνο και πολλή πολλή υστερία (ειδικά στις γενικές συνελεύσεις). Αντίθετα τους συμφέρει η καλλιέργεια της αποπολιτικοποίησης και της ανευθυνότητας, του καριερισμού και του ατομικού δρόμου.

Απέναντι στη μαυρίλα της πραγματικότητας ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας Νομικής εμείς επιλέγουμε να απαντήσουμε πολιτικά, με πρόταση για τη συγκρότηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας μέσα από το οποίο η νεολαία θα διεκδικήσει φωνή απέναντι στο μέλλον της ανεργίας και της εξαθλίωσης που μας επιφυλλάσσουν. Καταδικάζουμε δε τις γλοιώδεις πρακτικές της ΔΑΠ, καταδικάζουμε και την ίδια τη ΔΑΠ που είναι ένα ακόμα άσχημο σύμπτωμα της κατάντιας της χώρας και του λαού μας. Καλόυμε το φοιτητή σε έναν άλλο δρόμο για να αποκτήσει επιτέλους αξιοπρεπές μέλλον.