Από το καλοκαίρι, που ανακοινώθηκαν οι διαγραφές φοιτητών, αλλά και
με τις προσλήψεις security από τις αρχές Σεπτέμβρης στις σχολές του
ΕΚΠΑ, η σύγκλητος του ΕΚΠΑ δεν είχε συνεδριάσει με τον νέο πρύτανη
Φορτσάκη ούτε μια φορά. Κάποιοι λίγοι σύλλογοι και διοικητικοί είχαν
κάνει κάποιες παραστάσεις διαμαρτυρίας, προκειμένου να συναντήσουν τον
πρύτανη, αλλά όλα τα θέματα παραπέμπονται στην μελλοντική συνεδρίαση της
συγκλήτου.
Τη μέρα που οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν προγραμματίσει μαζική παράσταση στην Πρυτανεία ο Φορτσάκης κλείδωσε το κτήριο με τους εργαζόμενους μέσα. Τις επόμενες μέρες οι φοιτητικοί σύλλογοι κατάφεραν και μπήκαν στο κτήριο και προχώρησαν σε κατάληψη διεκδικώντας να γίνει Σύγκλητος να πάρει θέση για τα επίμαχα θέματα. Τελικά την Πέμπτη έγινε η περιβόητη Σύγκλητος, που όπως φάνηκε ήταν καλά προετοιμασμένο το όλο σκηνικό με τα κανάλια προκειμένου να κερδηθεί για άλλη μια φορά η «κοινή γνώμη» και ουσιαστικά να συνεχιστεί η όλη διάλυση που υπάρχει στα ιδρύματα.
Ουσιαστικά αυτό που επιχειρείται στο ελληνικό πανεπιστήμιο με την αρχή να γίνεται σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα και με ενορχηστρωτή έναν γνήσιο εκπρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής – και διαπλεκόμενο με το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας – τον Φορτσακη, έχει δυο βασικούς στόχους.
Αρχικά την επέκταση της «αμερικανοποιησης» στην πολιτική ζωή των σχολών και τα μυαλά της νεολαίας. Με επιχειρήματα του τύπου «δεν γίνονται πουθενά στο κόσμο αυτά», «στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ ο καθένας κάνει ότι θέλει», δεν επιτρέπεται τα κατά Σαμαρά «θρασίμια» (ο Καραμανλής μας έλεγε ταραξίες) να κάνουν συνδικαλισμό και άρα και να παρεμβαίνουν σε όργανα άσκησης εξουσίας (Σύγκλητος), να πιέζουν, να διεκδικούν. Επιχειρούν να εκπαιδεύσουν μια ολόκληρη γενιά στην αντίληψη της μνημονιακης δημοκρατίας που χρειάζονται. Ότι ο μόνος ρόλος της είναι να ψηφίζει κάθε 4 χρόνια μία κυβέρνηση – για την οποία είναι μονόδρομος να ασκεί μια πολιτική αρεστή στις αγορές – ή μια Σύγκλητο που επίσης είναι υποχρεωμένη να ασκεί διοίκηση τέτοια ώστε να αξιολογηθεί θετικά από «την αγορά». Μία ανατροπή της έννοιας ακόμα και της αστικής δημοκρατίας (που περιλαμβάνει και τον έλεγχο και τη διεκδίκηση και την κριτική στην εξουσία), τουλάχιστον από τη Γαλλική Επανάσταση. Να εκπαιδευτεί η νεολαία ακόμα περισσότερο στη μοιρολατρία, ότι είναι ανήμπορη, ότι δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεται, πολύ περισσότερο να ανατρέπει κοκ. Ποιος σύλλογος, ποια μαζική διαμαρτυρία και παρέμβαση στα όργανα διοίκησης με σκοπό να επηρεάσουν; Όποιοι το κάνουν «είναι θρασίμια». Στόχος τους είναι μια πλήρως λοβοτομημένη γενιά.
Τη μέρα που οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν προγραμματίσει μαζική παράσταση στην Πρυτανεία ο Φορτσάκης κλείδωσε το κτήριο με τους εργαζόμενους μέσα. Τις επόμενες μέρες οι φοιτητικοί σύλλογοι κατάφεραν και μπήκαν στο κτήριο και προχώρησαν σε κατάληψη διεκδικώντας να γίνει Σύγκλητος να πάρει θέση για τα επίμαχα θέματα. Τελικά την Πέμπτη έγινε η περιβόητη Σύγκλητος, που όπως φάνηκε ήταν καλά προετοιμασμένο το όλο σκηνικό με τα κανάλια προκειμένου να κερδηθεί για άλλη μια φορά η «κοινή γνώμη» και ουσιαστικά να συνεχιστεί η όλη διάλυση που υπάρχει στα ιδρύματα.
Ουσιαστικά αυτό που επιχειρείται στο ελληνικό πανεπιστήμιο με την αρχή να γίνεται σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα και με ενορχηστρωτή έναν γνήσιο εκπρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής – και διαπλεκόμενο με το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας – τον Φορτσακη, έχει δυο βασικούς στόχους.
Αρχικά την επέκταση της «αμερικανοποιησης» στην πολιτική ζωή των σχολών και τα μυαλά της νεολαίας. Με επιχειρήματα του τύπου «δεν γίνονται πουθενά στο κόσμο αυτά», «στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ ο καθένας κάνει ότι θέλει», δεν επιτρέπεται τα κατά Σαμαρά «θρασίμια» (ο Καραμανλής μας έλεγε ταραξίες) να κάνουν συνδικαλισμό και άρα και να παρεμβαίνουν σε όργανα άσκησης εξουσίας (Σύγκλητος), να πιέζουν, να διεκδικούν. Επιχειρούν να εκπαιδεύσουν μια ολόκληρη γενιά στην αντίληψη της μνημονιακης δημοκρατίας που χρειάζονται. Ότι ο μόνος ρόλος της είναι να ψηφίζει κάθε 4 χρόνια μία κυβέρνηση – για την οποία είναι μονόδρομος να ασκεί μια πολιτική αρεστή στις αγορές – ή μια Σύγκλητο που επίσης είναι υποχρεωμένη να ασκεί διοίκηση τέτοια ώστε να αξιολογηθεί θετικά από «την αγορά». Μία ανατροπή της έννοιας ακόμα και της αστικής δημοκρατίας (που περιλαμβάνει και τον έλεγχο και τη διεκδίκηση και την κριτική στην εξουσία), τουλάχιστον από τη Γαλλική Επανάσταση. Να εκπαιδευτεί η νεολαία ακόμα περισσότερο στη μοιρολατρία, ότι είναι ανήμπορη, ότι δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεται, πολύ περισσότερο να ανατρέπει κοκ. Ποιος σύλλογος, ποια μαζική διαμαρτυρία και παρέμβαση στα όργανα διοίκησης με σκοπό να επηρεάσουν; Όποιοι το κάνουν «είναι θρασίμια». Στόχος τους είναι μια πλήρως λοβοτομημένη γενιά.
