17 ΝΟΕΜΒΡΗ: Για μια διαφορετική πορεία των πραγμάτων στην χώρα, με την νεολαία στο προσκήνιο!

Οι φετινές διαδικασίες του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έχουν ένα μεγάλο νόημα, όσο προσπαθούμε να βαθύνουμε την σκέψη μας και να βγάλουμε κάποια βασικά συμπεράσματα από την 17η Νοέμβρη του 1973.

Να επιμένουμε στην συζήτηση και την κίνηση μέσα και έξω από τους φοιτητικούς χώρους, κάτι που έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Συζήτηση από την μια, για να προσπαθήσουμε να βρούμε ένα νέο βηματισμό για το φοιτητικό και το ευρύτερο νεολαιίστικο κίνημα και επιμονή στην κίνηση από την άλλη με στόχο την μαζικοποίηση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, κόντρα στην αδράνεια και την αναμονή.

Να διδαχτούμε από εκείνο τον Νοέμβρη…

Φέτος συμπληρώνονται 41 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας των συνταγματαρχών. Μετά από έξι χρόνια «στο γύψο» μια εξέγερση φοιτητών ήταν αυτή που, με αιτήματα όπως «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ-έξω το ΝΑΤΟ» κατάφερε να ενώσει το λαό, εκφράζοντας τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιφασιστικά του αισθήματα. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πτώση της δικτατορίας και χάλασε τα σχέδια των Αμερικάνων, οι οποίοι δεν δίστασαν να προκαλέσουν την τραγωδία της Κύπρου για να διατηρήσουν την παρουσία τους στην περιοχή.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά ήταν τέκνο, από την μια διάφορων κινητοποιήσεων που υπήρχαν από πολλά κομμάτια της κοινωνίας το τελευταίο διάστημα , και από την άλλη μιας ευθείας αντιπαράθεσης κατευθύνσεων και απόψεων μέσα στους φοιτητικούς χώρους για το φοιτητικό κίνημα. Κόντρα στην, τότε επικρατούσα, αντίληψη περί φιλελευθεροποίησης της χούντας και δημοκρατικών ελευθεριών που θα παραχωρούνταν, αντιπαρατέθηκε και τελικά κέρδισε έδαφος η άποψη της ανατροπής της χούντας των συνταγματαρχών και μιας αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης για τη χώρα. Ένα επί μέρους, αλλά κρίσιμο ζήτημα, αυτό των φοιτητικών εκλογών και του πλήρη ελέγχου που ήθελε να έχει σε αυτές η δικτατορία, άμεσα μετατράπηκε σε κεντρικό πολιτικό αγώνα ενάντια στη χούντα, με την ευρύτερη συσπείρωση την οποία πυροδότησαν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Η εξέγερση στις 17 Νοέμβρη άλλαξε τον ρου της ιστορίας αυτής της χώρας, αν και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν μέχρι σήμερα αδικαίωτα. Η πτώση της χούντας υπό την μαχητική και αγωνιστική παρουσία του κόσμου στην εξέγερση του 1973, άνοιξε μια νέα σελίδα στη χώρα, διαμόρφωσε τους όρους για μια συνολικά διαφορετική πορεία της χώρας ενάντια στους κάθε λογής πάτρωνες και τα ντόπια συμφέροντα που κάθε φορά εξυπηρετούνται.

Γενική Συνέλευση την Πέμπτη στις 13:00

Καθώς μαζεύτηκε ο απαιτούμενος αριθμός υπογραφών από το ΑΡΔΙΝ και τα ΕΑΑΚ, θα γίνει συνέλευση εν όψει της 17 Νοέμβρη την Πέμπτη 13/11 στις 13:00 στο Α αμφιθέατρο.

Σήμερα στις 16:00 στο χώρο του συλλόγου (φιστικί πόρτα) θα προηγηθεί η διαδικασία του κοινού πλαισίου (συζήτηση-συναπόφαση για το πλαίσιο που θα κατεβάσουμε στη συνέλευση) από ΑΡΔΙΝ, ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ κι ανένταχτο κόσμο.

Δελτίο 3ο: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Ποιός και γιατί φοβάται τις γενικές συνελεύσεις;

Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας Νομικής

Tην Παρασκευή 7/11 συγκαλέστηκε ΔΣ προκειμένου να οριστεί ημερομηνία για τη διεξαγωγή τακτικής Γενικής συνέλευσης ενόψει της 17 Νοέμβρη. Απόφαση όμως δεν πάρθηκε λόγω κωλλυσιεργίας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αφού ισχυρίστηκε ότι δεν είχε εκπρόσωπο να στείλει, όταν ταυτόχρονα το τραπεζάκι της "σφύζει από ζωή" κάθε μέρα. Έτσι το ΔΣ ορίστηκε για τη Δευτέρα, όπου είχαμε την τύχη να ακούσουμε ότι η συνέλευση ενόψει της 17 Νοέμβρη πρέπει να γίνει δύο εβδομάδες μετά τις 17 (!) με αιτιολογία ότι η ΔΑΠ δεν προλαβαίνει να κατεβάσει τον κόσμο της τόσο σύντομα. Άφησαν δε και αυτό μετέωρο καθώς ούτε πρότειναν ούτε ψήφισαν συγκεκριμένη ημερομηνία διεξαγωγής.

Φυσικά τέτοιες γελοιότητες είναι δυστυχώς ο κανόνας. Η αποστροφή της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας για τη μόνη διαδικασία στο πανεπιστήμιο όπου οι φοιτητές συζητάνε και συναποφασίζουν είναι γνωστή. Όχι μόνο καταψηφίζουν κάθε πρόταση για γενική συνέλευση που ορίζεται (προτάσσοντας κωμικοτραγικές δικαιολογίες), αλλά και όταν παρά την άρνηση τους ορίζεται τέτοια (με συλλογή υπογραφών) συμβαίνει το εξής συναρπαστικό: ενώ τα παιδιά με τα μπλε βρίσκονται μαζικά στη σχολή, αντί να συμμετέχουν στο κορυφαίο όργανο του συλλόγου εκπροσωπώντας τους συμφοιτητές μας που καλώς ή κακώς τους ψήφισαν, αναλώνονται σε μία διαδικασία κατασυκοφάντησης τόσο του ίδιου του θεσμού όσο και των πολιτικών χώρων που συμμετέχουν σε αυτόν (ακόμα και την ώρα της συνέλευσης). 

Η στάση αυτή βέβαια μόνο συμπτωματική δεν είναι.
Αλλά απορρέει από την πολιτική ταυτότητα και τοποθέτηση της Νεολαίας Σαμαρά. 

Κι αυτή απαρτίζεται από τρεις παραδοχές:

Η ΔΑΠ δεν θέλει διάλογο. Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να κάνει διάλογο. Δεν μπορεί να προσφέρει σήμερα στο νέο έστω μία χαραμάδα προοπτικής αλλά αντιθέτως του ζητάει να υπομείνει αδιαμαρτύρητα την μνημονιακή λαίλαπα που κατακλύζει κάθε έκφανση της ζωής του

Η μηδαμινή πολιτική της δραστηριότητα εξαντλείται σε συντεχνιακού τύπου πυροτεχνήματα (παρουσίαση νομοθετικών αλλαγών όπως η πτυχιακή εξεταστική ως επιτυχίας της κατόπιν επαφής με τον κοσμήτορα!). Για την πραγματικότητα του σύγχρονου νεολαίου, αυτή της ανεργίας, της μετανάστευσης και των γονιών που τον σπουδάζουν με το υστέρημα τους το μόνο που μπορεί να αντιτείνει είναι οι φρούδες ελπίδες της μερικής απασχόλησης, των voucher και της δήθεν αυτονόητης αποκατάστασης που προσφέρει το εξωτερικό. Κατά τα λοιπά επενδύει στις σχέσεις του δούναι και λαβείν (σημειώσεις, προγράμματα) που αναπτύσσει με τους φοιτητές, στο life style των πάρτι και των μπουζουκιών και φυσικά στην προοπτική ανέλιξης στη γαλάζια πολυκατοικία (ο γραμματέας της πολιτικής επιτροπής της ΝΔ ήταν αρχι-δαπίτης του ΠΑΜΑΚ). 

Η ΔΑΠ δεν θέλει δημοκρατία. Θέλει το σύλλογο να είναι τσιφλίκι της, συχνά με αυταρχικές πρακτικές (κατά τα πρότυπα του αποφασίζομεν και διατάσσομεν των γαλάζιων υπουργών και κυβερνήσεων) προκειμένου να μπορεί να τον χρησιμοποιεί για να υπερκεράσει τις υπόλοιπες δυνάμεις. Άλλωστε είναι δύσκολο να πείθεις πολιτικά όταν είσαι η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας εν έτει 2014, οπότε είναι προτιμότερο να επιβάλλεσαι δια του μηχανισμού σου που φιμώνει κάθε διαφορετική φωνή.

Η ΔΑΠ δεν θέλει ενεργούς φοιτητές και κατ επέκτασιν ενεργούς συλλόγους. Θέλει "ατομικότητες", άτομα παθητικά και αδρανή. Έτσι, υποσκάπτει τόσο κάθε απόπειρα πολιτικής ζύμωσης (γενικές συνελεύσεις), όσο όμως και πολιτιστικής (πολιτιστικές ομάδες του συλλόγου). Δεν θέλει σκεπτόμενους φοιτητές, αλλά τηλεκατευθυνόμενους "μαθητές" που απλώς θα την ψηφίζουν στο τέλος κάθε χρόνου προκειμένου τα στελέχη της να έχουν να παρουσιάσουν ένα «έργο» στους κομματικούς τους ανωτέρους.

Η ΔΑΠ εκφράζει για μας το "παλιό" και το "σάπιο" στο σημερινό πανεπιστήμιο. Είναι λοιπόν ανάγκη να αντιταχθεί ένα αντίπαλο δέος απέναντί της, κάτι που κατά γενική ομολογία δεν υπάρχει σήμερα. Αυτό δεν το λέμε για να απαισιοδοξήσουμε, αλλά για να αναγνωρίσουμε τα καθήκοντα που ορίζει η πραγματικότητα. Και ως βασικό καθήκον στους φοιτητικούς και όχι μόνο χώρους, αναγνωρίζουμε την οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας, που θα δίνει μια προοπτική στους νέους για μια ζωή με μέλλον κι αξιοπρέπεια, που θα μπορέσει να συγκροτήσει το ανύπαρκτο σήμερα φοιτητικό κίνημα, που θα μπορέσει τέλος να ανταγωνιστεί με αξιώσεις τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, τις παρατάξεις του μνημονίου και της συντήρησης. 

Καταγγέλλουμε λοιπόν τη στάση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και σας καλούμε όλους στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής την Πέμπτη 13/11.

Για να πούμε ένα ηχηρό ΌΧΙ στις συστημικές δυνάμεις που μας θέλουν υποταγμένους σε καιρούς εξαθλίωσης.

Για να αντισταθούμε στο χτύπημα και τον αποκλεισμό της νέας γενιάς από την εκπαίδευση και την εργασία.

Για να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτούς που θέλουν τις σχολές τσιφλίκια τους.

Η νεολαία το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας να είναι αυτή που θα πυροδοτήσει τις εξελίξεις και θα καθορίσει το μέλλον της.               

Ποιός φοβάται τη Γενική Συνέλευση;

Στο ΔΣ που έγινε σήμερα η ΔΑΠ πρότεινε το εξής καταπληκτικό: η συνέλευση ενόψει της επετείου 17ης Νοέμβρη να γίνει στις 26 Νοέμβρη. Αυτό το ευφάνταστο προθύστερο στηρήχθηκε απ τη νεολαία του Σαμαρά στην αιτιολογία ότι μέσα σε αυτη βδομάδα δεν προλαβαίνουν να προετοιμαστούν και να καλέσουν τον κόσμο τους (!).

Έτσι λοιπόν μας αναγκάζουν να συλλέξουμε ακόμα μια φορά υπογραφές για το αυτονόητο: να συγκροτηθεί Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, να συζητήσουμε και να συναποφασίσουμε σχετικά με τα ζητήματα της συγκυρίας αλλά και (εν προκειμένω) ενόψει των δράσεων που πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο της επετείου του Πολυτεχνείου.

Σας καλούμε λοιπόν
α) να βάλετε την υπογραφή σας στα χαρτιά που κυκλοφορούν στον τρίτο και στις αίθουσες από το ΑΡΔΙΝ αλλά και τους συντρόφους της ΕΑΑΚ.

β) να δώσετε το παρόν στη συνέλευση την Πέμπτη, να συμμετάσχετε, να πάρετε θέση και να συναποφασίσουμε!

Υστερόγραφο
Την Κυριακή στο πολιτιστικό στέκι Μπάρκο (καρμπολά 7, δίπλα στο ArtCore, στην αρχαία ρωμαΪκή αγορά) το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας οργανώνει ανοιχτή συζήτηση σχετικά με θέμα την "Τα γεγονότα που οδήγησαν στη Χούντα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου: πολιτικά σημαινόμενα και συμπεράσματα".

Δελτίο 2ο: ΑΝΕΡΓΙΑ

2 συμπεράσματα + 1 πρόταση για όσα συμβαίνουν στο ΕΚΠΑ

Από το καλοκαίρι, που ανακοινώθηκαν οι διαγραφές φοιτητών, αλλά και με τις προσλήψεις security από τις αρχές Σεπτέμβρης στις σχολές του ΕΚΠΑ, η σύγκλητος του ΕΚΠΑ δεν είχε συνεδριάσει με τον νέο πρύτανη Φορτσάκη ούτε μια φορά. Κάποιοι λίγοι σύλλογοι και διοικητικοί είχαν κάνει κάποιες παραστάσεις διαμαρτυρίας, προκειμένου να συναντήσουν τον πρύτανη, αλλά όλα τα θέματα παραπέμπονται στην μελλοντική συνεδρίαση της συγκλήτου.

Τη μέρα που οι φοιτητικοί σύλλογοι είχαν προγραμματίσει μαζική παράσταση στην Πρυτανεία ο Φορτσάκης κλείδωσε το κτήριο με τους εργαζόμενους μέσα. Τις επόμενες μέρες οι φοιτητικοί σύλλογοι κατάφεραν και μπήκαν στο κτήριο και προχώρησαν σε κατάληψη διεκδικώντας να γίνει Σύγκλητος να πάρει θέση για τα επίμαχα θέματα. Τελικά την Πέμπτη έγινε η περιβόητη Σύγκλητος, που όπως φάνηκε ήταν καλά προετοιμασμένο το όλο σκηνικό με τα κανάλια προκειμένου να κερδηθεί για άλλη μια φορά η «κοινή γνώμη» και ουσιαστικά να συνεχιστεί η όλη διάλυση που υπάρχει στα ιδρύματα.

Ουσιαστικά αυτό που επιχειρείται στο ελληνικό πανεπιστήμιο με την αρχή να γίνεται σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα και με ενορχηστρωτή έναν γνήσιο εκπρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής – και διαπλεκόμενο με το αμαρτωλό πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας – τον Φορτσακη, έχει δυο βασικούς στόχους.

Αρχικά την επέκταση της «αμερικανοποιησης» στην πολιτική ζωή των σχολών και τα μυαλά της νεολαίας. Με επιχειρήματα του τύπου «δεν γίνονται πουθενά στο κόσμο αυτά», «στα ελληνικά ΑΕΙ-ΤΕΙ ο καθένας κάνει ότι θέλει», δεν επιτρέπεται τα κατά Σαμαρά «θρασίμια» (ο Καραμανλής μας έλεγε ταραξίες) να κάνουν συνδικαλισμό και άρα και να  παρεμβαίνουν σε όργανα άσκησης εξουσίας (Σύγκλητος), να πιέζουν, να διεκδικούν. Επιχειρούν να εκπαιδεύσουν μια ολόκληρη γενιά στην αντίληψη της μνημονιακης δημοκρατίας που χρειάζονται. Ότι ο μόνος ρόλος της είναι να ψηφίζει κάθε 4 χρόνια μία κυβέρνηση – για την οποία είναι μονόδρομος να ασκεί μια πολιτική αρεστή στις αγορές – ή μια Σύγκλητο που επίσης είναι υποχρεωμένη να ασκεί διοίκηση τέτοια ώστε να αξιολογηθεί θετικά από «την αγορά». Μία ανατροπή της έννοιας ακόμα και της αστικής δημοκρατίας (που περιλαμβάνει και τον έλεγχο και τη διεκδίκηση και την κριτική στην εξουσία), τουλάχιστον από τη Γαλλική Επανάσταση. Να εκπαιδευτεί η νεολαία ακόμα περισσότερο στη μοιρολατρία, ότι είναι ανήμπορη, ότι δεν επιτρέπεται να διαμαρτύρεται, πολύ περισσότερο να ανατρέπει κοκ. Ποιος σύλλογος, ποια μαζική διαμαρτυρία και παρέμβαση στα όργανα διοίκησης με σκοπό να επηρεάσουν; Όποιοι το κάνουν «είναι θρασίμια». Στόχος τους είναι μια πλήρως λοβοτομημένη γενιά.