Τί φέρνει το Μνημόνιο 3 σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τα τελευταία 5 χρόνια η ελληνική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με τις μνημονιακές πολιτικές «διάσωσης της χώρας» και τα καταστροφικά τους αποτελέσματα. Τα δικαιώματα της νεολαίας σε εκπαίδευση και εργασία, μπήκαν και αυτά στο στόχαστρο. Ειδικότερα ο χώρος των πανεπιστημίων δέχτηκε απανωτά χτυπήματα. Η δραματική μείωση της κρατικής χρηματοδότησης στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους, το «κούρεμα» των αποθεματικών των  ιδρυμάτων με το PSI που οδήγησε στην απώλεια 200 εκατομμυρίων ευρώ, η προσπάθεια για την αντιδραστική μετάλλαξη του πανεπιστημίου με το ν.Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και την προώθηση μέτρων όπως οι διαγραφές φοιτητών, συνέθεταν το τοπίο το Γενάρη, όταν αναδείχτηκε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ με προγραμματική πρόταση την κατάργηση των μνημονίων με ταυτόχρονη παραμονή στο ευρώ και την Ε.Ε.

Η ψήφιση του 3ου,«αριστερού», μνημονίου, που όχι μόνο διέψευσε αυτή την πρόταση δείχνοντας ότι δεν υπάρχει δυνατότητα άσκησης άλλης πολιτικής μέσα στα πλαίσια ευρώ/Ε.Ε, αλλά πρόδωσε και το μεγαλειώδες λαϊκό Όχι στο δημοψήφισμα του Ιούλη, φέρνει ένα νέο πακέτο μέτρων. Από την πλευρά της κυβέρνησης γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια να παρουσιαστεί ως «ηπιότερο» και «κοινωνικά δικαιότερο» από τα προηγούμενα δυο, με «παράλληλο πρόγραμμα» και «ισοδύναμα μέτρα» που θα μετριάζουν τα αποτελέσματά του. Η πραγματικότητα της εφαρμογής του, όμως είναι πολύ διαφορετική και θα τη βιώσουμε και στο χώρο των ΑΕΙ-ΤΕΙ:

Οικονομικός στραγγαλισμός και εξαφάνιση των φοιτητικών παροχών

Με το νέο μνημόνιο δεν παραμένει απλώς, αλλά εντείνεται η υποχρηματοδότηση. Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την παιδεία, για το 2015, ανέρχονται στο 2,47% του ΑΕΠ, μειωμένες κατά 265 εκ.ευρώ σε σχέση με το 2014. Στο σχέδιο προϋπολογισμού του 2016 που κατέθεσε η κυβέρνηση στο Eurogroup προβλέπεται περαιτέρω μείωση της κρατικής επιχορήγησης κατά 20%. Από το 2009 η μείωση φτάνει στο 35,6%, ενώ με την εφαρμογή του «Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2015-2018» η συνολική μείωση θα φτάσει στο 42,2%, οδηγώντας τις δαπάνες για την παιδεία κάτω από το 2% του ΑΕΠ. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον «εξορθολογισμού» των δαπανών και του ασφυκτικού πλαισίου που ορίζει η κυβερνητική δέσμευση για δυσθεώρητα πρωτογενή πλεονάσματα στο Δημόσιο, τα ΑΕΙ-ΤΕΙ οδηγούνται σε καθεστώς μόνιμης υπολειτουργίας και διάλυσης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ΕΚΠΑ που παρουσίασε πέρυσι προϋπολογισμό 11,5 εκ.€, μειωμένο κατά 78% από το 2009, που μετά βίας επαρκεί για την κάλυψη μόνο των ανελαστικών λειτουργικών δαπανών του( ΔΕΗ, φύλαξη, καθαριότητα κλπ). Παράλληλα, η συνθήκη της υποχρηματοδότησης χρησιμοποιείται για να προβληθεί ως «λογικός» και «αναγκαίος» ο περιορισμός του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε με την εισαγωγή διδάκτρων( όπως συμβαίνει ήδη σε πλήθος μεταπτυχιακών προγραμμάτων) είτε με ιδιωτική χρηματοδότηση. Το αποτέλεσμα αυτής της «αναγκαστικής» ιδιωτικοποίησης δια της υποχρηματοδότησης το γνωρίζουμε από το εξωτερικό. Λίγα ιδρύματα που θα λειτουργούν σχετικά κανονικά με τη βοήθεια «χορηγών» και η πλειοψηφία θα υπολειτουργούν ως super market παροχής υποβαθμισμένων πτυχίων.

Η λεηλασία των προϋπολογισμών θα έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες στη φοιτητική μέριμνα. Ήδη τα προηγούμενα χρόνια οι δωρεάν παροχές σε σίτιση, στέγαση και συγγράμματα αντιμετωπίστηκαν σαν περιττές πολυτέλειες που έπρεπε να περικοπούν την ίδια στιγμή που η ολοένα και εντεινόμενη οικονομική δυσκολία των οικογενειών να καλύψουν το κόστος σπουδών των παιδιών τους, τις καθιστούσε πιο αναγκαίες από ποτέ. Τα δείγματα γραφής για το τι θα επακολουθήσει έχουν ήδη δοθεί με την κατάργηση της σίτισης στην Εστία του ΟΠΑ( πρώην ΑΣΟΕΕ) και τον αποκλεισμό περίπου 700 φοιτητών από τη δωρεάν σίτιση στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου. Οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα καθεστώς που όλο και περισσότεροι θα δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν αυτούς τους υλικούς όρους και θα οδηγούνται μέχρι και στην εγκατάλειψη των σπουδών τους. Η ταξική εκπαίδευση προηγούμενων δεκαετιών όπου ο φτωχός δε μπορούσε να σπουδάσει επιστρέφει μέσω της υποχρηματοδότησης!

Βέλτιστες πρακτικές ΟΟΣΑ και Ε.Ε

Στις μνημονιακές δεσμεύσεις της κυβέρνησης συγκαταλέγεται η προώθηση μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς- επομένως και στην εκπαίδευση- σύμφωνα με την «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και τις «βέλτιστες πρακτικές» που ακολουθούνται στην Ε.Ε. Όσο καλές και αν ακούγονται όμως, έννοιες όπως οι «βέλτιστες πρακτικές», η πραγματικότητα που προωθούν μόνο καλή δεν είναι για το πανεπιστήμιο και τους φοιτητές. Διακηρυγμένος στόχος της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ είναι η διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου «ανταγωνιστικού». Μόνο που η προωθούμενη «ανταγωνιστικότητα», οδηγεί σε ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με τη λογική και τους όρους της αγοράς. Που δεν θα παρέχει γενική γνώση που θα πιστοποιείται από ένα ενιαίο πτυχίο, αλλά κατάρτιση και εξειδίκευση, με τον καθένα να γίνεται κυνηγός πιστωτικών μονάδων, σεμιναρίων και πιστοποιητικών  που θα συγκροτούν τον φάκελο προσόντων του, με βάση τον οποίο θα παλεύει ατομικά για το εργασιακό του μέλλον. Που η χρηματοδότησή του θα προκύπτει μετά από αξιολόγηση, με μοναδικό της κριτήριο τη σύνδεση του πανεπιστημίου με τις επιταγές της αγοράς εργασίας. Αυτό το πανεπιστήμιο λοιπόν, θέλουν να οικοδομήσουν σύμφωνα με τις «βέλτιστες πρακτικές».

Επαναφορά του ν.Διαμαντοπούλου

Μια από τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η κατάργηση του ν.Διαμαντοπούλου, που προέβλεπε μια σειρά αντιδραστικών αλλαγών που περιελάμβαναν τη διάσπαση του πτυχίου και την ύπαρξη δύο κύκλων σπουδών, τις διαγραφές φοιτητών, τη συγκρότηση Συμβουλίων Ιδρύματος, αποτελούμενα κυρίως από εξω- πανεπιστημιακούς, με υπερεξουσίες σε σχέση με τη λειτουργία του πανεπιστημίου ( έλεγχος και έγκριση προϋπολογισμού, επιλογή υποψηφίων για τα όργανα διοίκησης ) που θα επεδίωκαν τη σύνδεσή του με την αγορά και την αναζήτηση ιδιωτικής χρηματοδότησης. Το νομοσχέδιο Μπαλτά που παρουσιάστηκε την άνοιξη, καταργούσε τις διαγραφές φοιτητών και τα Συμβούλια Ιδρύματος χωρίς να καταργεί συνολικά το ν.Διαμαντοπούλου. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν πήγε ποτέ προς ψήφιση στη Βουλή, με εξαίρεση το σκέλος που αφορούσε τις διαγραφές, και τώρα αποσύρεται στο όνομα του διαλόγου που πρέπει να ανοίξει για την παιδεία. Η πραγματικότητα είναι ότι επανέρχεται πανηγυρικά ο ν.Διαμαντοπούλου μέσω της διατήρησης των βασικών εργαλείων για την προώθηση του νεοφιλελευθερισμού και της αντιδραστικής μετάλλαξης του πανεπιστημίου, των Συμβουλίων Ιδρύματος.

Με αγώνες να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το νέο μνημόνιο Τσίπρα είτε διατηρεί τις πολιτικές που διαλύουν το δημόσιο-δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου είτε φέρνει και νέα μέτρα στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση. Καμία ελάφρυνση δεν μπορεί να προκύψει με «παράλληλο πρόγραμμα», όταν η ίδια η κυβέρνηση έχει εκχωρήσει στους δανειστές το δικαίωμα δανειστές να αυξάνουν ή να τροποποιούν τα εφαρμοζόμενα μέτρα ανά τρίμηνο, αν εκτιμούν ότι απέχουν από την επιθυμητή επιτευχθείσα πρόοδο. Μοναδικός τρόπος για να αμφισβητηθούν είναι μέσω των δικών μας αντιστάσεων, διεκδικήσεων και αγώνων. Κόντρα στη «δηλητηριώδη» αντίληψη που προωθείται, πρώτα και κύρια από το ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιολογήσει τη μετάλλαξή του σε μνημονιακό κόμμα, ότι οι ασκούμενες πολιτικές είναι μονόδρομος, ότι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε αλλιώς. Η νεολαία δεν μπορεί να υποταχθεί σε μια συνθήκη χαμηλών προσδοκιών και στην τοποθέτηση των αναγκών και των δικαιωμάτων της σαν θυσία για χάρη του χρέους, του ευρώ και της Ε.Ε. Το φοιτητικό κίνημα με μικρούς και μεγάλους αγώνες πρέπει και μπορεί να αντισταθεί στη διάλυση του πανεπιστημίου και στην εξαφάνιση των φοιτητικών παροχών μέσω της υποχρηματοδότησης, διεκδικώντας την αύξηση των κρατικών δαπανών, και να μπλοκάρει τη  νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του πανεπιστημίου.

•             Να ξεσηκωθούμε. Να μη μένουμε απαθείς.

•             Εστίες αντίστασης στο χτύπημα της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης. Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη του φοιτητή.

•             ΓΣ σε όλες τις σχολές. Πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στο κέντρο της Αθήνας και στο  Υπουργείο Οικονομικών ενάντια στο 3ο μνημόνιο Τσίπρα!

Πρόταση για μια νέα συμπαράταξη της φοιτητικής αριστεράς

Για την ανασύνθεση και τη μετωπική συγκρότηση

1. Οι πρόσφατες εκλογές έκλεισαν έναν πρώτο κύκλο αντιμνημονιακών αγώνων και αμφισβήτησης. Είναι κοινή παραδοχή όλων των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς ότι καταγράφηκε ένας αρνητικός συσχετισμός, ότι κέρδισε κι άλλο έδαφος η αντίληψη απουσίας εναλλακτικής απέναντι στα μνημόνια και το νεοφιλελευθερισμό.
2. Στους χώρους της νεολαίας αυτή η εξέλιξη θα έχει πολλαπλάσια αρνητικά αποτελέσματα. Γιατί είμαστε η γενιά που ζεί στα χρονικά του τέλους της ιστορίας”, μεγάλωσε υπό τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, σε ενα γενικότερο περιβάλλον αποϊδεολογικοποίησης – αποκομμουνιστικοποίησης. Και γιατί αυτή η γενιά με τα δικά της αντιφατικά αγωνιστικά ξεσπάσματα και κινήματα (Φοιτιτηκό κίνημα 2006-2007, Δεκέμβρης 2008, λιγότερο με τη συμμετοχή της, στις πλατείες το 2011 και πιο καταλυτικά στο δημοψήφισμα πριν λίγους μήνες) νιώθει ότι συνθλίβεται ανάμεσα στους τοίχους του «δε γίνεται τίποτα τελικά» και του «όλοι είναι ίδιοι».
3. Όμως είναι αυτή η νέα γενιά που θα καλεστεί να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά συντρίμια της μνημονιακής-νεοφιλελεύθερης επίθεσης. Που θα πρέπει να μάθει να πληρώνει για να μορφώνεται, να βρίσκεται μεταξύ ανεργίας-κακοπληρωμένης εργασίας και μερικής απασχόλησης, που δε θα γνωρίζει τι σημαίνει δικαίωμα στην ασφάλιση, στη μόρφωση, στο ωράριο, στο μισθό. Που θα διαπαιδαγωγείται από ένα πολιτικό σύστημα μεταξύ puppets των Βρυξελλών και… Λεβέντηδων, από το ξεπεσμό μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας – τυπογραφείου των νόμων νεοαποικιακής λεηλασίας της Ε.Ε. και των δανειστών.
4. Αυτή η γενιά είναι ταυτόχρονα κατακερματισμένη αλλά και ενοποιημένη. Ενοποιείται στην έλλειψη προοπτικής μιας χώρας βάλτου και κάτεργου για τη νεολαία και στη χειροτέρευση όλων των όρων εκπαίδευσης και εργασίας. Είναι ασυγκρότητη όμως και δεν είναι οργανωμένη κοινωνικά και πολιτικά. Ο ευέλικτα εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος εργάτης τείνει να έχει τα ίδια προβλήματα και συμφέροντα με το φοιτητή, τον απόφοιτο ΑΕΙ-ΤΕΙ, το νεαρό επιστήμονα. Παραμένει όμως μόνος και ανοργάνωτος, χωρίς κοινωνική και πολιτική έκφραση.
5. Οι φοιτητικοί χώροι είναι οι μοναδικοί στη νεολαία που έχουν ακόμα σχετικά συγκροτημένους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς όρους, παρά την τεράστια υποχώρηση και αποσυγκρότηση. Ο όποιος φοιτητικός συνδικαλισμός, οι όποιες παρατάξεις και αριστερές νεολαίες υπάρχουν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Παρολα αυτά στη σημερινή συγκυρία, στη γενιά της κρίσης είναι σαφές ότι αυτοί οι χώροι δε μπορούν να αναπαράγονται όπως έκαναν τα μεταπολιτευτικά χρόνια.
6. Ο σημερινός φοιτητής καθορίζεται πρώτα ως νεολαίος και μετά ως φοιτητής. Το συνολικό έλλειμμα προοπτικής και οι χαμηλές προσδοκίες στην εργασία και τη ζωή τον ενώνει «αντικειμενικά» με τους μη φοιτητές νεολαίους που αντιμετωπίζουν τα ίδια αδιέξοδα. Μια μερίδα σχολών (ιατρικές, νομική, οικονομικά, μηχανικοί) και από οικογένειες με κάποιες δυνατότητες θα δίνουν τη «διέξοδο» της μετανάστευσης. Όμως κι αυτό δε μπορεί να διαρκέσει για πάντα όσο η επίθεση κλιμακώνεται και στα μικρομεσαία εισοδήματα. Το αδιέξοδο για αυτή τη γενιά είναι συνολικό. Η φοιτητική αριστερά με αυτήν την έννοια πρέπει να μιλήσει με όρους νεολαίας και όχι αποκλειστικά με όρους φοιτητικής ταυτότητας. Είναι το σχετικά πιο οργανωμένο τμήμα της νεολαίας που πρέπει να πρωταγωνιστήσει στη δημιουργία ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας εντός και εκτός σχολών. Όσον αφορά την κατεύθυνση αυτή εντός σχολών αυτό σημαίνει:
7. Για το περιεχόμενο του μετώπου. Πρώτον την ανάπτυξη αντιστάσεων ενάντια στην αναδιάρθρωση και στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης με αποφασιστικά βήματα στην αγωνιστική ανασυγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού από χρόνια προβλήματα διάλυσης. Δεύτερον να «φέρουν» μέσα στα αμφιθέατρα τα προβλήματα της νεολαίας που υπάρχουν «έξω». Όχι κυριως ή αποκλειστικά φοιτητικές διεκδικήσεις. Προπαγάνδα και αιτήματα για την ανεργία, για τη μερική απασχόληση, για τις εργασιακές σχέσεις, για επίδομα ανεργίας για όλους, για το δικαίωμα στην ασφάλιση και την περίθαλψη για τη νέα γενιά. Τρίτον η προπαγάνδα και η εκλαϊκευση ενός εναλλακτικού δρόμου απέναντι στα μνημόνια και το νεοφιλελεύθερο μονόδρομο και για να σπάσει ο φόβος για την αναγκαία ρήξη. Δρόμος που περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το ευρωπαικό πλαίσιο, από την προσπάθεια δημιουργίας ενός πολιτικού κινήματος νεολαίας με αντικαπιταλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά και αντιΕΕ χαρακτηριστικά.
8. Για τις δυνάμεις που μπορούν να υλοποιήσουν μια τέτοια πρόταση. Είναι οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ, είναι οι δυνάμεις της ΑΡΕΝ που έχουν βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για τα αδιέξοδα του ευρωπαϊσμού και του κυβερνητισμού μετά την τραγική κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, άλλες δυνάμεις όπως εμείς ως ΑΡΔΙΝ, οι Αγ. Κινήσεις, αυτόνομα αριστερά σχήματα και αγωνιστές. Θα έπρεπε να είναι και η ΚΝΕ, αν δεν είχε ως αποκλειστική κατεύθυνση την κομματική αναπαραγωγή και την αντίθεση σε κάθε πρόταση πολιτικής συνεργασίας.
9. Ένα τέτοιο βήμα επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς και δημιουργίας μιας νέας συμπαράταξης είναι σήμερα εφικτό και χρήσιμο μπροστά στις δύσκολες μέρες που θα έρθουν. Είναι μια πρόταση που επιχειρεί να ενώσει πάνω στα κρίσιμα επίδικα για την αλλαγή των συσχετισμών (εστίες αντίστασης, ρήξη με ευρωπαϊκό πλαίσιο, κίνημα νεολαίας). Είναι μια πρόταση που προσπαθεί να αντισταθεί στις τάσεις αποστράτευσης, αγνωστικισμού και αναχωρητισμού. Είναι μια πρόταση που μπορεί να αναδείξει την κινηματική – ριζοσπαστική αριστερά, που συνδέει τον καθημερινό αγώνα με τον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού με πολιτικές μεταβατικές διεκδικήσεις, σε 2^η δύναμη στα ΑΕΙ, σε υπολογίσιμο χώρο στα ΤΕΙ και πόλο για την ανατροπή της ΔΑΠ
10. Η διαδικασία μιας τέτοιας επανίδρυσης και συμπαράταξης πρέπει να προχωρήσει άμεσα και με τόλμη. Προτείνουμε ένα πανελλαδικό διήμερο δυνάμεων και αγωνιστών πριν τα Χριστούγεννα. Οι διαφορές κουλτούρας, συνηθειών και αντιλήψεων μπορούν να λυθούν σε ένα μεταβατικό στάδιο κοινής λειτουργίας. Τα επίδικα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι πολύ πιο απαιτητικά από τις όποιες «συνήθειες» μας.

Εσύ πόσο ικανοποιημένος είσαι από το πρόγραμμα σπουδών σου;

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ΑΠΘ

Διανύουμε φέτος την 5^η χρονιά εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών στη χώρα μας, πολιτικών που ήρθαν να ανατρέψουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς διαβίωσης και κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Σε συνθήκες πρωτοφανούς ανεργίας, διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και διαρκούς φτωχοποίησης οποιαδήποτε συζήτηση για δημόσια δωρεάν παιδεία φαντάζει ταμπού. Οι ανάγκες της νεολαίας σήμερα θυσιάζονται στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους, ενός χρέους που δεν δημιουργήθηκε από το λαό αλλά από τις εγχώριες και ευρωπαϊκές ελίτ.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας λένε ότι χρειαζόμαστε ένα «σύγχρονο» πανεπιστήμιο, εννοώντας εκείνο το πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους, όχι των φοιτητών και της κοινωνίας. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές κατευθύνσεις για την ευρωπαϊκή εκπαίδευση προωθούνται και στη χώρα μας μέσα από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Με όχημα το ν. Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου και υπερασπιστές του τις μνημονιακές κυβερνήσεις (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) σχολές κλείνουν, τμήματα συγχωνεύονται ενώ ταυτόχρονα ανοίγεται ο δρόμος για την εισαγωγή του ιδιωτικού κεφαλαίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και όλα αυτά κάτω υπό την δαμόκλειο σπάθη της υποχρηματοδότησης πού θέλει το πανεπιστήμιο ένα ίδρυμα «χαμηλού κόστους» (απόλυση διοικητικών υπαλλήλων, μείωση διδακτικού προσωπικού, έλλειψη υποδομών, μειωμένες παροχές για τη σίτιση και τη στέγαση κτλ).

Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν την κορυφή στο παγόβουνο αυτό της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην Ελλάδα του μνημονίου. Αποτελούν εκείνη την εισβολή της μνημονιακής πραγματικότητας στην άμεση καθημερινότητας μας, που προβλέπεται από τους νόμους και τα νομοσχέδια για την παιδεία. Αποτελούν βασικό μοχλό για το χτύπημα της μόρφωσης, ως ουσιαστικής διαδικασίας προσπορισμού γνώσης και εργαλείων σκέψης, για την συνολική επιστημονική και εργασιακή εξέλιξη του κάθε φοιτητή. Αντ' αυτού, έρχονται να φέρουν προγράμματα επικεντρωμένα στην εξειδίκευση, που θα μας καθιστά ακόμα πιο αδύναμους στην αγορά εργασίας ( ήδη η ανεργία στο 60% για την νεολαία), με τέτοιους εντατικούς ρυθμούς, που η ουσιαστική εντρύφηση σε οποιοδήποτε αντικείμενο θα αποτελεί ανέκδοτο. Παράλληλα, οι κύκλοι σεμιναρίων, τα ECTS και οι κύκλοι σπουδών, έρχονται να ολοκληρώσουν το κάδρο της διάλυσης του πτυχίου, αλλά και αυτού που γνωρίσαμε ως μαζική, δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, στο μέτρο ακόμα που, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, το γνωρίσαμε.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών της σχολής μας συνεπάγεται

α) Επιβάρυνση των δύο πρώτων ετών με πολλά κι απαιτητικά μαθήματα και δικονομική εξειδίκευση/δικολαβία στα υπόλοιπα. Ο προσανατολισμός είναι καθαρά τέτοιος (και διακηρυγμένος στη συνέλευση σχολής) που να φτιάχνει τους αυριανούς αναλώσιμους υπερεξειδικευμένα γρανάζια των δικηγορικών εταιριών.

β) Εντατικούς ρυθμούς σπουδών, τέτοιους που να είναι αδύνατη η ενασχόληση η ποιοτική με οποιοδήποτε αντικείμενο, εντός ή πέρα από τον κύκλο μαθημάτων της σχολής.

γ) Κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων και εξεταστικών, λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού και διαθέσιμων αιθουσών.

δ) Θέσπιση προαπαιτούμενων για τις συνθέσεις.

ε) Μαθήματα επιλογής με περιορισμένο αριθμό προσέλευσης για τους εισαχθέντες απ το 2015 κι έπειτα.

στ) Ποσοτικοποίηση του πτυχίου μέσω των μονάδων ects.

Η δε μετάβαση στο νέο πρόγραμμα συνεπάγεται την επιβάρυνση των φοιτητών του τρίτου και του τέταρτου έτους εν μια νυκτί με χρωστούμενα μαθήματα που δεν έχουν διδαχθεί ποτέ.

Οι γενικές λοιπόν κατευθυντήριες της ΕΕ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, με τη σύμπραξη των ελληνικών κυβερνήσεων, βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή και στη Σχολή μας. Συνεπώς το νέο πρόγραμμα σπουδών δεν αποτελεί ένα τεχνικό η λειτουργικό πρόβλημα που λύνεται με λογικές κοπτοραπτικής, αλλά πρόκειται για την απόλυτη μεταστροφή της φοιτητικής μας πραγματικότητας και την απαλλοτρίωση βασικών κεκτημένων δικαιωμάτων μας

.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

1)Να δώσουμε συλλογικά τον αγώνα για να αποσυρθεί το νέο πρόγραμμα σπουδών.
Παρά τις συνεχείς  ρητορείες που μας καλούν για το αντίθετο, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο συνδιαλλαγής με τον Κοσμήτορα και τους καθηγητές, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στην περσινή μας προσπάθεια. Συντεχνιακές πρακτικές ΔΑΠ-ΠΑΣΠ πρέπει να μείνουν πίσω μας ως προϊόντα ενός αναχρονιστικού, πελατειακού, ξοφλημένου, συνδικαλισμού. Οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, δεν διαπραγματεύονται, αλλά ανατρέπονται! Και ανατρέπονται απ τη μια μέσα από μαζικές διαδικασίες, ουσιαστικό διάλογο και ειλικρινείς ζυμώσεις. Κοινώς μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, με τα καλά και τα κακά που αντικειμενικά έχουν οι πολυπληθείς διαδικασίες. Κι απ την άλλη με μαζικές, δυναμικές και αποφασιστικές δράσεις και κινητοποιήσεις.

Πρέπει όλοι οι φοιτητές να αντιληφθούμε ότι μόνο μέσα από τον αγώνα και την διεκδίκηση, την πάλη για να μην εφαρμοστεί αυτή η αντιμεταρρύθμιση στην σχολή μας, μπορούμε να κερδίσουμε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα σπουδών και όλα τα μέτρα τα οποία το συνοδεύουν.

Πρέπει να απαιτήσουμε οι φοιτητές, εμείς που βιώνουμε καθημερινά την εκπαιδευτική διαδικασία, να αναλάβουμε την εκπόνηση ενός νέου προγράμματος. Ζητούμε ποιοτική μόρφωση και ανθρώπινους όρους σπουδών, πράγματα που ο νέος Υπουργός Παιδείας δεσμεύτηκε να διασφαλίσει. Δεν κάνουμε βήμα πίσω λοιπόν στο να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα! Αγωνιζόμαστε μαχητικά ώστε να παρθεί πίσω το πρόγραμμα.

2) Μια ματιά πέρα απ τη Νομική – Για ένα αγωνιστικό φοιτητικό κίνημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία!
Σήμερα, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι οι σύλλογοι, στην Θεσσαλονίκη και στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα : τις συνέπειες της εφαρμογής των μνημονιακών νόμων στην παιδεία, είτε με την μορφή της αλλαγής των προγραμμάτων σπουδών, είτε με την μορφή κοψίματος παροχών όπως σίτιση και στέγαση, δωρεάν παροχές, συγγράμματα , διαγραφές κτλ. Όλα συνέπειες της υποχρηματοδότησης, που έφερε περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, αλλά και συγχωνεύσεις σχολών και τμημάτων, ώστε όλοι αυτοί οι παράγοντες συνθετικά οδήγησαν σε εντατικότερους ρυθμούς και συνθήκες εκπαίδευσης ( η υποχρηματοδότηση και η αδυναμία πρόσληψης καθηγητικού προσωπικού, αλλά και η έλλειψη αιθουσών είναι βασικό επιχείρημα όσων επικαλούνται την κατάργηση των επαναληπτικών μαθημάτων).

Είναι αναγκαίο σήμερα να συντονιστούμε με όλους τους συλλόγους που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, και να μιλήσουμε ξανά για το χτίσιμο και την ανασυγκρότηση του μόνου όπλου που μας ενώνει ενάντια στην αυθαιρεσία και τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση: του φοιτητικού κινήματος, εκείνης της δύναμης που έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει με όρους επιτυχίας
- την ανατροπή του αντιδραστικού νόμου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.
- τη γενναία χρηματοδότηση στην παιδεία, ώστε να γίνει πραγματικά δημόσια και δωρεάν, κόντρα στις πολιτικές λιτότητας κι εξυπηρέτησης του χρέους,
- ενιαία πτυχία που θα αντικατοπτρίζουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο επιστημονικής συγκρότησης και εργασιακών δικαιωμάτων. Όχι ατομικούς φακέλους προσόντων, εξειδικευμένα διαβατήρια για την ανεργία!

Πρέπει να παλέψουμε να αναζωπυρωθούν οι γενικές συνελεύσεις των φοιτητών, να ξεσπάσουν αγώνες σε όλες τις σχολές, να ενωθούν όλα τα ρυάκια της κατά τόπον αντίστασης σε ένα δυναμικό φοιτητικό κίνημα αντεπίθεσης, που δεν θα κλειστεί στον εαυτό του, αλλά θα βγει στην κοινωνία, θα μιλήσει με τον κόσμο, θα αμφισβητήσει στον δρόμο ότι η σημερινή νεολαία είναι καταδικασμένη να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη! Να παλέψουμε να βγει η νεολαία στο προσκήνιο, σπουδάζουσα και μη, και να διεκδικήσει ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, μόρφωση και εργασία!

3) Η ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας
Απαραίτητος όρος όμως για τα παραπάνω είναι η φοιτητική αριστερά να αποφασίσει να υπερβεί τον εαυτό και τις πεπατημένες της. Πέντε χρόνια τώρα αποδείχθηκε πως κανένας χώρος δεν μπορεί να σηκώσει μόνος του μάχες που να μπορούν να αναμετρηθούν με το εύρος και το βάθος της υφιστάμενης επίθεσης: από τα προγράμματα σπουδών και την υποχρηματοδότηση έως το μέλλον της ανεργίας και της μετανάστευσης που μας επιφυλάσσουν. Αντ αυτού χρειάζονται γενναίες ανασυνθετικές πρωτοβουλίες και ειλικρινής επικοινωνία εντός της φοιτητικής αριστεράς. Ανάγκη κι ελπίδα για την αγωνιστική απάντηση της νεολαίας και την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος είναι η οικοδόμηση ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας. Ενός μαζικού μετωπικού υποκειμένου που θα ενώνει την αριστερά στη βάση του αγώνα για μια διέξοδο απ την κρίση πέρα απ’ τα δεσμά του χρέους και του ευρώ,  για την υπεράσπιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας, για την πάλη ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα και το τέρας της ανεργίας  και για την αναγκαιότητα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τις συμφωνίες που στέλνουν τον κρατικό προϋπολογισμό στα χρέη, να αρνηθούμε μια ζωή μεταναστών, ανέργων, εργαζόμενων σκλάβων με χαμηλές προσδοκίες, να παλέψουμε για το γκρέμισμα της μνημονιακής πραγματικότητας, για σπουδές, εργασία και μια ζωή με αξιοπρέπεια!

Καλούμε σε ανοιχτή συζήτηση στην Παρασκευή 16/10 στις 14:00 στο χώρο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, σχετικά με το πρόγραμμα σπουδών μας, τη μνημονιακή πραγματικότητα για το σπουδαστή και τις δράσεις που μπορούμε να αναπτύξουμε.

Καταγγελία του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής για τη συγκρότηση του ΔΣ

Την 28η ΜαΪου συγκροτήθηκε το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής έπειτα από τις φοιτητικές εκλογές. Εκλογές στις οποίες η αριστερά γνώρισε πολύ μεγάλη άνοδο (219 ΑΡΔΙΝ, 121 ΑΡΕΝ, 75 ΕΑΑΚ, 57 ΠΚΣ) και συνακόλουθα κατέκτησε και την οριακή πλειοψηφία των εδρών στο ΔΣ (στο σύνολο 11 εδρών 3 έχει το ΑΡΔΙΝ και από 1 ΑΡΕΝ,ΕΑΑΚ και ΠΚΣ). Σε αυτή τη βάση κρίναμε ότι ξεκάθαρα υπήρχε η ετυμηγορία του σώματος που έδινε τη δυνατότητα να συγκροτηθεί ένα προεδρείο της αριστεράς. Μια κίνηση με σκοπό όχι τον βαυκαλισμό με τα θεσμικά αξιώματα και το να αποκτήσουμε ξαφνικά όλοι τίτλους, αλλά αφ ενός τη συμβολική αποτύπωση του εκλογικού αποτελέσματος που νικητής ήταν η ριζοσπαστική κι αγωνιστική αριστερά και αφ ετέρου την αξιοποίηση των πρακτικών δυνατοτήτων που αυτό θα σήμαινε ως προς την οργανωτική ανασυγκρότηση του συλλόγου και τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες.

Έτσι θα αποφεύγονταν να επαναληφθούν τα περσινά φαινόμενα αυθαιρεσίας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που χρησιμοποιούσε το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής για να παίρνει ευκολότερα τα τηλέφωνα των πρωτοετών, να βγάζει κείμενα τρομοκράτησης του κόσμου για την καταστροφή της χώρας και γενικά να διαιωνίσει την ηγεμονία της. Της ΔΑΠ ΝΔΦΚ που μετά από ένα χρόνο αυτοδυναμίας της, βρίσκουμε έναν ανενεργό σύλλογο σε καθεστώς διάλυσης, με μηδαμινές συλλογικές διαδικασίες και καμία οργάνωση.

Θα αποφεύγοταν επίσης η συμμετοχή σε θέσεις ευθύνης, της αναξιόπιστης "ανεξάρτητης" πρωτοβουλίας (ΑΦΠ), του μορφώματος που καιροσκοπικά κατήλθε στις εκλογές μόλις δύο μέρες πριν τη διεξαγωγή τους και αξιοποιώντας το μηχανισμό της παλαί ποτέ πασπ και τις τακτικές πι-αρ που πολύ καλά γνωρίζουν τα μέλη της, δίχως καμία πολιτική πρόταση και τοποθέτηση, πήρε την τρίτη θέση.

Δυστυχώς η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο. Σε μιαν ανίερη συμμαχία οι ΔΑΠ, ΑΦΠ και ΠΚΣ κατάφεραν να λάβουν οι ίδιες τις θέσεις του προέδρου, του αντιπροέδρου και του γραμματέα, και μάλιστα με επιχείρημα το σεβασμό του εκλογικού αποτελέσματος! Με άλλα λόγια επικαλούμενοι το "σεβασμό" του αποτελέσματος η ΑΦΠ που εξελέγη 3η με 126 ψήφους και η ΠΚΣ που ανεδείχθη τελευταία με 57 ψήφους εξοβέλισαν το 2ο ΑΡΔΙΝ των 219 ψήφων και του πρώτου σε σταυρούς.

Σε αυτό το πλαίσιο καταγγέλλουμε πρώτα απ όλα την ΠΚΣ, την παράταξη του ΚΚΕ στα πανεπιστήμια, η οποία αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία πως είναι του παραπαίδι του συστήματος, έτοιμη να απεμπολήσει ανά πάσα στιγμή τις αξίες της αριστεράς όταν της υπόσχονται ένα ξεροκόμματο, πως είναι στην πραγματικότητα μιας βαθιά συντηρητική δύναμη που καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά, πως είναι στην πραγματικότητα ένα αρτηριοσκληρωμένο αγκύλωμα που μόνο του στόχο έχει τη διασφάλιση της ύπαρξης και ει δυνατόν της ανόδου του κι όχι φυσικά το συμφέρον του νεολαίου και του φοιτητή. Καταγγέλλουμε την ΠΚΣ που έβγαλε ΔΑΠΙΤΗ πρόεδρο και ΠΑΣΟΚΟ αντιπρόεδρο στο σύλλογό μας.

Καταγγέλλουμε επίσης την "Ανεξάρτητη" Πρωτοβουλία η οποία εξελέγη "ενάντια στα κόμματα και τις παρατάξεις" και με την πρώτη της κιόλας πράξη μετά τις εκλογές στήριξε τις δύο παλαιότερες και "κομματικότερες" παρατάξεις που υπάρχουν, τη ΔΑΠ και την ΠΚΣ. Παλινωδίες που είναι αναμενόμενες από καιροσκοπικά μορφώματα που κινούνται κατά το "μας ευνόησαν οι περιστάσεις" όπως ομολόγησε και μέλος της στο ΔΣ. Απ ότι φαίνεται πάνως αντικαθιστά επάξια την ΠΑΣΠ ως νέο στασίδι της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, όπου κι όποτε δεν της βγαίνουν τα κουκιά. Η ίδια παράταξη που απαντάει στο σόου των αναρχοαυτόνομων που βάφουν τους τοίχους της σχολής, με ένα άλλο σόου, το κάλεσμα να ξαναβάψουν οι φοιτητές τους τοίχους λευκούς, ανάγοντας το θέμα σε μείζον ζήτημα της φοιτητικής πραγματικότητας σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει δημόσια δωρεάν παιδεία και ο κόσμος δεινοπαθεί να σπουδάσει, σε έναν κόσμο που το μέλλον των περισσοτέρων είναι η ανεργία και η μετανάστευση.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας δεν συμβιβαστήκαμε με τον τίτλο του αντιπροέδρου που πήγε "χαριστικά" να μας δώσει η παραπάνω ανίερη συμμαχία, και δεν συμβιβαζόμαστε ούτε με το ρόλο του ταμία που πλέον έχουμε. Ως εκ τούτου ανακοινώνουμε την παραίτηση του μέλους μας σ. Δημήτρη Μανωλίδη από τη συγκεκριμένη θέση. Στο Διοικητικό Συμβούλιο της βρωμιάς και της ρεμούλας δεν θέλουμε κανένα απολύτως αξίωμα.

Στη βρωμιά εμείς απαντούμε και θα απαντούμε πολιτικά, με το να στρατεύουμε κόσμο στην αμφισβήτηση, στη λογική του αγώνα, στην υπόθεση του μετώπου.

Με το να παλεύουμε να ζήσει η γενιά μας ζωή με αξιοπρέπεια!

Πρώτα σε αγνοούν,
μετά σε περιγελούν,
ύστερα σε πολεμάνε με λύσσα
και μετά νικάς.

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών 2015

Τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών δε χαρακτηρίζονται από μεγάλες εκπλήξεις, με μοναδική διαφοροποίηση την πτώση της ΠΑΣΠ. Τα αποτελέσματα εμφανίζουν μια τάση συντήρησης για το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων όλων των αποχρώσεων.

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι, αν η διαδικασία των φοιτητικών εκλογών και συνολικά ο φοιτητικός συνδικαλισμός, μπορεί να γεννήσει κάτι διαφορετικό σπάζοντας την αδράνεια και την συντήρηση.

	2015		2014		Διαφορά
ΦΗΦΙΣΑΝ	65.376		67.931		-2.555
ΕΓΚΥΡΑ	63.063		65.185		-2.122
ΑΚΥΡΑ	2.313		2.746		-433
ΛΕΥΚΑ	1.363	2,16%	1.274	1,95%	89	0,21%
ΔΑΠ	23.825	37,78%	24.689	37,88%	187	-0,10%
ΠΚΣ	12.169	19,30%	11.982	18,38%	-864	0,92%
Ε.Α.Α.Κ.	8.392	13,31%	8.455	12,97%	-63	0,34%
ΠΑΣΠ	7.050	11,18%	9.550	14,65%	-2.500	-0,34%
ΑΡ.ΕΝ.	4.681	7,42%	4.045	6,21%	636	1,21%
ΑΡ.ΔΙ.Ν.	498	0,78%	536	0,85%	–38	-0,07%

Στον παραπάνω πίνακα η ΚΝΕ-ΠΚΣ λαθεμένα καταγράφει στην ΕΑΑΚ τα κοινά ψηφοδέλτια ΕΑΑΚ-ΑΡΔΙΝ σε 9 σχολές που με δήλωσή τους καταγράφονται στην συνεργασία «ΕΑΑΚ – συνεργαζόμενες αριστερές δυνάμεις (ΑΡ.ΔΙ.Ν.)»

Η ΔΑΠ διατηρεί την εκλογική πρωτοκαθεδρία των τελευταίων ετών, χωρίς κάποιον ορατό αντίπαλο, ως μηχανισμός προσωπικής εξυπηρέτησης (σημειώσεις, πάρτι, εκδρομές κλπ.) και εκφράζοντας – χτίζοντας ένα ρεύμα μιας ατομικίστικης – δεξιάς, συνδικαλιστικής πολιτικής μέσα στις σχολές. Ο κίνδυνος της εμπέδωσης και της στήριξης μεγάλης μερίδας φοιτητών της ΔΑΠ δεν είναι καθόλου αμελητέος. Η ΠΚΣ, στη δεύτερη θέση, μετά την ελεύθερη πτώση της ΠΑΣΠ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, διατηρεί τα ποσοστά της. «Επιβραβεύεται» για τις πολλαπλές κινητοποιήσεις στα επιμέρους ζητήματα, και οι δυνάμεις της, της επιτρέπουν να διατηρήσει τα εκλογικά αποτελέσματα. Η ΕΑΑΚ μένει σταθερή στα ποσοστά της εκφράζοντας ένα ρεύμα αμφισβήτησης και εκπαιδευτικών συνδικαλιστικών αιτημάτων και αγώνων. Ωστόσο αδυνατεί να συγκροτήσει ή να προετοιμάσει το διακριτό πολιτικό ρεύμα αντίστασης και κινητοποίησης που είναι σήμερα αναγκαίο με βάση τα οξυμένα αδιέξοδα της νεολαίας. Η ΑΡΕΝ κεφαλαιοποιεί την αυτοπροβολή της ως κομματική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στις σχολές, ωστόσο τόσο οι μικρές της δυνάμεις, όσο και η απουσία της από τις σχολές και η παραίτηση από την συνδικαλιστική και πολιτική δράση, εξηγούν γιατί δεν υπάρχει αντιστοίχηση των αποτελεσμάτων της με τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.

	2015		2014		Διαφορά
ΦΗΦΙΣΑΝ	19.752		22.475		-2.723
ΕΓΚΥΡΑ	19.139		21.575		-2.436
ΑΚΥΡΑ	613		900		-287
ΛΕΥΚΑ	233	1,22%	260	1,21%	-27	0,01%
ΔΑΠ	8.766	45,80%	10.089	46,76%	-1.323	-0,96%
ΠΚΣ	4.397	22,97%	4.885	22,64%	-488	0,33%
ΠΑΣΠ	3.542	18,51%	4.184	19,39%	-642	-0,88%
Ε.Α.Α.Κ.	375	1,96%	633	2,93%	-258	-0,97%
ΑΡ.ΕΝ.	403	2,11%	496	2,30%	-93	-0,19%
ΑΡ.ΔΙ.Ν.	69	0,36%	44	0,20%	25	0,04%

Στα ΤΕΙ της χώρας, η γενική εικόνα δεν διαφοροποιείται, πλην της μικρότερης πτώσης της ΠΑΣΠ και της ενίσχυσης της ΠΚΣ καθώς οι υπόλοιπες δυνάμεις της φοιτητικής αριστεράς δεν είναι υπαρκτές στις σχολές των ΤΕΙ. Τα χαμηλά ποσοστά της υπόλοιπης αριστεράς (ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ) δείχνουν ένα μεγάλο έλλειμμα λαϊκότητας και πειθούς στα πιο λαϊκά και ταξικά πιεσμένα στρώματα, ζήτημα που πρέπει να προβληματίσει. Ειδικά όταν στους σπουδαστές των ΤΕΙ κυριαρχούν τα μεγάλα αδιέξοδα συνολικά της νεολαίας, όπως η κακοπληρωμένη ευέλικτη εργασία, η ανεργία και η οικονομική ασφυξία.

Οι φετινές εκλογές έγιναν σε ένα περιβάλλον αντιφατικό για τον φοιτητικό συνδικαλισμό. Από την μια η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο, δεν φαίνεται να επηρεάζει στο ελάχιστο την πολιτική και εκλογική κίνηση. Από την άλλη, οι φοιτητικές εκλογές ήταν μια πολιτική μάχη, απουσία κινηματικών διαδικασιών την περασμένη χρονιά (πλην επιμέρους κινητοποιήσεων που καμία σχέση δεν είχαν με τις κινητοποιήσεις του 2010-12). Προκύπτει ένα μεγάλο κενό. Από την μία οι γενικές πολιτικές εξελίξεις δεν επηρεάζουν τις εξελίξεις στο φοιτητικό κίνημα, το «έξω» δεν μπορεί να μεταφερθεί με εύκολο τρόπο «μέσα στις σχολές». Από την άλλη, υπάρχει μια μεγάλη δυσκολία για το ίδιο το φοιτητικό κίνημα να παράξει κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις για τον εαυτό του και συνολικά για τη νεολαία και το λαϊκό κίνημα όπως έκανε παλιότερα. Για ακόμα μια χρονιά, αυτό που κυριαρχεί στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών είναι η αδράνεια, η συντήρηση και η κομματική αναπαραγωγή, χωρίς να αμφισβητείται από κανέναν έμπρακτα η ηγεμονία της ΔΑΠ.

Στην παραπάνω εικόνα προστίθεται η επίθεση από κάποιες «ομάδες» σε μια σειρά από σχολές στην Αθήνα, τη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη την ημέρα των φοιτητικών εκλογών, με φραστικές και σωματικές επιθέσεις σε φοιτητές και με αποτέλεσμα των τραυματισμό φοιτητών και την ακύρωση της εκλογικής διαδικασίας(ΑΣΟΕΕ). Σε αυτές τις επιθέσεις δεν υπάρχει κανένα πολιτικό άλλοθι, είτε αυτό προβάλλεται ως αγώνας κόντρα στον εκφυλισμένο συνδικαλισμό ή ενάντια στη ΔΑΠιτοκρατία. Αποτελεούν τραμπουκισμό και χουλιγκανισμό που θα ζήλευε το παρακράτος.

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας παρενέβη σε 36 συλλόγους με βάση μια πολιτική και μετωπική λογική. Προσπαθήσαμε να θέσουμε τα κεντρικά προβλήματα και να συμβάλλουμε στην προετοιμασία ενός κινηματικού πόλου αντίστασης από την μια, και να μιλήσουμε για την ανάγκη μιας διαφορετικής αριστεράς από την άλλη. Δώσαμε την εκλογική μάχη αυτόνομα σε 20 σχολές ΑΕΙ και σε 6 σχολές των ΤΕΙ πανελλαδικά. Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας κατέγραψε πανελλαδικά 498 ψήφους (536 το 2014) σε όσες σχολές κατέβηκε αυτόνομα.

	2015	2014
	ΕΑΑΚ-ΑΡΔΙΝ	ΕΑΑΚ	ΑΡΔΙΝ
ΑΣΟΕΕ
Πάντειος	197	167	29
Νομική Αθήνας	151	236	20
Ιατρική Θεσσαλονίκης	57	17	43
Φυσικό Πάτρας	106	113	21
Μαθηματικό Πάτρας	113	79	29
Μηχανολόγοι Πάτρας	90	109	0
Ηλεκτρολόγοι Πάτρας	189	144	19
Σύνολο	903	865	161

Σε 9 σχολές πανελλαδικά, όπου η πρότασή μας για μετωπικά ψηφοδέλτια καρποφόρησε, προχωρήσαμε σε κοινά ψηφοδέλτια με σχήματα της ΕΑΑΚ (ΑΣΟΕΕ, Νομική Αθήνας, Πάντειος, Ιατρική Θεσσαλονίκης, Φυσικό Πάτρας, Μαθηματικό Πάτρας, Μηχανολόγοι Πάτρας, Ηλεκτρολόγοι Πάτρας). Στις σχολές αυτές που υπήρχαν σχήματα και δυνάμεις αυτή η κατεύθυνση είχε θετικά αποτελέσματα, με την συνολική καταγραφή της συνεργασίας ΕΑΑΚ – Συνεργαζόμενες Αριστερές Δυνάμεις (ΑΡ.ΔΙ.Ν.) να ξεπερνάει τις 900 ψήφους.

Η επόμενη των εκλογών ήδη θέτει πολλαπλά ερωτήματα για τις δυνάμεις της αριστεράς. Η επόμενη περίοδος πρέπει να είναι περίοδος δουλειάς και προετοιμασίας. Για την φοιτητική αριστερά ανοίγεται ένα τριπλό καθήκον:

1. Η τοποθέτηση για τα κεντρικά προβλήματα της νέας γενιάς (ανεργία, ευέλικτη εργασία, μετανάστευση, αδυναμία κάποιου να σπουδάσει). Μόνο έτσι θα καταφέρει η αριστερά να επικοινωνήσει και να συγκινήσει ευρύτερα κομμάτια φοιτητών, που αυτή τη στιγμή παραμένουν στην αδράνεια. Η προετοιμασία αντιστάσεων και αγώνων της νεολαίας, η συμβολή στην συγκρότηση ενός μαχητικού κινήματος νεολαίας που θα διεκδηκεί το δικαίωμα στην εργασία, στις σπουδές και στην αξιοπρεπή ζωή. Αυτά σημαίνουν η φοιτητική αριστερά να μιλήσει για αυτά τα προβλήματα πιο συγκεκριμένα και όχι απλά με συνθήματα, να αναπτύξει τον αντιιμπεριαλιστικό – αντιΕ.Ε. αγώνα μέσα στις σχολές σαν όρο διεξόδου από μνημόνια και κρίση, να πάρει πρωτοβουλίες ανάδειξης, ζύμωσης και πάλης στα κεντρικάς προβλήματα της μετανάστευσης, της ανεργίας, της δουλειάς και ζωής χωρίς προοπτική.
   
2. Η ανάπτυξη αντιστάσεων ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και το νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο, την υποβάθμιση και κατακερματισμό των πτυχίων και την θηλιά της κρατικής υποχρηματόδοτησης. Σε μια Ελλάδα όπου περίπου ο μισός πληθυσμός βρίσκεται κοντά ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. να αναπτύξει διεκδικήσεις για τη δυνατότητα όλης της νεολαίας να σπουδάσει. Το κίνημα και το αίτημα για ένα σύγχρονο «15% για την παιδεία» γίνεται ξανά επίκαιρο.
   
3. Επίμονη δουλειά για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Λειτουργία ΓΣ, ΔΣ, συντονισμών, επιτροπών σε κόντρα με την αδράνεια και την παραταξιοποίηση. Αντιπαράθεση με την αποϊδεολογικοποίηση και την αποπολιτικοποίηση που οδηγούν στον περαιτέρω εκφυλισμό του φοιτητικού συνδικαλισμού. Πρωτοβουλίες στην παραπάνω κατεύθυνση. Από το 2011 με τη σταδιακή αποδυνάμωση της ΠΑΣΠ το σκηνικό έχει αλλάξει. Δεν έχουμε ποια ένα μικρό δικομματισμό ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που κυριαρχεί. Μπορεί η ΔΑΠ να παραμένει πρώτη με διαφορά με ποσοστά της τάξης του 38%, όμως υπάρχει ένας εν δυνάμει πόλος -σε παράλυση και μικροπαραταξιακή αντιπαράθεση-, ο πόλος της αριστεράς που ξεπερνάει το 40%, με το ερωτηματικό βέβαια που θα στραφεί η ΑΡΕΝ. Τα αιτήματα και οι στόχοι υπάρχουν. Η δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους και το σύγχρονο «15% για την παιδεία». Η αντίσταση στο νεοφιλελεύθερο πανεπιστήμιο. Το αίτημα για δουλειά με αξιοπρέπεια για τους νέους. Αυτή η διαίρεση ανάμεσα στους δύο πόλους– και όχι οι μικροπαραταξιακές τριβές κομματικής αναπαραγωγής – μπορούν να συμβάλλουν και στην πολιτικοποίηση και στην αλλαγή των συσχετισμών!

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας θα δώσει το μυαλό και τα χέρια του στην παραπάνω κατεύθυνση. Επιμένουμε στην ανάγκη να βαθύνουν οι μετωπικές συνεργασίες στις σχολές που προχώρησαν προεκλογικά και να εξαπλωθούν στις υπόλοιπες σχολές. Για να υπάρξει ένα παράδειγμα μετωπικής πολιτικής της φοιτητικής αριστεράς. Γιατί επιμένουμε στην ανάγκη οικοδόμησης ενός Αριστερού Μετώπου Νεολαίας. Οι δυνάμεις υπάρχουν, αρκεί να αλλάξουν προσανατολισμό!

Φοιτητικές Εκλογές 2015 στη Θεσσαλονίκη

Νομική
Ψηφίσαντες 942
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: 289 (4 έδρες)
ΑΡΔΙΝ: 219 (3 έδρες)
ΑΦΠ: 126 (1 έδρα)
ΑΡΕΝ: 120 (1 έδρα)
ΕΑΑΚ: 75 (1 έδρα)
ΠΚΣ: 58 (1 έδρα)
ΛΕΥΚΑ: 23
ΑΚΥΡΑ: 31


Ιατρική
475 εγκυρά
208 ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (5 έδρες)
76 ΠΚΣ (2 έδρες)
57 Μετωπική Πρωτοβουλία ΑΡΔΙΝ-ΕΑΑΚ (2 έδρες)
51 Καρφι ΕΑΑΚ (1 έδρα)
37 ΑΡΕΝ (1 έδρα)
11 αγωνιστικές κινήσεις

Δελτίο τύπου Αριστερού Δικτύου Νεολαίας: Φοιτητικές εκλογές 2015

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας για τις φοιτητικές εκλογές 2015

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές δυναμώνουμε τους συλλόγους μας! Ενισχύουμε τους συλλογικούς μας αγώνες ενάντια στα προβλήματα ολόκληρης της νεολαίας. Στις 13 ψηφίζουμε για να μπορούμε να αγωνιστούμε από καλύτερες θέσεις από τις 14 Μάη. Ενάντια στην ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία, για να μπορούμε να δουλεύουμε στην χώρα μας με μόνιμη και σταθερή δουλειά και να μην αναγκαζόμαστε να μεταναστεύουμε! Για δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Για να σταματήσει η ασφυξία των Ιδρυμάτων από την κρατική υποχρηματοδότηση και η διάλυση-υποβάθμιση των πτυχίων μας. Για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια στη χώρα μας!

Οι φετινές εκλογές πρέπει να μετατραπούν σε ένα μαζικό δημοψήφισμα της φοιτητικής νεολαίας ενάντια στην μνημονιακή συνέχιση που εμπεδώνει το κοινωνικό μοντέλο του δια βίου εκπαιδευόμενου, ευέλικτα εργαζόμενου, πολιτικά παθητικού και κοινωνικά σε αδιέξοδο, νεολαίου.

Γιατί, όσο και αν ξορκίζονται αριστερά και δεξιά νέα μέτρα λιτότητας και ύφεσης, το μνημόνιο ήδη αποτελεί την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας μας. Οι φοιτητικές εκλογές πρέπει να μπουν στην υπηρεσία της πολιτικής και οργανωτικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος για να αντισταθούμε σε αυτό το μέλλον για τη νέα γενιά. Γιατί χρειάζεται να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός των φοιτητικών συλλόγων και αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων και την ευθεία αντιπαράθεση με την παντοδυναμία της ΔΑΠ.

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας θα συμμετέχει στις φετινές εκλογές, με όλες του τις δυνάμεις, και την ματιά στραμμένη μετά τις εκλογές. Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί μέσα στις σχολές, επιμένουμε ότι χρειάζεται αφενός ένας διαφορετικός πολιτικός προσανατολισμός από τις δυνάμεις της αριστεράς – μια διαφορετική αριστερά – και αφετέρου η ευρύτερη δυνατή μετωπική συγκρότηση των δυνάμεων της αντίστασης στην μνημονιακή εμπέδωση, κόντρα στις δυνάμεις της αδράνειας, της κομματικής αναπαραγωγής και του νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού!

Σε μια εποχή που μια εκδοχή της αριστεράς σύρεται σε ατιμωτικούς συμβιβασμούς με το διεθνές και ντόπιο σύστημα είναι ανάγκη οι δυνάμεις που δε συμβιβάστηκαν, να συσπειρωθούν για να κρατήσουν την αντίσταση και την ελπίδα για μια διαφορετική προοπτική, ζωντανή.

Γι’ αυτό, σε μια σειρά από σχολές, το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας συμμετέχει σε μετωπικά ψηφοδέλτια της αριστεράς, σε συνεργασία με σχήματα της ΕΑΑΚ που αποδέχονται αυτήν την αναγκαιότητα, πάνω στην βάση της μετωπικής εκλογικής συνεργασίας Ε.Α.Α.Κ. – Συνεργαζόμενες Αριστερές Δυνάμεις (ΑΡ.ΔΙ.Ν.). Στις φοιτητικές εκλογές στηρίζουμε τα μετωπικά ψηφοδέλτια ΕΑΑΚ – ΑΡΔΙΝ, για να ριζώσει η μετωπική πολιτική στις σχολές:

Αθήνα:
ΑΣΟΕΕ: Ρ.Α.Σ ΕΑΑΚ/ Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Πάντειος: «Ενωτική Πρωτοβουλία: ΑΝΑΣΑ/ΕΑΑΚ – Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας»

Νομική: «ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ [εαακ] συνεργασία με Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας»

Θεσσαλονίκη:
Ιατρική: «Μετωπική Πρωτοβουλία: Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας – ΙΑΣΥ/ΕΑΑΚ»

Πάτρα:
Φυσικό: «ΚΡΟΥΣΗ/ΕΑΑΚ – Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας: αριστερή εκλογική συνεργασία δυνάμεων, σχημάτων και ανένταχτων αγωνιστών»

Μαθηματικό: «ΜΑΦΟΙΑ/ΕΑΑΚ – Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας: μετωπική συνεργασία σχημάτων και αγωνιστών»

Επιστήμη των Υλικών: «ΡΩΓΜΗ/ΕΑΑΚ συνεργαζόμενο Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας»

Ηλεκτρολόγων Μηχανικών: «ΑΑΠή/ΕΑΑΚ – συνεργαζόμενες αριστερές δυνάμεις και αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος (Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας)»

Μηχανολόγων Μηχανικών: «ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ/ΕΑΑΚ συνεργαζόμενο Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας»
Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας θα συμμετέχει επιπλέον αυτόνομα σε 4 πόλεις της Ελλάδας σε πάνω από 20 συλλόγους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, όπου η πρότασή μας για συνεργασία δεν έγινε αποδεκτή. Στηρίζουμε τα ψηφοδέλτια του ΑΡ.ΔΙ.Ν. για να σπάσει η αδράνεια στις σχολές.

ΑΕΙ Αθήνας:
Γεωπονικό
ΠΑ.ΠΕΙ
Χαροκόπειο
Φυσικό
Ιατρική

ΤΕΙ Αθήνας:
ΣΓΤΚΣ
ΣΤΕΦ
ΣΔΟ

ΤΕΙ Πειραιά:
ΣΤΕΦ

ΑΕΙ Θεσσαλονίκης:
Νομική

ΑΕΙ Πάτρας:
Βιολογικό
Αρχιτεκτονική
Πολιτικών Μηχανικών
Η/Υ
Χημικών Μηχανικών
Διοίκησης Επιχειρήσεων
Οικονομικό
Ιατρική
Φαρμακευτική
Φιλολογία
Παιδαγωγικό
ΤΕΕΑΠΗ
Θεατρικών Σπουδών

ΤΕΙ Πάτρας:
ΣΤΕ
ΣΕΥΠ

ΑΕΙ Ρεθύμνου:
Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης (ΠΤΠΕ)