Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής και Αριστερής Ενότητας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη

Διανύουμε τον 6^ο χρόνο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- ΑΝ.ΕΛ., πλήρως υποταγμένη στις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., υιοθετεί, στα πλαίσια του 3^ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με τον νέο ν. Φίλη, που αποτελεί συνέχεια του ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια χρονιά, οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ. μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικό) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης που δέχεται η νεολαία.

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.       

Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και της ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως ΑΡ.ΔΙ.Ν και ΑΡ.ΕΝ. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική Α.Π.Θ. και στηρίζουμε πανελλαδικά το συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία» (ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ –ΑΡΔΙΝ). Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών. Η εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. και των ανένταχτων αγωνιστών/στριών αποσκοπεί στην περαιτέρω ζύμωση μεταξύ μας, με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.  

Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!

Σε όλες τις σχολές στηρίζουμε τον ενωτικό συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ( ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)»

Φοιτητικές εκλογές: να γίνουν σταθμός ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς!

  Ο έκτος χρόνος από την είσοδο της χώρας στα μνημόνια βρίσκει το λαό και τη νεολαία μπροστά σε ένα μεγάλο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υποταγμένη, εξίσου με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, στο διεθνές και ευρωπαϊκό πλαίσιο βαθαίνει την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα υπό τις επιταγές των δανειστών. Μάλιστα με βάση τα συμφωνηθέντα του 3ου μνημονίου εκτός απ τα άμεσα μέτρα -διάλυση ασφαλιστικού, επιπλέον φορολεηλασία, κόκκινα δάνεια, ξεπούλημα δημοσίου πλούτου κι επιχειρήσεων- οι δανειστές ζητάνε προληπτικά (!) νέα μέτρα 3,6 δις και τη συγκρότηση ενός υπερνομοθετικού μηχανισμού, που θα κάνει αυτόματα περικοπές για κάθε μνημονιακό στόχο που δεν θα πιάνεται, ενός αυτοματοποιημένου διαρκούς μνημονίου, απειλώντας διαφορετικά για ακόμα μια φορά τη χώρα με νέα οικονομική ασφυξία και χρεοκοπία.

  Παράλληλα, η ιμπεριαλιστική πολιτική και οι ρατσιστικές πρακτικές της ΕΕ αναφορικά με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο και τις προσφυγικές ροές εκτός των άλλων τείνουν να καταστήσουν την Ελλάδα μιαν απέραντη αποθήκη ψυχών μεταξύ ανατολής και δύσης. Στη συστηματική εμπλοκή των ηγετιδών χωρών της στη Μέση Ανατολή και στις συνέπειές της, απαντάει με διαρκές καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το στρατό στους δρόμους, άρση βασικών δικαιωμάτων. Απαντάει επίσης κλείνοντας τα σύνορα, επιδοτώντας στρατόπεδα συγκέντρωσης, στέλνοντας στρατό στα σύνορα και προχωρώντας σε τερατώδεις συμφωνίες με την Τουρκία, που στέλνουν πρόσφυγες σε τούρκικες φυλακές και προβλέπουν την εξατομικευμένη επιλογή των προσφύγων που θα γίνουν δεκτοί στον ευρωπαϊκό βορρά. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιτάσσεται στους χειρισμούς της ΕΕ αλλά φέρνει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θέτοντας σε κίνδυνο την ειρήνη, εμπλέκοντάς μας στους τυχοδιωκτισμούς Ε.Ε και ΗΠΑ.

   Στην εκπαίδευση, ο νόμος Φίλη έρχεται να βαθύνει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση υλοποιώντας τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ, για συγχωνεύσεις και κλείσιμο σχολών και για αυτοχρηματοδότηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων μέσα από την επαιτεία χρημάτων από ιδιώτες κι επιχειρήσεις αλλά και από δίδακτρα και τέλη εγγραφής, όπως έχει αρχίσει ήδη να γίνεται στα μεταπτυχιακά. Την ίδια στιγμή, η συστηματική υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων (78% έχει μειωθεί απ το 2010 ο προϋπολογισμός για την τριτοβάθμια) λόγω της λιτότητας αλλά και της υπαγωγής των αποθεματικών τους στην εξυπηρέτηση του χρέους, τα οδηγεί στη διάλυση, μη μπορώντας να ανταποκριθούν ούτε καν στις ανελαστικές τους δαπάνες (πχ ΔΕΗ). Ο νόμος Διαμαντοπούλου παραμένει σε ισχύ κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ενώ ακόμη και πλευρές του που έχουν καταργηθεί (διαγραφές, Συμβούλια Ιδρύματος που είναι υπό κατάργηση), κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα επανέλθουν, στη βάση του ότι μια εμπορευματοποιημένη εκπαιδευτική διαδικασία και ένα πανεπιστήμιο όπως αυτό που διαμορφώνεται, απαιτούν την ανάλογη διοίκηση και δεν μπορούν να ανεχτούν αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

  Παρ όλα αυτά, για ακόμα μια χρονιά οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης στο παρόν και ιδίως στο μέλλον της νεολαίας!

               

  Είναι σαφές ότι η αδυναμία αυτή οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και σε διαδικασίες αποπολιτικοποιήσης και αποιδεολογικοποίησης πολλών χρόνων, στις οποίες υποτάχθηκε η φοιτητική αριστερά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Όμως σε κάθε περίπτωση στην 6ετία του μνημονίου έλλειψε μια παρέμβαση από τη φοιτητική αριστερά που να:

-        είναι μετωπική. Συγκεντρώνοντας δυνάμεις εντός και εκτός πανεπιστημίου απέναντι στο βασικό πρόβλημα που είναι η μνημονιακή επιτήρηση από τους δανειστές και η υπαγόρευση μέτρων σοκ στην εργασία, την παιδεία, την πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέτρα που χωρίς την απειλή μιας χαοτικής άτακτης χρεοκοπίας δεν ήταν νοητό σε καμιά άλλη περίοδο να τα ψηφίσει καμία Βουλή.

-        είναι πολιτική. Να απευθύνεται στους φοιτητές με βάση αυτό που απασχολούσε όλη την κοινωνία. Ήταν μονόδρομος τα μνημόνια; Είναι εφικτό για τη νέα γενιά να ζήσει χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με ανεργία και μερική απασχόληση, με 500 ευρώ, χωρίς ασφάλιση; Μπορούμε ως χώρα, ως κοινωνία να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο; Μπορούμε να υπάρξουμε, να παράγουμε, να σταθούμε έξω από την ευρωζώνη; Μπορούμε να έρθουμε σε ρήξη με την Ε.Ε.; Με μια άλλη οικονομική και εξωτερική πολιτική, εθνικοποιώντας το τραπεζικό σύστημα, διαγράφοντας το χρέος, ερχόμενοι σε ρήξη με την ελληνική ολιγαρχία, τα ΜΜΕ της και όσους τη στηρίζουν;

-        οργανώνει αποτελεσματικά αντιστάσεις. Σε κεντρικά αιτήματα που μπορούν να συσπειρώσουν τους φοιτητές. Για αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης σε μια περίοδο που η υποχρηματοδότηση αποκλείει συναδέλφους μας από τις σπουδές και χρησιμοποιείται ως μοχλός περαιτέρω ιδιωτικοποίησης. Αλλά και για αιτήματα που αφορούν την εργασιακή μας προοπτική. Είτε αιτήματα για την ενότητα των πτυχίων μας και των επαγγελματικών δικαιωμάτων μας, είτε αιτήματα για την κοινωνική ασφάλιση, τις εισφορές που μας απαγορεύουν να ασκήσουμε το επάγγελμά μας, το επίδομα ανεργίας που θα έπρεπε να δίδεται με το που αποφοιτούμε. Γύρω από τα παραπάνω μπορεί να υπήρξαν ορισμένοι αγώνες, με τη μορφή όμως αποσπασματικών και κατακερματισμένων ξεσπασμάτων. Σε αυτό συνέβαλλαν τα «κομματικά» καλέσματα για δράσεις από την ΚΝΕ-ΜΑΣ, αλλά και μια αντίληψη που, στο όνομα της «αμεσοδημοκρατίας», εκχωρούσε τα πάντα όσον αφορά τις δράσεις και την οργάνωση της πάλης σε Γενικές Συνελεύσεις διαρκώς απομαζικοποιούμενες, μη αντιπαλεύοντας την κατάσταση διάλυσης και αποσυγκρότησης των συλλόγων και των δομών τους.

 Σε αυτό το φόντο διαδραματίζονται φέτος οι φοιτητικές εκλογές στις 18 του Μάη. Και αυτές οι εκλογές δεν πρέπει να αποτελέσουν άλλη μια μάχη καταγραφής μηχανισμών αλλά μια ΆΛΛΗ μάχη. Γιατί οι φοιτητικές εκλογές πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία του φοιτητικού κινήματος, όπου θα κατατίθενται και θα κρίνονται πολιτικά σχέδια και απαντήσεις. Και σήμερα είναι ανάγκη να σπάσει επιτέλους η σιγή στους φοιτητές και τη νεολαία. Είναι ζητούμενο οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να καθορίσουμε τις εξελίξεις με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών. Βοά σήμερα η απουσία ενός ρεύματος καθημερινής αντίστασης και διεκδίκησης, αμφισβήτησης του μνημονιακού μονόδρομου και της υποταγής στο πλαίσιο της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού.

  Είναι αναγκαία σήμερα η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Η σαφής πολιτική στοχοθέτηση της ρήξης με τα μνημόνια και όσες κυβερνήσεις τα επιβάλλουν αλλά και με το ασφυκτικό ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η άρνηση και η πάλη ενάντια στο μέλλον ανεργίας, επισφάλειας κι ανασφάλειας που μας επιφυλάσσουν. Η μάχη κόντρα στη διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας μέσω της υποχρηματοδότησης και της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Η αναζήτηση και αναζωογόνηση των διαδικασιών εκείνων και των οργάνων που θα επιτρέψουν στους φοιτητές να επιστρέψουν ξανά στο προσκήνιο.           

  Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σήμερα υπάρχει ζωτική ανάγκη τόσο να κατατεθούν σχέδια και απαντήσεις με βάση τα νέα διλήμματα όσο και να ξεβολευτούμε πηγαίνοντας κόντρα σε πεπατημένες αλλά και κακές συνήθειες. Παράλληλα κανένα απ τα υφιστάμενα συνδικαλιστικά οχήματα δεν αρκεί για να υπηρετήσει μόνο του τα αναβαθμισμένα καθήκοντα που ορίζουν την αριστερά και νοηματοδοτούν σήμερα τον αγώνα. Αυτή η κουβέντα, που χει ήδη ανοίξει, αφορά τόσο τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ όσο και άλλες δυνάμεις και αγωνιστές που αναγνωρίζουν την ανάγκη στοίχισης στα παραπάνω καθήκοντα.        

  Με βάση αυτά, πρέπει οι εκλογές της 18^ης Μάη να ειδωθούν ως μια πρώτη ευκαιρία να υπηρετηθεί το άλμα που μας αναλογεί. Πιο συγκεκριμένα πρέπει να συγκροτηθούν πανελλαδικά, σε κάθε σχολή και σύλλογο, Μετωπικά Ψηφοδέλτια Αγώνα από τις δυνάμεις του ΑΡΔΙΝ, των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ κι ανένταχτους αγωνιστές στη βάση της ανάγκης να καταγραφεί ένα πολιτικό ρεύμα ρήξης με την ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό, κόντρα στη μνημονιακή καταστροφή που βιώνουμε στην εκπαίδευση, στην εργασία, στις ζωές μας, ένα ρεύμα μετωπικό και ανασυνθετικό, κόντρα στην αδράνεια και το σεχταρισμό. Ρεύμα που θα μπορέσει να κοιτάξει στα μάτια τη μνημονιακή ΔΑΠ και θα αφήσει σημαντική παρακαταθήκη για τους αγώνες και τις πρωτοβουλίες που θα ακολουθήσουν απ τη νέα χρονιά.

  Ένα ρεύμα που θα πρέπει να παλεύει για:

Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την κάλυψη των αναγκών των Ιδρυμάτων. Καμία πειθάρχηση στους κανόνες της Ε.Ε που σφίγγουν τη θηλιά της υποχρηματοδότησης. Καμία χρηματοδότηση-εξάρτηση από ιδιωτικά κεφάλαια. Κατάργηση των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά-καμία σκέψη για επιβολή σε προπτυχιακό επίπεδο. Δωρεάν παροχές σε σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, μετακινήσεις για όλους τους φοιτητές.

Όχι στο αγοραίο πανεπιστήμιο και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Να σταματήσει η άμεση και έμμεση ιδιωτικοποίηση. Κατάργηση της ΑΔΙΠ( Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας) και της δήθεν «αξιολόγησης», που μοναδικά κριτήρια έχει την ανταγωνιστικότητα και την ανταποδοτικότητα προς όφελος του κέρδους. Καμία εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων επιταγών του ΟΟΣΑ. Καμία διάσπαση και περαιτέρω αποδυνάμωση πτυχίων. Καμία εφαρμογή νέου «σχεδίου Αθηνά». Κατάργηση των ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου.

Να σταματήσει ο «εθνικός διάλογος για την Παιδεία». Πρόκειται για κυβερνητικό μονόλογο, νομιμοποίησης των δεσμεύσεων του 3ου μνημονίου για την εκπαίδευση.

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.Να μην γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας. Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι της τελευταίας εξαετίας. Να καταργηθεί ο «θεσμός» των voucher και το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης. Να επανέλθουν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Προστασία των ανέργων.

Κατάργηση των μνημονίων, ρήξη με το ευρώ και την Ε.Ε. Γνωρίζοντας ότι τα παραπάνω δεν υλοποιούνται όσο επιβάλλονται απανωτά μνημόνια με βάση τις επιταγές της Ε.Ε και στο όνομα της παραμονής στο ευρώ, όσο δικαιώματα, ανάγκες και κοινωνικά αγαθά «θυσιάζονται» στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους να στοχεύσουμε στη ρήξη με αυτούς τους μηχανισμούς, για να γίνει το αναγκαίο βήμα για μια άλλη πορεία των πραγμάτων.

          ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ// ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ     
                         ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥΣ   

Στη βάση των παραπάνω καθηκόντων και αναγκών καλούμε πανελλαδικά τα σχήματα των ΕΑΑΚ και της ΑΡΕΝ σε εκλογική συνεργασία με όρους ισοτιμίας, στη βάση πολιτικής συμφωνίας και με ορίζοντα την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.          

Στις 18 Μάη στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ και τα μετωπικά ψηφοδέλτια που συμμετέχει και στηρίζει.

                                 

Το πρόβλημά μας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Ανακοίνωση του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας

Είναι φανερό σήμερα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέχει πολύ από τις παχιές κουβέντες και τις φανταχτερές διακηρύξεις με τις οποίες αυτή έχει περιβληθεί κατά καιρούς. Κι αν για τις προηγούμενες γενιές μεταξύ άλλων είχε συνδεθεί με αισθήματα ευημερίας, ευμάρειας και ασφάλειας όπως αυτά συμπυκνώνονται στα συνθήματα περί «ισχυρής Ελλάδας του ευρώ, στην ελίτ της Ευρώπης» κλπ, αυτό δεν ισχύει καθόλου για τη σημερινή νεολαία. Η νέα γενιά έχει γνωρίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση που:

Επιβάλλει μνημόνια χωρίς τέλος, αντιμετωπίζει τη χώρα μας σαν αποικία, βγάζει στο σφυρί τον πλούτο και τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας, μέσω του χρέους επιβάλλει Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων όπου δημόσιες επιχειρήσεις (πχ αεροδρόμια) περνάνε από το ελληνικό στο... γερμανικό δημόσιο! 

 

Kαλλιεργεί το ρατσισμό προς τον ελληνικό λαό με συνεχείς προσβολές για τους τεμπέληδες και προβληματικούς Έλληνες.

Δηλώνει με κάθε τρόπο ότι δεν έχει σημασία τι ψηφίζουν οι λαοί στις εκλογές και σε δημοψηφίσματα αλλά τι αποφασίζει η γραφειοκρατία των Βρυξελλών και των τραπεζιτών. Ειδικά εμείς στην Ελλάδα το ζήσαμε πολύ καλά! Ευρωπαϊκή Ένωση και δημοκρατία είναι έννοιες και διαδικασίες ασυμβίβαστες!

Νομοθετεί είτε με τα μνημόνια στις χώρες του Νότου, είτε με το νόμο για τα εργασιακά στη Γαλλία, είτε με τις πολιτικές λιτότητας στην υπόλοιπη Ευρώπη τη διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων για τη γενιά μας ως μελλοντικοί εργαζόμενοι. Στην Ελλάδα είναι η γενιά των 500 ευρώ, στη Γαλλία των 800, στην Ελλάδα είναι η άνεργη γενιά, στην Ευρώπη ολόκληρη η γενιά της επισφάλειας και της ανασφάλειας. Οι γονείς μας είχαν ένα εισόδημα, κάποιες αποταμιεύσεις, μια σχετική δυνατότητα για να προγραμματίσουν τη ζωή τους. Η δική μας γενιά καταδικάζεται στη μόνιμη ανασφάλεια και φτώχεια και αυτές τις πολιτικές τις προωθεί και επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση!

Συμμετείχε ενεργά, στο όνομα πάντα της «εξαγωγής δημοκρατίας», στον πόλεμο στη Συρία, που εξέθρεψε τους ισλαμοφασίστες του ISIS και «γέννησε» χιλιάδες ξεριζωμένους πρόσφυγες. Τώρα ασκεί μια βαθιά ρατσιστική πολιτική απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, για τον ξεριζωμό των οποίων φέρει ευθύνη. Μέσω των κλειστών συνόρων τους εγκλωβίζει στην Ελλάδα, μετατρέποντας τη χώρα σε «αποθήκη ψυχών». Χτίζει – με τη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης – Αμυγδαλέζες σε όλη την Ελλάδα και καταργεί διεθνείς συνθήκες, επαναφέροντας εικόνες μίσους και ρατσισμού, τροφοδοτώντας την ακροδεξιά και το φασισμό!

Στην εκπαίδευση προωθεί την γενικευμένη εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση. Μετατρέπει την παιδεία σε μια δια βίου διαδικασία συλλογής μονάδων και πτυχίων όπου όποιος μπορεί να πληρώσει περισσότερο θα μπορεί να συλλέξει περισσότερα!

Αυτό είναι το όραμα των «Μένουμε Ευρώπη» και της ΔΑΠ! Έλλειψη δημοκρατίας, χώρα αποικία της σφαλιάρας και των προσβολών, ανασφάλεια και φτώχεια για τη νέα γενιά.

Αυτό είναι το «κοινό σπίτι» για το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα και τους φασίστες, ψηφίζει μνημόνια τα άγρια ξημερώματα «για να πετύχουμε συμφωνία».

Στην Ευρώπη της Ευρωπαϊκής Ένωσης λοιπόν, η νεολαία ασφυκτιά! Η μόνη επιλογή για να ζήσουμε διαφορετικά είναι η ρήξη και η έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή ακριβώς η Ε.Ε δεν ήταν και δεν πρόκειται να γίνει μια μορφή σύγκλισης και ενοποίησης των ευρωπαϊκών κρατών, μέσα στην οποία χώρες όπως η Ελλάδα θα γίνονταν τάχα όπως η Γερμανία ή η Δανία, αλλά μια μορφή θεσμοθετημένης πολιτικής και οικονομικής ανισότητας και εκμετάλλευσης με δομικές αντιθέσεις, αναδείχτηκε στο «μεγάλο ασθενή» της παγκόσμιας κρίσης. Τα τεράστια ποσά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους σε μια σειρά κρατών, η ύφεση και τα τερατώδη ποσοστά φτώχειας και ανεργίας, ειδικά στους νέους, συνθέτουν το τοπίο. Η πολιτική διαχείρισης περιλαμβάνει από τη μία εκατοντάδες εκατομμυρίων για να «σωθούν» οι τράπεζες, παραμένοντας υπό ιδιωτικό έλεγχο, και από την άλλη απανωτά μνημόνια και λιτότητα. Πλέον 26 εκατομμύρια νέων βρίσκονται αντιμέτωποι με τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ενώ στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία) αυτή είναι η προοπτική για το 30% -και περισσότερο- της νεολαίας.

Παρόλα αυτά, η Ε.Ε αποτελεί στρατηγική επιλογή για την ελληνική άρχουσα τάξη και τους εκφραστές της (κόμματα, ΜΜΕ) και ως τέτοια την υπερασπίζονται αυτά τα χρόνια, όποιο και αν ήταν το πολιτικό και οικονομικό κόστος. Από τους μνημονιακούς ΝΔ, ΠΑΣΟΚ έως τον μέχρι πρότινος αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και από το νέο-φιλελεύθερο ΠΟΤΑΜΙ μέχρι τη φασιστική Χρυσή Αυγή, όλες οι «φωνές» και οι επιλογές είναι ανεκτές εφόσον δεν θίγουν το όριο του ευρώ και της Ε.Ε. Αντίθετα όποιος μιλάει για ρήξη αντιμετωπίζεται σαν επικίνδυνος τρελός, ενώ οργιάζει η τρομοκρατία γύρω από την αποδέσμευση από την Ε.Ε. Τρομοκρατία που δεν αφορά όμως, όπως στο παρελθόν, «τις ευτυχισμένες μέρες» που μας περιμένουν εντός Ε.Ε, παρά μόνο το «άγνωστο» και την καταστροφή που μας περιμένει εκτός.

Η πραγματικότητα είναι ότι μπορούμε να ζήσουμε και εκτός. Όχι μόνο γιατί υπήρχε ζωή σ΄αυτό τον τόπο και πριν το 1981 ή το 2002, χρονιές εισόδου στην Ε.Ε και το ευρώ, και άρα το «άγνωστο» είναι εντέλει γνωστό. Αλλά γιατί έξω απ’ τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε θα μπορούσε η χώρα να ακολουθήσει διαφορετική πολιτική, έχοντας υπό το δικό της έλεγχό τόσο τη δημοσιονομική όσο και τη νομισματική πολιτική, προκειμένου να προστατεύσει τα λαϊκά στρώματα αντί να τα αφαιμάξει. Δεν θα ήταν αναγκασμένη να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία της σε Κινέζους, Γερμανούς, Καναδούς κλπ ούτε να δώσει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες, αλλά με την άμεση κρατικοποίηση των τραπεζών και των βασικών πυλώνων της βιομηχανίας θα ήταν δυνατή η αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση. Θα μπορούσε να έχει τελείως άλλη στάση και στο φλέγον θέμα του προσφυγικού: δίχως φράχτες στον Έβρο και το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, δίχως «επιδοτήσεις» προκειμένου να γεμίσει η χώρα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δίχως συμμετοχή στην επαίσχυντη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας που προβλέπει πρόσφυγες τριών κατηγοριών παραβιάζοντας θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου και της Συνθήκης της Γενεύης, ασκώντας ανεξάρτητη, φιλειρηνική και αντιιμπεριαλιστική εξωτερική πολιτική.

Σήμερα λοιπόν, είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα νεολαιίστικο ρεύμα ρήξης με την Ε.Ε και ένα φοιτητικό κίνημα με αντίστοιχο προσανατολισμό. Γιατί μετά από 6 χρόνια και 3 μνημόνια φαίνεται ότι ο ευρωπαϊκός μονόδρομος δεν σώζει ούτε τη χώρα ούτε το λαό, αλλά οδηγεί στην καταστροφή. Γιατί η παραμικρή αμφισβήτηση του μνημονίου και κάθε κυβερνητικής επιλογής τα τελευταία χρόνια όσο δεν μετατρεπόταν και σε αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού πλαισίου, ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Γιατί για να αμφισβητηθούν οι μνημονιακές πολιτικές, της υποχρηματοδότησης στην εκπαίδευση, της επισφάλειας και της ανεργίας πρέπει να αμφισβητηθεί και να σπάσει το πολιτικό όριο της Ε.Ε, στο όνομα της παραμονής στην οποία επιβάλλονται τα μνημόνια.

Εκδήλωση ΑΡΔΙΝ ΝΟΠΕ. Μέση ανατολή: η παρουσία και ο ρόλος της δύσης, ο πόλεμος και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός

Με αφορμή το προσφυγικό ζήτημα και την ανάγκη αναζήτησης των πραγματικών αιτιών του ζητήματος, το ΑΡΔΙΝ Νομικής, το ΑΡΔΙΝ Οικονομικόυ και το ΑΡΔΙΝ Πολιτικών Επιστημών συνδιοργανώνουν εκδήλωση με θέμα την παρουσία και το ρόλο της δύσης στη Μέση Ανατολή.

Πιο συγκεκριμένα, μιλάμε για την παρέμβαση των ΗΠΑ και της δύσης στη Μέση Ανατολή τις τελευταίες δεκαετίες, για την εξέλιξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού απ τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του '70 μέχρι το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιρακ σήμερα. Αξιολογούμε την πορεία και την κατάληξη της "Αραβικής άνοιξης" που συγκλόνισε τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Και βλέπουμε τέλος τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον πόλεμο και τις προσφυγικές ροές σήμερα.

Ομιλητές:
Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, αν.καθηγητής Οικονομικού
Θωμάς Ζαχαράτος, κοινωνιολόγος
Θέμης Τζήμας, διδάκτωρ διεθνούς δικαίου

Η εκδήλωση θα γίνει στην αίθουσα 1 (1ος όροφος) της ΝΟΠΕ, την Τετάρτη 20/4 στις 16:30.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΗΠΑ-ΕΕ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών με τους χιλιάδες πρόσφυγες να προσπαθούν να φτάσουν κοντά στα σύνορα προκείμενου να περάσουν στην κεντρική Ευρώπη, στοιβαγμένοι σε μικρές σκηνές μέσα στην λάσπη, αποτελούν εικόνες των αποτελεσμάτων που προκαλούν βασικά οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και ο πόλεμος.    

Το πρόβλημα των χιλιάδων προσφύγων που φεύγουν να γλιτώσουν από τον πόλεμο και τη δυστυχία δε θα σταματήσει, αν δεν αντιμετωπιστεί η ρίζα που δημιουργεί πρόσφυγες και ξεριζωμένους, αν δε στοχοποιηθούν και ηττηθούν ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ αλλά και ευρωπαϊκών χωρών που βομβαρδίζουν εδώ και 25 χρόνια τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική και διαμελίζουν χώρες, αν δε στραφεί ενάντια τους η δίκαιη αγανάκτηση και οργή για τα απάνθρωπα αποτελέσματα. Ο ISIS δε είναι ένα αποκρουστικό μόρφωμα κι αποτελεί συνέπεια παρά αιτία του χάους στη Μέση Ανατολή…

Την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών, βομβαρδίζουν και διατηρούν στρατούς κατοχής στη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική, αντιμετωπίζουν ως εισβολείς τους πρόσφυγες και μετανάστες που οι ίδιες δημιουργούν. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η ΕΕ το προσφυγικό αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο. Η καταστολή απέναντι στους μετανάστες εντείνεται, νέοι φράχτες χτίζονται, τα σύνορα των κεντρικών χωρών κλείνουν και αποκλείουν την πρόσβαση προς την κεντρική Ευρώπη σε χιλιάδες ανθρώπους ενώ τα πρόσθετα μέτρα φύλαξης των θαλάσσιων συνόρων με την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαιο μόνο περισσότερους νεκρούς μπορούν να φέρουν. Η χώρα μας χωρίς να αμφισβητεί τις εντολές της ΕΕ μέρα με την μέρα μετατρέπεται σε  ‘αποθήκη ψυχών’  για χιλιάδες ανθρώπους. Καθημερινά αποδεικνύεται ότι οι εξαγγελίες για την ΕΕ των ανοιχτών συνόρων και της αλληλεγγύης και ασφάλειας δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η πολιτική της Ε.Ε. απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες είναι μια ρατσιστική, ξενοφοβική, αποικιοκρατικού τύπου πολιτική. Και στρώνει το έδαφος εδώ και δεκαετίες στις γνήσιες ακροδεξιές και ρατσιστικές δυνάμεις. Ας σκεφτούμε. Το 1991 η Ευρώπη «πλημμύρισε» με εκατομύρια οικονομικούς μετανάστες από τις χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τότε δεν υπήρχε Σένγκεν και «ανοιχτά» υποτίθεται σύνορα. Κι όμως αν και οι ροές των προσφύγων είναι πολύ μικρότερες σε σύγκριση με τους τότε μετανάστες, η υστερία και η ξενοφοβία σήμερα είναι απείρως μεγαλύτερη. Τείχη χτίζονται, τιμαλφή κατάσχονται, διεθνείς συνθήκες για τους πρόσφυγες καταπατώνται. Η «ανοιχτή», «πολυπολιτισμική», «ανεκτική» Ευρώπη όχι μόνο χρεοκόπησε αλλά οδηγεί εδώ και 2 δεκαετίες στο συντηρητισμό, τη ξενοφοβία, την ακροδεξιά. Αύριο γιατί όχι στον ανοιχτό φασισμό! 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα του προσφυγικού είναι επικίνδυνη τόσο για τους πρόσφυγες όσο και για τον ίδιο μας τον λαό. Νομιμοποιώντας την μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ που δεν έχει ίχνος αλληλεγγύης, από την μία η χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα τεράστιο Hot spot- στρατόπεδο συγκέντρωσης με εγκλωβισμένους πρόσφυγες και μετανάστες να εκλιπαρούν για λίγά ψίχουλα, από την άλλη με την έλευση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο ανοίγει μια επικίνδυνή νέα σελίδα για την χώρα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Ο κίνδυνος να μετατραπεί η χώρα μας σε μια στρατοκρατούμενη γκρίζα ζώνη ανάμεσα σε «ανατολή» και «δύση» είναι ορατός και η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αποτελούν πρωταρχικό καθήκον για τον λαό και την νεολαία. Ο Α. Τσίπρας για άλλη μια φορά αποδεικνύεται μεγάλος τυχοδιώκτης και επικίνδυνος αφού συναίνεσε και υπέγραψε στα όργανα της Ε.Ε. τα παραπάνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με αρωγό τα ΜΜΕ, προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τις κινήσεις αλληλεγγύης και να περιορίσει το ζήτημα στον εθελοντισμό και στην ανθρωπιά τη στιγμή που συν-διαμορφώνει την Ευρώπη-φρούριο. Η αλληλεγγύη δεν πρέπει να γίνει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για μια κυβέρνηση που παζαρεύει το χρέος με κεφάλια προσφύγων και τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις με τη μετατροπή του Αιγαίου σε ΝΑΤΟϊκή λίμνη!

Το νεολαιίστικο κίνημα και το πιο οργανωμένο του κομμάτι, το φοιτητικό κίνημα πρέπει άμεσα να δράσει. Το καθήκόν για την νεολαία σήμερα αφορά αφενός την έμπρακτη αλληλεγγύη στους προσφυγές που φεύγουν από τον τόπο τους, αφετέρου αφορά την πολιτική στοχοποίηση και πάλη για ανατροπή των υπευθύνων δυνάμεων, μηχανισμών και πολιτικών.

-         την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που φέρνει μνημόνια φτώχειας για το λαό μας,  απάνθρωπο στίβαγμα για τους πρόσφυγες, συρρίκνωση εθνικής κυριαρχίας γενικά για τη χώρα!

-         την Ε.Ε. που μέρα με τη μέρα αποδεικνύεται ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός που και στην οικονομική και στην προσφυγική κρίση οξύνει και συσσωρεύει και δε λύνει προβλήματα για τη χώρα μας, ενώ σε όλη την Ευρώπη εξαπλώνει τη λιτότητα οικονομικά και την ακροδεξιά πολιτικά.

-         το ΝΑΤΟ που με την παρουσία του στο Αιγαίο, αμφισβητεί βασικά κυριαρχικά μας δικαιώματα και μας εμπλέκει στον ανταγωνισμό του με τη Ρωσία.

Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΕΕ - ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.  ΕΞΩ οι Βάσεις του ΝΑΤΟ

Καμία συμμετοχή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους.     
Κατάργηση του Κανονισμού του Δουβλίνου, της Σένγκεν, του Frontex και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών της ΕΕ

Όχι σε νέα μέτρα της ΕΕ για καταστολή στα σύνορα.

Ανθρώπινη στέγαση - σίτιση - περίθαλψη και ασφαλή μεταφορά των προσφύγων – Όχι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Προτείνουμε:

1.      Να πάρουν αποφάσεις οι σύλλογοι για αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις σε γραφεία και προξενεία της Ε.Ε., σε βάσεις του ΝΑΤΟ, σε πρεσβείες των ΗΠΑ, σε κυβερνητικά κτίρια.

2.       Έμπρακτη στήριξη στους πρόσφυγες. Συλλογή τροφίμων  αλλά και στήριξή τους όπου χρειαστεί.