Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Contra legem _ΕΑΑΚ, Αριστερής Ενότητας Νομικής και Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη.

Η παγκόσμια  δομική κρίση  του καπιταλισμού έρχεται να εξειδικευτεί στη χώρα μας με την εφαρμογή μνημονιακών και αντιλαϊκών  πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που πάγια εξυπηρετεί το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο σε κοινό βηματισμό με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, επιβάλλουν, στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση, που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων. 

Οι ίδιες αντιδραστικές πολιτικές ακολουθούνται και στον χώρο της εκπαίδευσης. Η εντεινόμενη υποχρηματοδότηση του πανεπιστημίου έχει φέρει τα ιδρύματα σε αδυναμία λειτουργίας σε κάθε επίπεδο. Από τη φοιτητική μέριμνα (σίτιση ,στέγαση) μέχρι και την στελέχωση διδακτικού και διοικητικού δυναμικού οι ανάγκες των φοιτητών θυσιάζονται στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους. Η συνθήκη αυτή έχει εντείνει τ ην κουβέντα για την συνολική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης. Με όχημα το νομοσχέδιο Φίλη που ενσωματώνει  το ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου, τη συνθήκη της Μπολόνια και την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, δίνεται η χαριστική βολή στο χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό δυνάμει προσβάσιμο σε όλους μετατρέπεται σε αγαθό πολυτελείας, αποκλείοντας  τα χαμηλότερα στρώματα ,με την κουβέντα να γίνεται ακόμα και για δίδακτρα. Το σύνολο της εκπαιδευτικής διαδικασίας από τα προγράμματα σπουδών (διάλυση πτυχίων, υπερεξειδίκευση, εντατικοποίηση) μέχρι και την έρευνα υποτάσσεται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και του κέρδους των επιχειρήσεων.

Σε αυτή τη συγκυρία, η νεολαία κι οι φοιτητές, παρά τη δυναμική παρουσία τους στις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, με αποκορύφωμα το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, φαίνεται να ενσωματώνουν περισσότερο από ποτέ τον απομονωτισμό και την απογοήτευση που οδηγούν στον ατομικό δρόμο και στην ενίσχυση των τάσεων υποταγής.

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.      

Είναι πιο επιτακτική από πότε η ανάγκη συνεύρεσης των αριστερών αγωνιστικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της συγκρότησης  ενός ανατρεπτικού μπλοκ αγώνα που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία, δικαιώματα και δουλειά  για όλους στο πλευρό των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων κόντρα στις λογικές της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ).   Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως  Contra Legem _ΕΑΑΚ  ,ΑΡ.ΕΝ., ΑΡ.ΔΙ.Ν. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική. Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση και διάλυση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ανατρεπτικού ρεύματος στις σχολές ενάντια στη διάλυση που επιβάλει η ΕΕ και οι μνημονιακές κυβερνήσεις . Η εκλογική συνεργασία contra legem_ΕΑΑΚ,  ΑΡ.ΕΝ. , ΑΡ.ΔΙ.Ν. και των συνεργαζόμενων αγωνιστών είναι απόληξη των κοινών πλαισίων αγώνα στις συνελεύσεις και  αποσκοπεί στην περαίτερω ζύμωση με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με σεβασμό στην αυτοτέλεια του κάθε σχήματος και  με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας. 

Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία  Contra Legem  _ΕΑΑΚ , ΑΡ.ΕΝ. , ΑΡ.ΔΙ.Ν.                               

Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!

Εκλογική Συνεργασία ΡΑΦ ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ Πολιτικού – ΑΡΔΙΝ Πολιτικού – ανένταχτοι/ες αγωνιστές/ριες

Σήμερα φοιτητές, νεολαία και εργαζόμενος λαός δέχονται μια σκληρή επίθεση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας τους από το κεφάλαιο, τα μνημόνια και τις αντεργατικές πολιτικές. Η δομική κρίση του καπιταλισμού εκφράζεται στην Ελλάδα μέσω μιας συνεχούς υποβάθμισης των εργασιακών μας δικαιωμάτων, της παιδείας και της ίδιας μας της ζωής. ΕΕ – ΔΝΤ – κυβέρνηση υπηρετώντας μια νεοφιλελεύθερη πολιτική μας οδηγούν σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο, διαλύοντας κάθε έννοια κοινωνικού κράτους.

Απόρροια των παραπάνω πολιτικών είναι και το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που έρχεται να αλλάξει τους όρους εργασίας και να διαλύσει την κοινωνική ασφάλιση στο βωμό του χρέους. Έχει καθαρά ταξικό πρόσημο με σοβαρές επιπτώσεις στη γενιά μας, ενισχύοντας την προοπτική της ελαστικής-μαύρης εργασίας, της ανεργίας και της επισφάλειας, ωθώντας μας παράλληλα στη μετανάστευση.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι δικές μας ζωές υπό διαπραγμάτευση αυτή τη στιγμή. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώνονται από τον τόπο τους λόγω των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Οι ρατσιστικές πολιτικές της ΕΕ, η συμφωνία της με την Τουρκία, τα κλειστά σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης φανερώνουν το αληθινό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν απέχει καθόλου από πρακτικές φασισμού και ολοκληρωτισμού. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ακολουθεί πιστά τις εντολές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες με λογικές εγκλεισμού, επαναπροωθήσεων και απομόνωσης.

Στα πλαίσια των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων, έρχεται και το νέο νομοσχέδιο Φίλη, το οποίο, πλήρως σύμφωνο με τις επιταγές του ΟΟΣΑ, συνεχίζει προς την κατεύθυνση της ισοπέδωσης της παιδείας. Σαν συνέχεια των νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, επιχειρηματικοποιεί το πανεπιστήμιο, διαλύει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του και τσακίζει τα πτυχία και την εργασιακή μας προοπτική. Ο ρυθμός σπουδών εντατικοποιείται και το πανεπιστήμιο αυταρχικοποιείται.

Τις επιπτώσεις των παραπάνω έχουμε αρχίσει να τις βλέπουμε και στο Σύλλογο Πολιτικών Επιστημών. Το πρόγραμμα σπουδών εντατικοποιείται και οδηγούμαστε σε μια εξειδίκευση χωρίς αντίκρισμα, κάτι το οποίο θα διαλύσει το ενιαίο πτυχίο. Σε μια σχολή η οποία δεν έχει κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, οι απόφοιτοι θα βρεθούν σε θέση να αντιμετωπίσουν ακόμη δυσκολότερες συνθήκες και πλήρη υποβάθμιση του αντικειμένου, το οποίο κινδυνεύει με αφανισμό.

Τις παραπάνω πολιτικές πρακτικές μέσα στο πανεπιστήμιο εκφράζουν και υποστηρίζουν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ (στη δική μας περίπτωση Α.Φ. Πρωτοβουλία). Υποτάσσονται στα κυβερνητικά σχέδια και προτείνουν μόνο συνδιαλλαγή, μπλοκάροντας κάθε φοιτητικό αγώνα. Η γνωστή σε όλους μας ΔΑΠ, παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα Πανεπιστήμια, είναι αυτή που τόσα χρόνια έκανε τα πάντα για να μποϋκοτάρει κάθε φοιτητική διεκδίκηση, καταψηφίζοντας κάθε πρόταση για Γενική Συνέλευση, και προφανώς μη συμμετέχοντας στις διαδικασίες αυτές. Δεν είναι όμως η μόνη που θα βρεθεί σε κάθε ευκαιρία -έστω και συγκεκαλυμμένα- απέναντι στο φοιτητή. Συγκεκριμένα η Α.Φ. Πρωτοβουλία έχει στηρίξει επανειλημμένα την εξειδίκευση και κατά συνέπεια τη διάλυση του πτυχίου με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα στην αγορά εργασίας. Την ίδια στιγμή, ενώ εμφανίζεται ως εναλλακτική επιλογή, στην πραγματικότητα αποϊδεολογικοποιεί τον φοιτητή και τον αποπροσανατολίζει από οποιαδήποτε αγωνιστική κατεύθυνση. Σε αυτά προστίθεται και το BLOCO, το οποίο ως κυβερνητική παράταξη (ΣΥΡΙΖΑ) φιλοδοξεί να αποτελέσει φορέα υποτιθέμενης σταθερότητας και διαχειριστικών πρακτικών. Η ΠΚΣ με τη σειρά της διατηρεί στάση απομονωτισμού και υπονομεύει την ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων στο σήμερα, επιμένοντας σε λογική αυτόκεντρης ανάπτυξης.

Όλο το παραπάνω τοπίο αφήνει ένα σημαντικό ερώτημα για κάθε φοιτητή και φοιτήτριας: Τί να κάνουμε;

Αντιλαμβανόμαστε πως οι αγώνες του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος πρέπει να συνεχίσουν και να κορυφωθούν, να κατανοήσουμε πως δε πρέπει να μείνει κανένας μόνος του στην κρίση και να πετύχουμε μια εναλλακτική για το λαό και τη νεολαία. Τα επίδικα στα οποία καλείται σήμερα να απαντήσει η νεολαία, και δη η σπουδάζουσα, το πιο οργανωμένο κομμάτι της, είναι πολύ σημαντικότερα και επιτακτικότερα από τις όποιες επιμέρους διαφορές μας.

Ως απόρροια των παραπάνω, όμως, εμείς θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε μέσω ενός φοιτητικού κινήματος, μετωπικού και αντικαπιταλιστικού, με πολιτικό περιεχόμενο, το οποίο σε σύνδεση με το εργατικό θα μπορεί:

Ø  να αποτελέσει πηγή αντίστασης και συνολικής ρήξης με ΕΕ-ευρώ-χρέος-μνημόνια-κυβέρνηση και με το σύστημα και τους μηχανισμούς του.

Ø  Να μπλοκάρει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, αντιδιαχειριστικά, κόντρα σε διάλογο και συνδιαλλαγή.

Ø  Να παλέψει μαζί με τα σωματεία κ τους εργαζομένους κατά του ασφαλιστικού.

Ø  Να αγωνιστεί με ντόπιους και μετανάστες κατά κάθε μορφής εκμετάλλευσης και αδικίας – κατά του ιμπεριαλισμού.

Ø  Να δώσει στη νεολαία και το λαό μια προοπτική διεξόδου από την κρίση, δείχνοντας πως υπάρχει άλλος δρόμος, τσακίζοντας το δόγμα του «ΤΙΝΑ» (There Is No Alternative)

Ø  Να σπάσει την ησυχία στους φοιτητικούς χώρους, δομώντας έτσι εστίες αντίστασης κατά της νεοφιλελευθεροποίησης κάθε πτυχής της καθημερινής μας ζωής.

Ως ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ – ΑΡΔΙΝ αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα για πολιτική και κινηματική αλληλεπίδραση στη βάση πολιτικής συμφωνίας και ως αποκρυστάλλωση της μέχρι τώρα πολιτικής συνεργασίας μεταξύ μας. Αναγνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες του κάθε κοινωνικού χώρου, προχωράμε, λοιπόν, σε εκλογική συνεργασία που θα θέσει τις βάσεις για πιο αναβαθμισμένη πολιτική συνεργασία στο μέλλον και θα εκφράσει ένα ανατρεπτικό και ριζοσπαστικό ρεύμα στη Σχολή. Στόχο της έχει την ανασυγκρότηση των Συλλόγων και του φοιτητικού κινήματος γενικότερα. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά, ανεξάρτητα και αγωνιστικά και αυτό είναι που επιδιώκουμε να ενισχύσουμε και μέσα στις σχολές μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και κάθε άλλη μορφή διεκδίκησης και πάλης. Μπορούμε να αποτελέσουμε την απάντηση μέσω μιας άλλης Αριστεράς: μετωπικής, ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής.

Καμία διαπραγμάτευση για τις ζωές μας!

Δε θα απέχουμε από τους αγώνες τις γενιάς μας.

Στις εκλογές της 18^ης Μάη στηρίζουμε – ψηφίζουμε

ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ-ανένταχτους/ες αγωνιστές/ριες

στις Πολιτικές Επιστήμες

Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής και Αριστερής Ενότητας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη

Διανύουμε τον 6^ο χρόνο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- ΑΝ.ΕΛ., πλήρως υποταγμένη στις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., υιοθετεί, στα πλαίσια του 3^ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με τον νέο ν. Φίλη, που αποτελεί συνέχεια του ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια χρονιά, οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ. μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικό) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης που δέχεται η νεολαία.

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.       

Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και της ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως ΑΡ.ΔΙ.Ν και ΑΡ.ΕΝ. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική Α.Π.Θ. και στηρίζουμε πανελλαδικά το συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία» (ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ –ΑΡΔΙΝ). Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών. Η εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. και των ανένταχτων αγωνιστών/στριών αποσκοπεί στην περαιτέρω ζύμωση μεταξύ μας, με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.  

Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!

Σε όλες τις σχολές στηρίζουμε τον ενωτικό συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ( ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)»

Μια συμβολή σε έναν διάλογο που πρέπει να ανοίξει! (μια κριτική στην απόφαση του διημέρου της Αριστερής Ενότητας)

*Του Μιχάλη Τερζάκη

Στην περίοδο που διανύουμε, περίοδο υποχώρησης των κινημάτων, εφαρμογής πολιτικών που θα τσακίσουν την κοινωνία και την εργασία από μία κυβέρνηση που φέρει το στίγμα της αριστεράς στην μαζική συνείδηση, κάθε αγωνιστής και πολιτική δύναμη οφείλει να ανασκοπήσει. Οι δυνάμεις που κάνουν αυτήν την επιλογή, της αυτοκριτικής ανασκόπησης της πορείας και των λαθών, οπλίζονται για τις μάχες που θα έρθουν.

Σαφώς, λοιπόν, σύντροφοι που σε δύσκολες στιγμές δεν επιλέγουν την παραίτηση ή την υποταγή στον πραγματισμό του “Δεν υπάρχει εναλλακτική” αξίζουν την προσοχή όλων, όσων θέλουν σήμερα να οικοδομήσουν κινήματα που να ανατρέψουν τον καταθλιπτικό συσχετισμό. Θέλοντας να συμβάλλουμε σε αυτήν την διαδικασία επαναπροσανατολισμού, που αφορά τους πάντες στην αριστερά, με πνεύμα αυτοκριτικό και συντροφικό, επισημαίνουμε τα εξής σημεία για κριτική και συζήτηση πάνω στην απόφαση του διημέρου της Αριστερής Ενότητας, με σκοπό να ανοίξει ένας αναγκαίος και ουσιαστικός διάλογος πάνω σε ζητήματα κομβικά για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κίνηματος και της φοιτητικής αριστεράς.
 

Στην συζήτηση θα θέλαμε να συνεισφέρουμε 4 επισημάνσεις:

1) Για την ΕΕ : Για ένα φοιτητικό κίνημα που θα συγκρουστεί με τον θεσμοθετημένο 

νεοφιλελευθερισμό της ΕΕ στις ζωές μας

Από την απόφαση του διημέρου αρχικά πρέπει να κρατηθεί το στοιχείο της στάσης απέναντι στην ΕΕ. Αφιερώνεται ένα μεγάλο και σεβαστό κομμάτι πάνω στο ζήτημα, σκιαγραφώντας μία νέα στάση , πιο γενναία, της ΑΡΕΝ στα ζητήματα αυτά . Αρχικά, η ΕΕ αναγνωρίζεται ως ο θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός, στην οποία δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Το κοινό νόμισμα αναγνωρίζεται ως ο πυρήνας , γύρω απο τον οποίο προχωρά η ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά και είναι βασικό εργαλείο παραγωγής των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας.

Αναγνωρίζεται, τέλος, ότι η ρήξη με την ΕΕ και η έξοδος απο το κοινό νόμισμα αποτελεί μία αναγκαία συνθήκη για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά και συνθήκη για το άνοιγμα ενός διεθνιστικού προσανατολισμού για τους λαούς που πλήττονται απο τις ίδιες πολιτικές λιτότητας πανευρωπαϊκά. Το ότι ένα κομμάτι που άνηκε στην ευρωπαϊκή αριστερά έκανε μία τέτοια αναγνώριση της κατάστασης, είναι καταρχήν θετικό και απελευθερώνει δυνάμεις προς την κατεύθυνση της επικοινωνίας με όλα τα κομμάτια της αριστεράς με αυτήν την τοποθέτηση. Η ίδια η αναγνώριση της ανάγκης για ανασυνθετικές διαδικασίες στην αριστερά και για οικοδόμηση κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων ενάντια στο νεοφιλελεύθερο δόγμα της ΕΕ μέσα στο κείμενο για την συγκυρία το επιβεβαιώνει αυτό.

2) Η σύνδεση των φοιτητών με τους κοινωνικούς αγώνες : Για ένα φοιτητικό κίνημα που θα υπερασπιστεί την εργασία

Σήμερα, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να θέτει ως προμετωπίδα του, πέρα από την αντίσταση στην νεοφιλελευθεροποίηση της εκπαίδευσης, την αποκάλυψη μίας εναλλακτικής προοπτικής ενάντια στην διάλυση της εργασίας, την ανεργία, την μετανάστευση των νέων επιστημόνων και εργαζομένων, καταστάσεις που συνεχώς αφορούν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Η ανεργία, ο κεντρικός μηχανισμός διάλυσης της εργασίας, είναι βασικό πρόβλημα του εργαζόμενου αλλά και ενώνει ολόκληρη την νεολαία πάνω στην έλλειψη προοπτικής για το μέλλον. Αυτός ο βραχνάς για μία ολόκληρη κοινωνία,  που είναι άμεση απόρροια της παραγωγικής αποσάρθρωσης που έφερε η Ε.Ε., και της ύφεσης των μνημονίων, που αφορά κάθε εργαζόμενο και κάθε νεολαίο, πρέπει να στοχοποιείται και να αποκαλύπτονται οι όροι για την υπέρβαση του

Το δεύτερο ζήτημα της ανάγκης επικοινωνίας και σύνδεσης του «μέσα» με το «έξω» από το πανεπιστήμιο αφορά τις γενικές συνέπειες της κρίσης. Σήμερα υπάρχουν νεολαίοι που δε μπορούν να σπουδάσουν λόγω περικοπών, ύφεσης, ανεργίας των γονιών, πτώσης εισοδημάτων.

Τα μέτρα που έρχονται στο ασφαλιστικό, στους πλειστηριασμούς, στους αγρότες, η φορομπηξία στους μικρομεσαίους αλλά και γενικά στο λαό, η εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους αφορούν τους γονείς μας αλλά χτυπάνε και εμάς με διπλό τρόπο. Άμεσα γιατί δημιουργούν αδιέξοδα στις οικογένειες μας, αυτόν  τον Ιδεολογικό Μηχανισμό του Κράτους που όμως στην Ελλάδα ήταν αυτός που ανελάμβανε μέρος των ευθυνών του κράτους (φροντιστήρια, βοήθεια να σπουδάσουμε κοκ). Και έμμεσα γιατί η Ελλάδα που δημιουργείται είναι μια Ελλάδα διαφορετική από το παρελθόν, αφιλόξενη για τη νέα γενιά, μια χώρα κάτεργο χωρίς δικαιώματα.

3) Για το Πανεπιστήμιο : Για ένα διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα που θα αμφισβητεί την μνημονιακή δημοσιονομικη πειθαρχία
 

Καταρχάς, σήμερα υπάρχει μία γενική ανάγκη ,στη κεντρικότητα της πολιτικής πάλης που καλείται να ανοιχτεί σε κάθε χώρο .Η συνεχής απάντηση του αντιπάλουσε όλους τους διεκδικητικούς αγώνες της μνημονιακής περιόδου, “δεν υπάρχουν λεφτά”, σκιαγραφεί ένα σαφές πλαίσιο δημοσιονομικής υποταγής, ο σεβασμός του οποίου φαίνεται να εγγράφεται στην μαζική συνείδηση. Ένα πλαίσιο που έρχεται να συνδεθεί με την γενική ατμόσφαιρα της ήττας και της επικράτησης του δόγματος ” Δεν Υπάρχει Εναλλακτική” . Έτσι, είναι επόμενο, ότι αγώνες ανά χώρο , αντιστάσεις, έξω από το ζήτημα της προοπτικής σήμερα, θα είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθούν, με όρους μαζικότητας και διάρκειας.

Πολλά χρόνια τώρα-και με ένταση στα μνημονιακά χρόνια- αναπτύχθηκαν μέσα στο φοιτητικό κίνημα διάφορα «δίπολα». Αγώνες διεκδικητικοί απέναντι στο κράτος ή καθημερινή πάλη για αντιδομές που να συντείνουν στο «πανεπιστήμιο των αναγκών μας»; Η πολιτική να πηγάζει από το σχήμα ανά σχολή-χώρο ή χρειαζόμαστε μια κεντρική πανελλαδική αναφορά και κατεύθυνση;

Θέλουμε να είμαστε σαφείς. Θεωρούμε αυτά τα δίπολα ψευδεπίγραφα και καταστροφικά για το κίνημα. Υπάρχουν διάφορα συνθήματα και πρακτικές (πανεπιστήμιο των αναγκών με αναφορές στο κίνημα της αυτονομίας, αυτοδιαχείρριση, αντιμαθήματα και πρακτικές που έχουν τη ρίζα τους στο Μάη του 68 και στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια) που μπορούμε κάποια στιγμή να συζητήσουμε τη συμβολή τους, το ιδεολογικό τους φορτίο και συνεισφορά κοκ. Όμως η ιδεολογικοποίηση των πάντων τη στιγμή που το φκ μέσα στην κρίση δε μπορεί να αρθρώσει λόγο δε βοηθάει.

Σήμερα στη χώρα μας εφαρμόζονται μνημόνια. Πέρα από την επιτάχυνση στις πολιτικές της αναδιάρθρωσης προηγούμενων χρόνων (βλ. ν. Διαμαντοπούλου), τα μνημόνια είναι μια τομή. Πρώτον στην ακραία δημοσιονομική προσαρμογή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Επιστρέφουν εικόνες των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών που η νεολαία δε μπορούσε να σπουδάσει ή για να το πούμε διαφορετικά μετά από 4 δεκαετίες ξαναζούμε το «όπου φτωχός και η μοίρα του». Ζήτημα κεντρικότατο και ταξικό (ειδικά αν δούμε σχολές τις επαρχίας και τα ΤΕΙ) αν δε θέλουμε να φλερτάρουμε με τον ελιτισμό. Δεύτερον στον έτσι κι αλλιώς κεντρικό χαρακτήρα όλων των κοινωνικών συγκρούσεων. Το σημερινό βατερλώ Τσίπρα δείχνει ότι τα παράλληλα προγράμματα είναι μία φούσκα και ότι ο παραμικρός αγώνας πχ για αύξηση χρηματοδότησης έρχεται σε σύγκρουση με την ευρωζώνη, το χρέος, το μνημόνιο και το κράτος καθεαυτό, τα ΜΜΕ. Το δεκαήμερο του δημοψηφίσματος δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών γι’ αυτό. Οι σύντροφοι της ΑΡΕΝ ως πρόσφατα «μετέφραζαν» αυτήν την κεντρικότητα στις ελπίδες για την «πρώτη φορά αριστερά». 

Το γεγονός ότι αυτό το σχέδιο διαψεύστηκε δεν πρέπει να οδηγήσει σε αναχώρηση από την κεντρική πολιτική μάχη.

Ο αντίπαλος (κράτος, Ε.Ε., δανειστές, ΜΜΕ, Υπουργείο) είναι καλά και κεντρικά οργανωμένος σε αυτή τη μάχη. Κάνει προπαγάνδα, θέτει διλήμματα, ασκεί καταστολή, δημιουργεί συσχετισμό. Εμείς σε τι ακριβώς πάμε να αντιπαρατεθούμε με το δόγμα «σχήμα ανά κοινωνικό χώρο»;

Είναι διαφορετικό πράγμα η αντιπαράθεση στο ρεφορμιστικό-αντικινηματικό σχήμα κόμμα-παράταξη-κοινωνικός χώρος που υιοθετεί η ΚΝΕ/ΜΑΣ ταυτίζοντα έτσι το κίνημα με το κόμμα.

Και είναι διαφορετικό πράγμα η διαλεκτική που «κατείχαν» οι παλιοί αριστεροί του συνδυασμού του κεντρικού πολιτικού αγώνα με την κοινωνική γείωση. Του αγώνα για τη Λαοκρατία του ΕΑΜ με τα συσσίτια της Εθνικής Αλληλεγγύης για να τα βγάλει ο λαός πέρα στην πείνα της κατοχής.

Σήμερα χρειαζόμαστε ένα πολιτικό κίνημα νεολαίας που θα δίνει μάχες απέναντι στην Ε.Ε. και τον καπιταλισμό. Και θέλουμε και ένα κίνημα που θα οργανώνει τους φοιτητές και τους νεολαίους με δράσεις και διεκδικήσεις γύρω από τα άμεσα υλικά συμφέροντά τους.

4) Για την κατεύθυνση του φοιτητικού κινήματος και την ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : Για ένα πολιτικό φοιτητικό κίνημα – Για ένα Αριστερό Μέτωπο

Σήμερα , χρειαζόμαστε κεντρικό πολιτικό προσανατολισμό στο φοιτητικό κίνημα, με επίδικα το φρόνημα, την Ε.Ε., το 3ο μνημόνιο, την κυβέρνηση, το χρέος, τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό, τη σύνδεση με τους εργαζόμενους και ειδικά τους νέους κοκ. Και την ίδια στιγμή, χρειαζόμαστε τη μέγιστη κοινωνική γείωση με επίδικα τους όρους σπουδών, τις συνέπειες της υποχρηματοδότησης, τους γενικούς πολιτιστικούς-ψυχαγωγικούς όρους ύπαρξης του φοιτητή, το βιβλίο, τον καθηγητή, τις εξετάσεις, την εργασιακή προοπτική κοκ.

Υπάρχει ένα γενικό ερώτημα, του ποιός θα το κάνει.
 

Σήμερα, θεωρούμε ότι, χρειαζόμαστε την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση αριστερών-προοδευτικών φοιτητών ανά κοινωνικό χώρο, που ,με τις διαδικασίες τους θα συναρθρώνονται σε μια ενιαία πανελλαδική πολιτική συμπαράταξη με δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες (ετήσια διήμερα με θεματικές και ολομελειακές διαδικασίες, με εκλογή ετήσιας συντονιστικής επιτροπής, με συνελεύσεις ανά πόλη, με ένα ενιαίο portal διαλόγου και προπαγάνδας κοκ), σε ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο με δύο γενικούς στόχους :

1) Την οικοδόμηση αντιστάσεων σε κάθε εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής και την ανάταση του φρονήματος της νεολαίας και του λαού

2) Την οικοδόμηση ενός ρεύματος στον λαό και στην νεολαία, που θα συναρθρώνεται γύρω απο την αμφισβήτηση του μονοδρόμου και την υιοθέτηση ενός άλλου δρόμου, έξω απο την ευρωζώνη και την ΕΕ, σε σύγκρουση με την χρεοκρατία, την υποχρηματοδότηση, την ανεργία, για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση του τόπου.

Για εμάς , αυτή η ενιαία συμπαράταξη πρέπει να έχει την μορφή και τα χαρακτηριστικά ενός μετώπου. Ακριβώς επειδή υπάρχουν υπαρκτές διαφωνίες και διαχωρισμοί, αλλά ενότητα στους προβληματισμούς και την διάθεση, ακριβώς επειδή σήμερα χρειαζόμαστε έναν πολιτικό στυλοβάτη του φοιτητικού κινήματος και όχι την αναβίωση της “αυτονομίας των κινημάτων”, ακριβώς επειδή δυνάμεις απελευθερώνονται αλλά κανένα παλιό μόρφωμα δεν φαίνεται να καλύπτει το κενό. Στην κατεύθυνση του ανοίγματος αυτής της κουβέντας άλλωστε καλούμε και σε πανελλαδικό διήμερο της φοιτητικής αριστεράς, με σκοπό να ανοίξει αυτή η αναγκαία συζήτηση. Για ένα σύγχρονο φοιτητικό κίνημα

Που θα μπλοκάρει την νεοφιλελευθεροποίηση των πανεπιστημίων, που φέρνει η ΕΕ Που θα υπερασπιστεί τα εργασιακά δικαιώματα και την ζωντανή εργασία, ενάντια στην ανεργία Που θα αμφισβητεί την δημοσιονομική πειθαρχία των μνημονίων και θα διεκδικεί σε κάθε βήμα Που θα αποκαλύψει ένα εναλλακτικό δρόμο στο ζοφερό σκηνικό του ευρωμονόδρομου Με όχημα ανασυγκρότησης του ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας!