Είναι ανατάξιμη η εικόνα αποσυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος; Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Τα αποτελέσματα των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν στις 18 Μαίου δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλες ανακατατάξεις και εκπλήξεις. Για το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών καταγράφεται στασιμότητα και συντήρηση των δυνάμεων τους. Για ακόμα μία χρόνια ή μεγάλη αποχή των φοιτητών και σπουδαστών από την εκλογική διαδικασία χρωματίζει το εκλογικό αποτέλεσμα.

Στις φετινές φοιτητικές εκλογές ψήφισαν περίπου 13.000 λιγότεροι φοιτητές σε σχέση με πέρυσι. Συνολικά το 2013 ψήφιζαν περίπου 100.000 φοιτητές. Το 2016 ψήφισαν περίπου 70.000 φοιτητές (αν συνυπολογίσουμε και μεγάλες σχολές που ακυρώθηκαν οι εκλογές-πχ Πάντειο). Οι λόγοι που εξηγούν αυτό το κλιμακούμενο ρεύμα αποχής είναι διάφοροι, με βασικότερους:

-τη γενικότερη αποσυγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού. Η εικόνα απομαζικοποίησης αφορά και την αδυναμία μαζικών διαδικασίών γενικά, είτε αυτό αφορά τις ΓΣ, είτε την απουσία μαζικών αντιδράσεων και αντιστάσεων στη ραγδαία χειροτέρευση των όρων σπουδών, είτε άλλες κινητοποιήσεις, τα φοιτητικά μπλοκ στις διαδηλώσεις κοκ. Είναι ότι η πίστη στην συλλογικότητα και στους συλλογικούς αγώνες για την διεκδίκηση των άμεσων συμφερόντων μας έχει κλονιστεί. Αυτή η διαδικασία ατομικής αναζήτησης στην επίλυση των προβλημάτων μας, αυτός ο ιδιότυπος ατομισμός έχει σχέση με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Στην κρίση όμως και στα οξυμένα προβλήματα της νεολαίας γύρω από μια εργασιακή προοπτική εξαιρετικά χαμηλών προσδοκιών και αίσθησης γενικού αδιεξόδου αποκτά πιο έντονα χαρακτηριστικά.

-τη γενικότερη κρίση εκπροσώπησης στην ελληνική κοινωνία. Η έλλειψη εμπιστοσύνης σε συλλογικές εκπροσωπήσεις (κόμματα, συνδικάτα, σωματεία κλπ) διαπερνά και το φοιτητικό σώμα. Η τάση αυτή ενισχύθηκε τη φετινή χρονιά η οποία επισφραγίστηκε από τη μετατροπή του ΟΧΙ του καλοκαιριού στο ΝΑΙ σε όλα και την ήττα της «ελπίδας», όπως αυτή εκφράστηκε από το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απόλυτα ερμηνεύσιμο ότι η ήττα αυτή έγινε περισσότερο αισθητή στη νέα παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ, το bloco, που δεν κατέγραψε ούτε 1% και στους συντρόφους της ΑΡΕΝ.

Σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, τη χρονιά αυτή έγινε μια απόπειρα μετωπικής ανασύνθεσης μεταξύ της ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ. Το βήμα συνεργασίας που έγινε ήταν θετικό, όμως οι μεγάλες καθυστερήσεις και η εσωστρέφεια, που χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό τις σχετικές διεργασίες, ανέκοψαν μια δυναμική που να ξεπερνάει τη συγκράτηση δυνάμεων. Μία ώριμη συζήτηση που έπρεπε να γίνει από το φθινόπωρο με πανελλαδικό συντεταγμένο τρόπο ώστε να μη σπαταληθούν δυνάμεις και να εκπονηθεί ένα σχέδιο παρέμβασης προς τους φοιτητές, έφτασε να διεξάγεται λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Παράλληλα, κάποια σχήματα της ΕΑΑΚ επέλεξαν είτε να απέχουν από την κατεύθυνση της συνεργασίας, είτε να κινηθούν με όρους ηγεμονισμού στη διαδικασία συγκρότησης των ψηφοδελτίων, στρεβλώνοντας την αναγκαία πολιτική συζήτηση σε μια κουβέντα για το ποια γραμματοσειρά κατοχυρώνει ή αμφισβητεί την ηγεμονία των ΕΑΑΚ. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η συνεργασία σε αλλες σχολές να ναυαγεί ενώ σε άλλες σχολές να πραγματοποιείται τελευταία στιγμή και με μια έντονα εσωστρεφή συζήτηση. Στις λίγες σχολές που υπήρχαν κοινές πρωτοβουλίες και λειτουργούσαν τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα. Παρά τον επώδυνο τρόπο, παρά τα σημάδια αναντιστοιχίας με τα καθήκοντα της περιόδου που εμφάνισε για άλλη μια φορά η φοιτητική αριστερά, τα μετωπικά ψηφοδέλτια και οι συνεργασίες αποτελούν μια υπαρκτή, θετική παρακαταθήκη.

Η συζήτηση ωστόσο, πρέπει να προχωρήσει και να βαθύνει. Να ξεπεράσει τακτικισμούς και ηγεμονισμούς και να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα του «κάθε πέρυσι ήταν και καλύτερα» που χαρακτηρίζει το φοιτητικό κίνημα. Έχουμε να λύσουμε ένα δίδυμο πρόβλημα. Την μετωπική ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς σε συνδυσμό με την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Το δεύτερο χωρίς το πρώτο δε μπορεί να λυθεί. Το πρώτο χωρίς το δεύτερο θα είναι να ενώσουμε την αναποτελεσματικότητα μας. Εμείς σε αυτή τη συζήτηση έχουμε να καταθέσουμε καταρχήν τους εξής προβληματισμούς:

- Χρειάζεται να ξανασκεφτούμε όλα τα ζητήματα του φοιτητικού συνδικαλισμού. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει πίστη στη συλλογικότητα και στον αγώνα, το σύνθημα «όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις» ως μοναδική απάντηση, μάλλον παράγει αδράνεια. Η ανυπαρξία δομών πανελλαδικού συντονισμού και έκφρασης των φοιτητικών συλλόγων, μάλλον αποσυγκροτεί τη δυνατότητα να υπάρχουν κοινές φοιτητικές διεκδικήσεις και η αίσθηση της δύναμης απέναντι στο Υπουργείο και την κυβέρνηση. Είναι διαφορετικό ζήτημα πως κάθε φοιτητικό αίτημα γρήγορα πολιτικοποιείται γιατί βρίσκει «τοίχο» στο μνημόνιο και την επιτήρηση από τους δανειστές Ε.Ε.-ΔΝΤ και άρα η τέχνη να συνδέσουμε το ειδικό με το γενικό και διαφορετικό μια υπερ-πολιτικοποιημένη - παραταξιοποιημένη λειτουργία του φοιτητικού κινήματος , όπου οι παρατάξεις και οι διάφορες δυνάμεις υποκαθιστούν την αυτόνομη λειτουργία των οργάνων και των δομών του γύρω από κεντρικά πολιτικά πλαίσια. Από το «η τάδε δύναμη πήρε στο γύρο συνελεύσεων τόσους συλλόγους» πρέπει να περάσουμε στο «οι φοιτητικοί σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα μέσα από τις διαδικασίες του, τις αντιπαραθέσεις του και τις συνθέσεις του παλεύει τα παρακάτω».

- Χρειάζεται να ανασυνθέσουμε τη φοιτητική αριστερά και όχι απλά να διευρύνουμε μια από τις δυνάμεις της. Η διαφορά της μίας από την άλλη διαδικασία δεν έχει να κάνει με το μέγεθος της κάθε δύναμης. Έχει να κάνει με τη συμφωνία ότι τα υπαρκτά σχήματα φτιάχτηκαν σε άλλες εποχές, σήμερα δε μπορεί να δώσουν απαντήσεις και χρειάζονται νέες συνθέσεις και νέα σχήματα. Άλλα σχήματα φτιάχτηκαν στις αρχές της μεταπολίτευσης, άλλα μετά τη συγκυβέρνηση Τζανετάκη το 91 στο φουλάρισμα της αναδιάρθρωσης, άλλα με το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και τη μάχη του 2006-7, άλλα χρειάζόμαστε σήμερα ως η γενιά της κρίσης και της εμπέδωσης της μνημονιακής κοινωνίας και του αγοραίου πανεπιστημίου. Σχήματα που θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν την αποσυγκρότηση των φοιτητικών διεκδικήσεων ανοίγοντας τη συζήτηση για τα αιτήματα, τα όργανα, τους τρόπους οργάνωσης του φκ. Σχήματα που την ίδια στιγμή θα προωθούν αιτήματα και στόχους που αφορούν την νεολαιϊστικη ταυτότητα και όχι μόνο τη φοιτητική, καθώς σήμερα ένας φοιτητής καθορίζεται όχι μόνο από τα προβλήματα του ως φοιτητής αλλά και από τα προβλήματα του ως νεολαίος με τα συνολικά προβλήματα αδιεξόδου, εργασιακής προοπτικής, ανεργίας κοκ. Σχήματα που θα συνδυάζουν – και όχι να αναπτύσσουν το ένα σε βάρος του άλλου - το συνδικαλιστικό αγώνα για τα μορφωτικά δικαιώματα με τον πολιτικό αγώνα ενάντια σε Ε.Ε., ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις τους. Σχήματα τέλος που θα πάρουν διαζύγιο από τον βερμπαλισμό και τις συνήθειες παλαιότερων, πιο βολικών εποχών (κείμενα σεντόνια, αριστερή «αργκό», πολύωρες διαδικασίες και έλλειψη κανόνων στις διαδικασίες), και θα οικοδομήσουν μια σύγχρονη λαϊκότητα, τέτοια που θα ανατρέψει την εικόνα αδυναμίας αυτού του χώρου στα πιο «πληβειακά» ΤΕΙ και επιπλέον θα μπορεί να φέρει σε επαφή το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα με την απορριπτόμενη νεολαία.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας συμμετείχαμε στη φετινή μάχη των φοιτητικών εκλογών σε 32 συλλόγους ΑΕΙ και 5 ΤΕΙ πανελλαδικά. Το επόμενο διάστημα, θα επιμείνουμε στην κατεύθυνση της εμβάθυνσης των μετωπικών συνεργασιών και της πραγματοποίησής τους εκεί που δεν έγινε εφικτό προεκλογικά, καθώς και στο περαιτέρω άνοιγμα της συζήτησης για τη διαμόρφωση μιας φοιτητικής αριστεράς αντίστοιχης με την περίοδο και τα καθήκοντα που αυτή ορίζει.

Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Contra legem _ΕΑΑΚ, Αριστερής Ενότητας Νομικής και Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη.

Η παγκόσμια  δομική κρίση  του καπιταλισμού έρχεται να εξειδικευτεί στη χώρα μας με την εφαρμογή μνημονιακών και αντιλαϊκών  πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που πάγια εξυπηρετεί το διεθνές και ντόπιο κεφάλαιο σε κοινό βηματισμό με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, επιβάλλουν, στα πλαίσια του 3ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση, που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων. 

Οι ίδιες αντιδραστικές πολιτικές ακολουθούνται και στον χώρο της εκπαίδευσης. Η εντεινόμενη υποχρηματοδότηση του πανεπιστημίου έχει φέρει τα ιδρύματα σε αδυναμία λειτουργίας σε κάθε επίπεδο. Από τη φοιτητική μέριμνα (σίτιση ,στέγαση) μέχρι και την στελέχωση διδακτικού και διοικητικού δυναμικού οι ανάγκες των φοιτητών θυσιάζονται στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους. Η συνθήκη αυτή έχει εντείνει τ ην κουβέντα για την συνολική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης. Με όχημα το νομοσχέδιο Φίλη που ενσωματώνει  το ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου, τη συνθήκη της Μπολόνια και την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, δίνεται η χαριστική βολή στο χαρακτήρα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση από δημόσιο αγαθό δυνάμει προσβάσιμο σε όλους μετατρέπεται σε αγαθό πολυτελείας, αποκλείοντας  τα χαμηλότερα στρώματα ,με την κουβέντα να γίνεται ακόμα και για δίδακτρα. Το σύνολο της εκπαιδευτικής διαδικασίας από τα προγράμματα σπουδών (διάλυση πτυχίων, υπερεξειδίκευση, εντατικοποίηση) μέχρι και την έρευνα υποτάσσεται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας και του κέρδους των επιχειρήσεων.

Σε αυτή τη συγκυρία, η νεολαία κι οι φοιτητές, παρά τη δυναμική παρουσία τους στις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, με αποκορύφωμα το μεγαλειώδες ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, φαίνεται να ενσωματώνουν περισσότερο από ποτέ τον απομονωτισμό και την απογοήτευση που οδηγούν στον ατομικό δρόμο και στην ενίσχυση των τάσεων υποταγής.

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.      

Είναι πιο επιτακτική από πότε η ανάγκη συνεύρεσης των αριστερών αγωνιστικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της συγκρότησης  ενός ανατρεπτικού μπλοκ αγώνα που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία, δικαιώματα και δουλειά  για όλους στο πλευρό των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων κόντρα στις λογικές της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ).   Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως  Contra Legem _ΕΑΑΚ  ,ΑΡ.ΕΝ., ΑΡ.ΔΙ.Ν. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική. Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση και διάλυση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ανατρεπτικού ρεύματος στις σχολές ενάντια στη διάλυση που επιβάλει η ΕΕ και οι μνημονιακές κυβερνήσεις . Η εκλογική συνεργασία contra legem_ΕΑΑΚ,  ΑΡ.ΕΝ. , ΑΡ.ΔΙ.Ν. και των συνεργαζόμενων αγωνιστών είναι απόληξη των κοινών πλαισίων αγώνα στις συνελεύσεις και  αποσκοπεί στην περαίτερω ζύμωση με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με σεβασμό στην αυτοτέλεια του κάθε σχήματος και  με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας. 

Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία  Contra Legem  _ΕΑΑΚ , ΑΡ.ΕΝ. , ΑΡ.ΔΙ.Ν.                               

Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!

Εκλογική Συνεργασία ΡΑΦ ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ Πολιτικού – ΑΡΔΙΝ Πολιτικού – ανένταχτοι/ες αγωνιστές/ριες

Σήμερα φοιτητές, νεολαία και εργαζόμενος λαός δέχονται μια σκληρή επίθεση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας τους από το κεφάλαιο, τα μνημόνια και τις αντεργατικές πολιτικές. Η δομική κρίση του καπιταλισμού εκφράζεται στην Ελλάδα μέσω μιας συνεχούς υποβάθμισης των εργασιακών μας δικαιωμάτων, της παιδείας και της ίδιας μας της ζωής. ΕΕ – ΔΝΤ – κυβέρνηση υπηρετώντας μια νεοφιλελεύθερη πολιτική μας οδηγούν σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο, διαλύοντας κάθε έννοια κοινωνικού κράτους.

Απόρροια των παραπάνω πολιτικών είναι και το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που έρχεται να αλλάξει τους όρους εργασίας και να διαλύσει την κοινωνική ασφάλιση στο βωμό του χρέους. Έχει καθαρά ταξικό πρόσημο με σοβαρές επιπτώσεις στη γενιά μας, ενισχύοντας την προοπτική της ελαστικής-μαύρης εργασίας, της ανεργίας και της επισφάλειας, ωθώντας μας παράλληλα στη μετανάστευση.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι δικές μας ζωές υπό διαπραγμάτευση αυτή τη στιγμή. Χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώνονται από τον τόπο τους λόγω των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Οι ρατσιστικές πολιτικές της ΕΕ, η συμφωνία της με την Τουρκία, τα κλειστά σύνορα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης φανερώνουν το αληθινό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν απέχει καθόλου από πρακτικές φασισμού και ολοκληρωτισμού. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση ακολουθεί πιστά τις εντολές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες με λογικές εγκλεισμού, επαναπροωθήσεων και απομόνωσης.

Στα πλαίσια των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων, έρχεται και το νέο νομοσχέδιο Φίλη, το οποίο, πλήρως σύμφωνο με τις επιταγές του ΟΟΣΑ, συνεχίζει προς την κατεύθυνση της ισοπέδωσης της παιδείας. Σαν συνέχεια των νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, επιχειρηματικοποιεί το πανεπιστήμιο, διαλύει το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του και τσακίζει τα πτυχία και την εργασιακή μας προοπτική. Ο ρυθμός σπουδών εντατικοποιείται και το πανεπιστήμιο αυταρχικοποιείται.

Τις επιπτώσεις των παραπάνω έχουμε αρχίσει να τις βλέπουμε και στο Σύλλογο Πολιτικών Επιστημών. Το πρόγραμμα σπουδών εντατικοποιείται και οδηγούμαστε σε μια εξειδίκευση χωρίς αντίκρισμα, κάτι το οποίο θα διαλύσει το ενιαίο πτυχίο. Σε μια σχολή η οποία δεν έχει κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, οι απόφοιτοι θα βρεθούν σε θέση να αντιμετωπίσουν ακόμη δυσκολότερες συνθήκες και πλήρη υποβάθμιση του αντικειμένου, το οποίο κινδυνεύει με αφανισμό.

Τις παραπάνω πολιτικές πρακτικές μέσα στο πανεπιστήμιο εκφράζουν και υποστηρίζουν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ (στη δική μας περίπτωση Α.Φ. Πρωτοβουλία). Υποτάσσονται στα κυβερνητικά σχέδια και προτείνουν μόνο συνδιαλλαγή, μπλοκάροντας κάθε φοιτητικό αγώνα. Η γνωστή σε όλους μας ΔΑΠ, παράταξη της Νέας Δημοκρατίας στα Πανεπιστήμια, είναι αυτή που τόσα χρόνια έκανε τα πάντα για να μποϋκοτάρει κάθε φοιτητική διεκδίκηση, καταψηφίζοντας κάθε πρόταση για Γενική Συνέλευση, και προφανώς μη συμμετέχοντας στις διαδικασίες αυτές. Δεν είναι όμως η μόνη που θα βρεθεί σε κάθε ευκαιρία -έστω και συγκεκαλυμμένα- απέναντι στο φοιτητή. Συγκεκριμένα η Α.Φ. Πρωτοβουλία έχει στηρίξει επανειλημμένα την εξειδίκευση και κατά συνέπεια τη διάλυση του πτυχίου με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα στην αγορά εργασίας. Την ίδια στιγμή, ενώ εμφανίζεται ως εναλλακτική επιλογή, στην πραγματικότητα αποϊδεολογικοποιεί τον φοιτητή και τον αποπροσανατολίζει από οποιαδήποτε αγωνιστική κατεύθυνση. Σε αυτά προστίθεται και το BLOCO, το οποίο ως κυβερνητική παράταξη (ΣΥΡΙΖΑ) φιλοδοξεί να αποτελέσει φορέα υποτιθέμενης σταθερότητας και διαχειριστικών πρακτικών. Η ΠΚΣ με τη σειρά της διατηρεί στάση απομονωτισμού και υπονομεύει την ανάπτυξη κοινωνικών αγώνων στο σήμερα, επιμένοντας σε λογική αυτόκεντρης ανάπτυξης.

Όλο το παραπάνω τοπίο αφήνει ένα σημαντικό ερώτημα για κάθε φοιτητή και φοιτήτριας: Τί να κάνουμε;

Αντιλαμβανόμαστε πως οι αγώνες του λαϊκού και φοιτητικού κινήματος πρέπει να συνεχίσουν και να κορυφωθούν, να κατανοήσουμε πως δε πρέπει να μείνει κανένας μόνος του στην κρίση και να πετύχουμε μια εναλλακτική για το λαό και τη νεολαία. Τα επίδικα στα οποία καλείται σήμερα να απαντήσει η νεολαία, και δη η σπουδάζουσα, το πιο οργανωμένο κομμάτι της, είναι πολύ σημαντικότερα και επιτακτικότερα από τις όποιες επιμέρους διαφορές μας.

Ως απόρροια των παραπάνω, όμως, εμείς θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε μέσω ενός φοιτητικού κινήματος, μετωπικού και αντικαπιταλιστικού, με πολιτικό περιεχόμενο, το οποίο σε σύνδεση με το εργατικό θα μπορεί:

Ø  να αποτελέσει πηγή αντίστασης και συνολικής ρήξης με ΕΕ-ευρώ-χρέος-μνημόνια-κυβέρνηση και με το σύστημα και τους μηχανισμούς του.

Ø  Να μπλοκάρει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, αντιδιαχειριστικά, κόντρα σε διάλογο και συνδιαλλαγή.

Ø  Να παλέψει μαζί με τα σωματεία κ τους εργαζομένους κατά του ασφαλιστικού.

Ø  Να αγωνιστεί με ντόπιους και μετανάστες κατά κάθε μορφής εκμετάλλευσης και αδικίας – κατά του ιμπεριαλισμού.

Ø  Να δώσει στη νεολαία και το λαό μια προοπτική διεξόδου από την κρίση, δείχνοντας πως υπάρχει άλλος δρόμος, τσακίζοντας το δόγμα του «ΤΙΝΑ» (There Is No Alternative)

Ø  Να σπάσει την ησυχία στους φοιτητικούς χώρους, δομώντας έτσι εστίες αντίστασης κατά της νεοφιλελευθεροποίησης κάθε πτυχής της καθημερινής μας ζωής.

Ως ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ – ΑΡΔΙΝ αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα για πολιτική και κινηματική αλληλεπίδραση στη βάση πολιτικής συμφωνίας και ως αποκρυστάλλωση της μέχρι τώρα πολιτικής συνεργασίας μεταξύ μας. Αναγνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες του κάθε κοινωνικού χώρου, προχωράμε, λοιπόν, σε εκλογική συνεργασία που θα θέσει τις βάσεις για πιο αναβαθμισμένη πολιτική συνεργασία στο μέλλον και θα εκφράσει ένα ανατρεπτικό και ριζοσπαστικό ρεύμα στη Σχολή. Στόχο της έχει την ανασυγκρότηση των Συλλόγων και του φοιτητικού κινήματος γενικότερα. Λειτουργούμε αμεσοδημοκρατικά, ανεξάρτητα και αγωνιστικά και αυτό είναι που επιδιώκουμε να ενισχύσουμε και μέσα στις σχολές μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και κάθε άλλη μορφή διεκδίκησης και πάλης. Μπορούμε να αποτελέσουμε την απάντηση μέσω μιας άλλης Αριστεράς: μετωπικής, ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής.

Καμία διαπραγμάτευση για τις ζωές μας!

Δε θα απέχουμε από τους αγώνες τις γενιάς μας.

Στις εκλογές της 18^ης Μάη στηρίζουμε – ψηφίζουμε

ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ-ανένταχτους/ες αγωνιστές/ριες

στις Πολιτικές Επιστήμες

Διακήρυξη για την εκλογική συνεργασία Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής και Αριστερής Ενότητας Νομικής ενόψει των φοιτητικών εκλογών της 18ης Μάη

Διανύουμε τον 6^ο χρόνο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον λαό και την νεολαία σε ένα τεράστιο αδιέξοδο. Η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- ΑΝ.ΕΛ., πλήρως υποταγμένη στις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., υιοθετεί, στα πλαίσια του 3^ου Μνημονίου, τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές που βαθαίνουν την κοινωνική καταστροφή, τον εργασιακό μεσαίωνα, τη διάλυση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Σήμερα, βιώνουμε μια ολομέτωπη επίθεση που εκτείνεται από την διεθνή πολιτική σκηνή μέχρι το εσωτερικό των σχολών μας. Πτυχές αυτής της κατάστασης είναι η προσφυγική κρίση, που έχει προσλάβει ακραίες διαστάσεις έπειτα και από την συμφωνία Ε.Ε.- Τουρκίας, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που αποτελεί «ταφόπλακα» για το εργασιακό παρόν και μέλλον της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με τον νέο ν. Φίλη, που αποτελεί συνέχεια του ν. Διαμαντοπούλου/ Αρβανιτόπουλου. Παρ’ όλα αυτά για ακόμη μια χρονιά, οι φοιτητές και η νεολαία απείχαν από τις εξελίξεις και το προσκήνιο, αποτελώντας τον μεγάλο απόντα τόσο από τις αντιστάσεις που σηκώθηκαν (βλ. μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαλιστικό) όσο και από εκείνες που θα έπρεπε να σηκωθούν αναλογικά με το βάθος της επίθεσης που δέχεται η νεολαία.

Ακριβώς επειδή αναγνωρίζουμε τα καθήκοντα που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία θεωρούμε αναγκαίο σήμερα να ανοίξει η κουβέντα για την ανασυγκρότηση ενός πολιτικού, μαζικού, μαχητικού και διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα αμφισβητεί το «There is No Alternative» των μνημονιακών κυβερνήσεων και τους μονοδρόμους που επιβάλλουν Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. Για εμάς είναι ζητούμενο να σπάσει η σιγή στους φοιτητικούς χώρους, οι νέοι να βγούμε ξανά στο προσκήνιο και να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή του αγώνα από κοινού με τους εργαζομένους με βάση τις δικές μας ανάγκες και όχι των δανειστών.       

Είναι πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη της μετωπικής συμπόρευσης και της ουσιαστικής επανίδρυσης της φοιτητικής αριστεράς. Σε αυτήν την κατεύθυνση, ως ΑΡ.ΔΙ.Ν και ΑΡ.ΕΝ. προχωρούμε σε κοινή εκλογική κάθοδο στη Νομική Α.Π.Θ. και στηρίζουμε πανελλαδικά το συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία» (ΕΑΑΚ – ΑΡΕΝ –ΑΡΔΙΝ). Η εκλογική συνεργασία αυτή αποτελεί συνέπεια των κοινών μας πρακτικών (βλ. κοινός αγώνας ενάντια στο νέο αντιδραστικό πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, στην υποχρηματοδότηση της παιδείας και στην καθηγητική αυθαιρεσία), με στόχο αφενός την ανασυγκρότηση του φοιτητικού μας συλλόγου και των διαδικασιών του και αφετέρου την δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών. Η εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. και των ανένταχτων αγωνιστών/στριών αποσκοπεί στην περαιτέρω ζύμωση μεταξύ μας, με όρους ισότιμους και δημοκρατικούς, με απώτερο σκοπό την εμβάθυνση της πολιτικής μας συνεργασίας.  

Στις 18 Μάη συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές και στηρίζουμε - ψηφίζουμε στη Νομική Α.Π.Θ. την εκλογική συνεργασία ΑΡ.ΔΙ.Ν. - ΑΡ.ΕΝ. Στις 18 Μάη ψηφίζουμε για την ανατροπή στη Νομική!

Σε όλες τις σχολές στηρίζουμε τον ενωτικό συνδυασμό «Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία ( ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ)»