Μια συμβολή σε έναν διάλογο που πρέπει να ανοίξει! (μια κριτική στην απόφαση του διημέρου της Αριστερής Ενότητας)

*Του Μιχάλη Τερζάκη

Στην περίοδο που διανύουμε, περίοδο υποχώρησης των κινημάτων, εφαρμογής πολιτικών που θα τσακίσουν την κοινωνία και την εργασία από μία κυβέρνηση που φέρει το στίγμα της αριστεράς στην μαζική συνείδηση, κάθε αγωνιστής και πολιτική δύναμη οφείλει να ανασκοπήσει. Οι δυνάμεις που κάνουν αυτήν την επιλογή, της αυτοκριτικής ανασκόπησης της πορείας και των λαθών, οπλίζονται για τις μάχες που θα έρθουν.

Σαφώς, λοιπόν, σύντροφοι που σε δύσκολες στιγμές δεν επιλέγουν την παραίτηση ή την υποταγή στον πραγματισμό του “Δεν υπάρχει εναλλακτική” αξίζουν την προσοχή όλων, όσων θέλουν σήμερα να οικοδομήσουν κινήματα που να ανατρέψουν τον καταθλιπτικό συσχετισμό. Θέλοντας να συμβάλλουμε σε αυτήν την διαδικασία επαναπροσανατολισμού, που αφορά τους πάντες στην αριστερά, με πνεύμα αυτοκριτικό και συντροφικό, επισημαίνουμε τα εξής σημεία για κριτική και συζήτηση πάνω στην απόφαση του διημέρου της Αριστερής Ενότητας, με σκοπό να ανοίξει ένας αναγκαίος και ουσιαστικός διάλογος πάνω σε ζητήματα κομβικά για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κίνηματος και της φοιτητικής αριστεράς.
 

Στην συζήτηση θα θέλαμε να συνεισφέρουμε 4 επισημάνσεις:

1) Για την ΕΕ : Για ένα φοιτητικό κίνημα που θα συγκρουστεί με τον θεσμοθετημένο 

νεοφιλελευθερισμό της ΕΕ στις ζωές μας

Από την απόφαση του διημέρου αρχικά πρέπει να κρατηθεί το στοιχείο της στάσης απέναντι στην ΕΕ. Αφιερώνεται ένα μεγάλο και σεβαστό κομμάτι πάνω στο ζήτημα, σκιαγραφώντας μία νέα στάση , πιο γενναία, της ΑΡΕΝ στα ζητήματα αυτά . Αρχικά, η ΕΕ αναγνωρίζεται ως ο θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός, στην οποία δεν υπάρχει διαπραγμάτευση. Το κοινό νόμισμα αναγνωρίζεται ως ο πυρήνας , γύρω απο τον οποίο προχωρά η ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά και είναι βασικό εργαλείο παραγωγής των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας.

Αναγνωρίζεται, τέλος, ότι η ρήξη με την ΕΕ και η έξοδος απο το κοινό νόμισμα αποτελεί μία αναγκαία συνθήκη για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά και συνθήκη για το άνοιγμα ενός διεθνιστικού προσανατολισμού για τους λαούς που πλήττονται απο τις ίδιες πολιτικές λιτότητας πανευρωπαϊκά. Το ότι ένα κομμάτι που άνηκε στην ευρωπαϊκή αριστερά έκανε μία τέτοια αναγνώριση της κατάστασης, είναι καταρχήν θετικό και απελευθερώνει δυνάμεις προς την κατεύθυνση της επικοινωνίας με όλα τα κομμάτια της αριστεράς με αυτήν την τοποθέτηση. Η ίδια η αναγνώριση της ανάγκης για ανασυνθετικές διαδικασίες στην αριστερά και για οικοδόμηση κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων ενάντια στο νεοφιλελεύθερο δόγμα της ΕΕ μέσα στο κείμενο για την συγκυρία το επιβεβαιώνει αυτό.

2) Η σύνδεση των φοιτητών με τους κοινωνικούς αγώνες : Για ένα φοιτητικό κίνημα που θα υπερασπιστεί την εργασία

Σήμερα, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να θέτει ως προμετωπίδα του, πέρα από την αντίσταση στην νεοφιλελευθεροποίηση της εκπαίδευσης, την αποκάλυψη μίας εναλλακτικής προοπτικής ενάντια στην διάλυση της εργασίας, την ανεργία, την μετανάστευση των νέων επιστημόνων και εργαζομένων, καταστάσεις που συνεχώς αφορούν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Η ανεργία, ο κεντρικός μηχανισμός διάλυσης της εργασίας, είναι βασικό πρόβλημα του εργαζόμενου αλλά και ενώνει ολόκληρη την νεολαία πάνω στην έλλειψη προοπτικής για το μέλλον. Αυτός ο βραχνάς για μία ολόκληρη κοινωνία,  που είναι άμεση απόρροια της παραγωγικής αποσάρθρωσης που έφερε η Ε.Ε., και της ύφεσης των μνημονίων, που αφορά κάθε εργαζόμενο και κάθε νεολαίο, πρέπει να στοχοποιείται και να αποκαλύπτονται οι όροι για την υπέρβαση του

Το δεύτερο ζήτημα της ανάγκης επικοινωνίας και σύνδεσης του «μέσα» με το «έξω» από το πανεπιστήμιο αφορά τις γενικές συνέπειες της κρίσης. Σήμερα υπάρχουν νεολαίοι που δε μπορούν να σπουδάσουν λόγω περικοπών, ύφεσης, ανεργίας των γονιών, πτώσης εισοδημάτων.

Τα μέτρα που έρχονται στο ασφαλιστικό, στους πλειστηριασμούς, στους αγρότες, η φορομπηξία στους μικρομεσαίους αλλά και γενικά στο λαό, η εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους αφορούν τους γονείς μας αλλά χτυπάνε και εμάς με διπλό τρόπο. Άμεσα γιατί δημιουργούν αδιέξοδα στις οικογένειες μας, αυτόν  τον Ιδεολογικό Μηχανισμό του Κράτους που όμως στην Ελλάδα ήταν αυτός που ανελάμβανε μέρος των ευθυνών του κράτους (φροντιστήρια, βοήθεια να σπουδάσουμε κοκ). Και έμμεσα γιατί η Ελλάδα που δημιουργείται είναι μια Ελλάδα διαφορετική από το παρελθόν, αφιλόξενη για τη νέα γενιά, μια χώρα κάτεργο χωρίς δικαιώματα.

3) Για το Πανεπιστήμιο : Για ένα διεκδικητικό φοιτητικό κίνημα που θα αμφισβητεί την μνημονιακή δημοσιονομικη πειθαρχία
 

Καταρχάς, σήμερα υπάρχει μία γενική ανάγκη ,στη κεντρικότητα της πολιτικής πάλης που καλείται να ανοιχτεί σε κάθε χώρο .Η συνεχής απάντηση του αντιπάλουσε όλους τους διεκδικητικούς αγώνες της μνημονιακής περιόδου, “δεν υπάρχουν λεφτά”, σκιαγραφεί ένα σαφές πλαίσιο δημοσιονομικής υποταγής, ο σεβασμός του οποίου φαίνεται να εγγράφεται στην μαζική συνείδηση. Ένα πλαίσιο που έρχεται να συνδεθεί με την γενική ατμόσφαιρα της ήττας και της επικράτησης του δόγματος ” Δεν Υπάρχει Εναλλακτική” . Έτσι, είναι επόμενο, ότι αγώνες ανά χώρο , αντιστάσεις, έξω από το ζήτημα της προοπτικής σήμερα, θα είναι πολύ δύσκολο να συγκροτηθούν, με όρους μαζικότητας και διάρκειας.

Πολλά χρόνια τώρα-και με ένταση στα μνημονιακά χρόνια- αναπτύχθηκαν μέσα στο φοιτητικό κίνημα διάφορα «δίπολα». Αγώνες διεκδικητικοί απέναντι στο κράτος ή καθημερινή πάλη για αντιδομές που να συντείνουν στο «πανεπιστήμιο των αναγκών μας»; Η πολιτική να πηγάζει από το σχήμα ανά σχολή-χώρο ή χρειαζόμαστε μια κεντρική πανελλαδική αναφορά και κατεύθυνση;

Θέλουμε να είμαστε σαφείς. Θεωρούμε αυτά τα δίπολα ψευδεπίγραφα και καταστροφικά για το κίνημα. Υπάρχουν διάφορα συνθήματα και πρακτικές (πανεπιστήμιο των αναγκών με αναφορές στο κίνημα της αυτονομίας, αυτοδιαχείρριση, αντιμαθήματα και πρακτικές που έχουν τη ρίζα τους στο Μάη του 68 και στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια) που μπορούμε κάποια στιγμή να συζητήσουμε τη συμβολή τους, το ιδεολογικό τους φορτίο και συνεισφορά κοκ. Όμως η ιδεολογικοποίηση των πάντων τη στιγμή που το φκ μέσα στην κρίση δε μπορεί να αρθρώσει λόγο δε βοηθάει.

Σήμερα στη χώρα μας εφαρμόζονται μνημόνια. Πέρα από την επιτάχυνση στις πολιτικές της αναδιάρθρωσης προηγούμενων χρόνων (βλ. ν. Διαμαντοπούλου), τα μνημόνια είναι μια τομή. Πρώτον στην ακραία δημοσιονομική προσαρμογή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Επιστρέφουν εικόνες των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών που η νεολαία δε μπορούσε να σπουδάσει ή για να το πούμε διαφορετικά μετά από 4 δεκαετίες ξαναζούμε το «όπου φτωχός και η μοίρα του». Ζήτημα κεντρικότατο και ταξικό (ειδικά αν δούμε σχολές τις επαρχίας και τα ΤΕΙ) αν δε θέλουμε να φλερτάρουμε με τον ελιτισμό. Δεύτερον στον έτσι κι αλλιώς κεντρικό χαρακτήρα όλων των κοινωνικών συγκρούσεων. Το σημερινό βατερλώ Τσίπρα δείχνει ότι τα παράλληλα προγράμματα είναι μία φούσκα και ότι ο παραμικρός αγώνας πχ για αύξηση χρηματοδότησης έρχεται σε σύγκρουση με την ευρωζώνη, το χρέος, το μνημόνιο και το κράτος καθεαυτό, τα ΜΜΕ. Το δεκαήμερο του δημοψηφίσματος δεν αφήνει περιθώρια αυταπατών γι’ αυτό. Οι σύντροφοι της ΑΡΕΝ ως πρόσφατα «μετέφραζαν» αυτήν την κεντρικότητα στις ελπίδες για την «πρώτη φορά αριστερά». 

Το γεγονός ότι αυτό το σχέδιο διαψεύστηκε δεν πρέπει να οδηγήσει σε αναχώρηση από την κεντρική πολιτική μάχη.

Ο αντίπαλος (κράτος, Ε.Ε., δανειστές, ΜΜΕ, Υπουργείο) είναι καλά και κεντρικά οργανωμένος σε αυτή τη μάχη. Κάνει προπαγάνδα, θέτει διλήμματα, ασκεί καταστολή, δημιουργεί συσχετισμό. Εμείς σε τι ακριβώς πάμε να αντιπαρατεθούμε με το δόγμα «σχήμα ανά κοινωνικό χώρο»;

Είναι διαφορετικό πράγμα η αντιπαράθεση στο ρεφορμιστικό-αντικινηματικό σχήμα κόμμα-παράταξη-κοινωνικός χώρος που υιοθετεί η ΚΝΕ/ΜΑΣ ταυτίζοντα έτσι το κίνημα με το κόμμα.

Και είναι διαφορετικό πράγμα η διαλεκτική που «κατείχαν» οι παλιοί αριστεροί του συνδυασμού του κεντρικού πολιτικού αγώνα με την κοινωνική γείωση. Του αγώνα για τη Λαοκρατία του ΕΑΜ με τα συσσίτια της Εθνικής Αλληλεγγύης για να τα βγάλει ο λαός πέρα στην πείνα της κατοχής.

Σήμερα χρειαζόμαστε ένα πολιτικό κίνημα νεολαίας που θα δίνει μάχες απέναντι στην Ε.Ε. και τον καπιταλισμό. Και θέλουμε και ένα κίνημα που θα οργανώνει τους φοιτητές και τους νεολαίους με δράσεις και διεκδικήσεις γύρω από τα άμεσα υλικά συμφέροντά τους.

4) Για την κατεύθυνση του φοιτητικού κινήματος και την ευθύνη της φοιτητικής αριστεράς : Για ένα πολιτικό φοιτητικό κίνημα – Για ένα Αριστερό Μέτωπο

Σήμερα , χρειαζόμαστε κεντρικό πολιτικό προσανατολισμό στο φοιτητικό κίνημα, με επίδικα το φρόνημα, την Ε.Ε., το 3ο μνημόνιο, την κυβέρνηση, το χρέος, τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό-καπιταλισμό, τη σύνδεση με τους εργαζόμενους και ειδικά τους νέους κοκ. Και την ίδια στιγμή, χρειαζόμαστε τη μέγιστη κοινωνική γείωση με επίδικα τους όρους σπουδών, τις συνέπειες της υποχρηματοδότησης, τους γενικούς πολιτιστικούς-ψυχαγωγικούς όρους ύπαρξης του φοιτητή, το βιβλίο, τον καθηγητή, τις εξετάσεις, την εργασιακή προοπτική κοκ.

Υπάρχει ένα γενικό ερώτημα, του ποιός θα το κάνει.
 

Σήμερα, θεωρούμε ότι, χρειαζόμαστε την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση αριστερών-προοδευτικών φοιτητών ανά κοινωνικό χώρο, που ,με τις διαδικασίες τους θα συναρθρώνονται σε μια ενιαία πανελλαδική πολιτική συμπαράταξη με δημοκρατικές και συμμετοχικές διαδικασίες (ετήσια διήμερα με θεματικές και ολομελειακές διαδικασίες, με εκλογή ετήσιας συντονιστικής επιτροπής, με συνελεύσεις ανά πόλη, με ένα ενιαίο portal διαλόγου και προπαγάνδας κοκ), σε ένα ενιαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο με δύο γενικούς στόχους :

1) Την οικοδόμηση αντιστάσεων σε κάθε εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής και την ανάταση του φρονήματος της νεολαίας και του λαού

2) Την οικοδόμηση ενός ρεύματος στον λαό και στην νεολαία, που θα συναρθρώνεται γύρω απο την αμφισβήτηση του μονοδρόμου και την υιοθέτηση ενός άλλου δρόμου, έξω απο την ευρωζώνη και την ΕΕ, σε σύγκρουση με την χρεοκρατία, την υποχρηματοδότηση, την ανεργία, για την παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση του τόπου.

Για εμάς , αυτή η ενιαία συμπαράταξη πρέπει να έχει την μορφή και τα χαρακτηριστικά ενός μετώπου. Ακριβώς επειδή υπάρχουν υπαρκτές διαφωνίες και διαχωρισμοί, αλλά ενότητα στους προβληματισμούς και την διάθεση, ακριβώς επειδή σήμερα χρειαζόμαστε έναν πολιτικό στυλοβάτη του φοιτητικού κινήματος και όχι την αναβίωση της “αυτονομίας των κινημάτων”, ακριβώς επειδή δυνάμεις απελευθερώνονται αλλά κανένα παλιό μόρφωμα δεν φαίνεται να καλύπτει το κενό. Στην κατεύθυνση του ανοίγματος αυτής της κουβέντας άλλωστε καλούμε και σε πανελλαδικό διήμερο της φοιτητικής αριστεράς, με σκοπό να ανοίξει αυτή η αναγκαία συζήτηση. Για ένα σύγχρονο φοιτητικό κίνημα

Που θα μπλοκάρει την νεοφιλελευθεροποίηση των πανεπιστημίων, που φέρνει η ΕΕ Που θα υπερασπιστεί τα εργασιακά δικαιώματα και την ζωντανή εργασία, ενάντια στην ανεργία Που θα αμφισβητεί την δημοσιονομική πειθαρχία των μνημονίων και θα διεκδικεί σε κάθε βήμα Που θα αποκαλύψει ένα εναλλακτικό δρόμο στο ζοφερό σκηνικό του ευρωμονόδρομου Με όχημα ανασυγκρότησης του ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας!

Αφίσα του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων για την πορεία για το Πολυτεχνείο

Ανακοίνωση με αφορμή το Πολυτεχνείο

Να διδαχτούμε από εκείνο τον Νοέμβρη…

Φέτος συμπληρώνονται 42 χρόνια από την μεγαλειώδη εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της χούντας των συνταγματαρχών. Μετά από έξι χρόνια «στο γύψο» μια εξέγερση φοιτητών ήταν αυτή που, με αιτήματα όπως «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ-έξω το ΝΑΤΟ» κατάφερε να ενώσει το λαό, εκφράζοντας τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιφασιστικά του αισθήματα. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πτώση της δικτατορίας και χάλασε τα σχέδια των Αμερικάνων, οι οποίοι δεν δίστασαν να προκαλέσουν την τραγωδία της Κύπρου για να διατηρήσουν την παρουσία τους στην περιοχή.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν προέκυψε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά ήταν τέκνο, από την μια διάφορων κινητοποιήσεων που υπήρχαν από πολλά κομμάτια της κοινωνίας το τελευταίο διάστημα , και από την άλλη μιας ευθείας αντιπαράθεσης κατευθύνσεων και απόψεων μέσα στους φοιτητικούς χώρους για το φοιτητικό κίνημα. Κόντρα στην, τότε επικρατούσα, αντίληψη περί φιλελευθεροποίησης της χούντας και δημοκρατικών ελευθεριών που θα παραχωρούνταν, αντιπαρατέθηκε και τελικά κέρδισε έδαφος η άποψη της ανατροπής της χούντας των συνταγματαρχών και μιας αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης για τη χώρα. Ένα επί μέρους, αλλά κρίσιμο ζήτημα, αυτό των φοιτητικών εκλογών και του πλήρη ελέγχου που ήθελε να έχει σε αυτές η δικτατορία, άμεσα μετατράπηκε σε κεντρικό πολιτικό αγώνα ενάντια στη χούντα, με την ευρύτερη συσπείρωση την οποία πυροδότησαν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Η εξέγερση στις 17 Νοέμβρη άλλαξε τον ρου της ιστορίας αυτής της χώρας, αν και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν μέχρι σήμερα αδικαίωτα. Η πτώση της χούντας υπό την μαχητική και αγωνιστική παρουσία του κόσμου στην εξέγερση του 1973, άνοιξε μια νέα σελίδα στη χώρα, διαμόρφωσε καλύτερους όρους για μια συνολικά διαφορετική πορεία της χώρας ενάντια στους κάθε λογής πάτρωνες και τα ντόπια συμφέροντα που κάθε φορά εξυπηρετούνται, πορεία που τελικά δεν ακολουθήθηκε.

Στην εποχή μας οφείλουμε να κρατήσουμε την εμπειρία του Νοέμβρη, να διδαχθούμε από αυτόν, να βγάλουμε κάποια βασικά συμπεράσματα: α) Οι χούντες πέφτουν με Πολυτεχνεία! Οι μεγάλες αλλαγές χρειάζονται μεγάλες κινητοποιήσεις. Η μαζική εισβολή του λαού και της νεολαίας στο προσκήνιο, μπορεί να αλλάξει τον ρου της ιστορίας και να καθορίσει την κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου. β) Οι μεγάλες ανατροπές πραγματοποιούνται με την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων, με μέτωπα. Η σύνδεση του φοιτητικού κινήματος, με τους μαθητές και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα, είναι απαραίτητος πολιτικός όρος για την αποτελεσματικότητα των αγώνων. γ) Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται με βαθιές τομές και ρήξεις με τα εκάστοτε πλαίσια. Ο αντιδικτατορικός αγώνας του ’73, αναγνώρισε τα διεθνή πλαίσια και την ιμπεριαλιστική επέμβαση κυρίως των ΗΠΑ στην χώρα. Ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας δεν μπορεί να είναι ένα γενικό σύνθημα αλλά ο πραγματικός και ανυποχώρητος αγώνας ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική επιτροπεία και έλεγχο. δ) Οι κοινωνικές ενότητες προκύπτουν πάνω στα πολιτικά ζητήματα και ζητήματα της περιόδου. Ο μετασχηματισμός του αγώνα των φοιτητών για το δικαίωμά τους στις φοιτητικές εκλογές, στον αντιδικτατορικό αγώνα κόντρα στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ αναδεικνύουν την σημασία του κεντρικού πολιτικού αγώνα ενάντια στις κυρίαρχες συστημικές επιλογές κάθε φορά.

Μπορούν να πάνε τα πράγματα διαφορετικά!

Τέσσερις δεκαετίες μετά από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο μεγάλος κύκλος του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης κλείνει. Η γενικευμένη κρίση που βιώνουμε και οι πολιτικές «διάσωσης» που ακολουθούνται, έχουν ως αποτέλεσμα το ξεπούλημα της χώρας και την πιο βάρβαρη επίθεση εις βάρος του λαού και της νεολαίας. Οι θεσμοθετημένες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, η πιο βαθιά εξάρτηση και επιτροπεία της χώρας από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνo και (40 χρόνια μετά) τις ΗΠΑ, η ανεργία της νεολαίας και τα τεράστια νούμερα της μετανάστευσης, είναι τα βασικά συστατικά της συνταγής της διάσωσης. Το νέο τρίτο μνημόνιο της κυβέρνησης αποτελεί πραγματικότητα και επιχειρείται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με τον κόσμο στην απάθεια και την μοιρολατρία, και την χώρα έρμαιο του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου.

Απέναντι σε κάθε κοπής λογική που ευαγγελίζεται διέξοδο απ’ την κρίση μέσω της συνέχειας των μνημονίων και της υποταγής στα ευρωπαϊκά πλαίσια να απαντήσουμε συλλογικά και οργανωμένα ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε από αυτούς που σχεδιάζουν το μέλλον για μας, χωρίς εμάς. Η κυβέρνηση, αγνοώντας την λαϊκή ετυμηγορία και μετατρέποντας εν μια νυκτί το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, συνεχώς προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν θα υπάρξουν άλλα σκληρά μέτρα. Κοροϊδεύει το λαό ότι μπορεί να εφαρμοστεί ένα παράλληλο πρόγραμμα ανακούφισης των αδυνάτων κάτι το οποίο είναι αδύνατο – όπως αποδείκτηκε - εντός των σκληρών πλαισίων της ευρωζώνης και των δανειστών. Στην σημερινή κατάσταση οι νέοι που είτε φεύγουν στο εξωτερικό, είτε παραμένουν εγκλωβισμένοι στην ανεργία, δεν μπορούμε να αναμένουμε τις εξελίξεις.

Το ερώτημα τίθεται ξεκάθαρα: Αναμονή για την καλυτέρευση των συνθηκών μέσω ψευδεπίγραφων υποσχέσεων για παράλληλα προγράμματα που δεν μπορούν να υπάρξουν, σε συνδυασμό  με μια λογική «χαμηλών προσδοκιών», ή αγώνας και σύγκρουση με την κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση που υλοποιεί  μνημονιακές πολιτικές; Αποδοχή και σεβασμός άνευ όρων των διεθνών πλαισίων και υποταγή στην «μνημονιακή νομιμότητα», ή σύγκρουση με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρώ και του χρέους για να μπορέσει να ανασάνει ο λαός;

Δεν είναι όμως μόνο η δανειστές και η Ε.Ε. Το σύνθημα «έξω οι ΗΠΑ» που ήταν γραμμένο στην πόρτα του Πολυτεχνείου επιβεβαιώνεται ξανά μέσα από τη σύγχρονη καταστροφή που έχουν προκαλέσει οι ιμπεριαληστές (με πρώτο βιολί της ΗΠΑ) στη Μ. Ανατολή. Η τεράστια δυστυχία των προσφύγων από τη Συρία, το Αφγανιστάν κλπ, είναι αποτέλεσμα της ανατίναξης περιοχών, του πολέμου για τον ενεργειακό και οικονομικό έλεγχο. Αυτήν την αλήθεια δε μπορεί να την κρύψουν τα κροκοδείλια δάκρυα του Ομπάμα, της Μέρκελ, του Τσίπρα και της «πολιτισμένης» Δύσης.

Τέλος αποτελεί προσβολή στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και ακραίο τυχοδιωκτισμό το φλερτ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις ΗΠΑ στα πλαίσια της «διαπραγμάτευσης». Και αν αφελώς νομίζουν ότι θα «δώσουν» κάτι από τις συντάξεις ή στην ενεργειακή αγορά για να «πάρουν» κάτι για το χρέος από τον ένα και να «δώσουν» ένα φράχτη στον Έβρο για να «πάρουν»  κάτι στους πλειστηριασμούς απλά είναι επικίνδυνοι και δεν καταλαβαίνουν ότι εκεί που χορεύουν τα βουβάλια ποδοπατούνται τα μυρμήγκια... Μόνο οι μονομερείς ενέργειες, η ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. μπορούν να διαμορφώσουν όρους μια διαφορετικής πολιτικής.

Για ένα σύγχρονο κίνημα νεολαίας!

Το μέλλον του καθένα μας ξεχωριστά και της νεολαίας συνολικά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πορεία του τόπου. Τα τεράστια νούμερα της ανεργίας στο 60%, των χιλιάδων νέων που έχουν φύγει στο εξωτερικό, των πετσοκομμένων προϋπολογισμών των πανεπιστημίων κατά 20% επιπλέον για φέτος, που έχει οδηγήσει στην αδυναμία λειτουργίας των ιδρυμάτων, την αδυναμία κάλυψης βασικών παροχών όπως η σίτιση και η στέγαση, και συνεπώς στην έξοδο από την εκπαιδευτική διαδικασία χιλιάδων νέων, το πλειοψηφικό εργασιακό περιβάλλον της ευέλικτης εργασίας και των voucher, αφορούν το σύνολο της νεολαίας.

Απέναντι σε αυτή την επίθεση στη νεολαία, το βασικό δίλημμα για εμάς σήμερα είναι ξεκάθαρο και αμείλικτο. Θα αποδεχτούμε το μέλλον που μας έχουν ετοιμάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις και έρχεται να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με το τρίτο μνημόνιο; Ή θα αποδείξουμε ότι με τους συλλογικούς αγώνες μπορούμε να αντισταθούμε σε όλα αυτά πού μας φέρνουν, να αγωνιστούμε και να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων; Πρέπει και μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν θα μείνουμε στην ιστορία ως η γενιά της κρίσης και της σύγχρονης μετανάστευσης, αλλά η γενιά που δεν το έβαλε κάτω και αγωνίστηκε σθεναρά για το μέλλον και τα δικαιώματά της.

Απέναντι σ' αυτή την επίθεση δεν μπορεί να αντισταθεί ο καθένας ξεχωριστά. Σήμερα ο κάθε μικρός αγώνας η κάθε επιμέρους αντίσταση για να μπορεί να κερδίσει πρέπει να ενταχθεί σε μια συνολική τροχιά γενικευμένης, μαζικής και ανυποχώρητης αντίστασης απέναντι στο μέλλον που ετοιμάζουν για τη νεολαία. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε ένα φοιτητικό κίνημα που θα αναγνωρίζει ότι η υποταγή στο πλαίσιο της ΕΕ και των δανειστών δεν είναι μονόδρομος και θα αναδεικνύει έναν εναλλακτικό δρόμο απέναντι σε αυτόν της φτώχειας, της  ανεργίας και της μετανάστευσης για τη νέα γενιά. Ενός διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και για το δικαίωμά κάθε νέου να βρει αύριο σταθερή δουλειά στη χώρα του και να ζει με αξιοπρέπεια.

Για να γίνουν όλα τα παραπάνω χρειάζεται η ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων. Είναι αναγκαίο σήμερα ένα Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας με στόχο την οικοδόμηση αντιστάσεων σε κάθε εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής και την ανάταση του φρονήματος της νεολαίας και του λαού. Επειδή σήμερα χρειαζόμαστε έναν πολιτικό στυλοβάτη του φοιτητικού κινήματος. Ένα μέτωπο που θα παλεύει για  την οικοδόμηση ενός ρεύματος αμφισβήτησης του μονόδρομου  Ένα μέτωπο που θα φιλοδοξεί να συγκροτήσει το σύνολο της νεολαίας σε ένα μαχητικό κίνημα νεολαίας που θα συγκρουστεί ευθεία με την κυβέρνηση, τα μνημόνια, την ΕΕ και της ευρωζώνη.

Στο φετινό εορτασμό του Πολυτεχνείου αντί να κάνουμε το γνωστό «πόλεμο της αφίσας» να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε σε ένα πολιτικό και οργανωτικό σχέδιο εξόδου από το γύψο της μνημονιακής επιτροπείας, ένα σχέδιο μιας φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση.

Να διαδηλώσουμε μαζικά κρατώντας ζωντανές τις αντιιμπεριαλιστικές παραδόσεις του κινήματος στη χώρα μας. Αντιιμπεριαλιστικές παραδόσεις που στη μεταπολίτευση θεωρήθηκαν ξεπερασμένες από μια ορισμένη αριστερά με αποτέλεσμα την πρόσφατη διαπραγμάτευση όπου η ελληνική «αριστερή» κυβέρνηση αποκαλούσε τους δυνάστες του λαού μας «εταίρους».

Να διαδηλώσουμε μαζικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντιμνημονιακά αλλά και αντικυβερνητικά σπάζοντας την αμηχανία και τη συναίνεση.

Για μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, για μια καλύτερη κοινωνία, για έναν καλύτερο κόσμο χωρίς ΝΑΤΟ, Ε.Ε, πόλεμο, ξεζούμισμα λαών και εργαζομένων, χούντες και επιτροπείες 

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΝΑ ΕΞΕΓΕΙΡΕΣΑΙ!

Διαλύουν το πανεπιστήμιο, για πόσο θα τους κοιτάμε;

Τα τελευταία πέντε χρόνια η ελληνική κοινωνία υφίσταται μιαν ανεπανάληπτη λεηλασία υπό τις επιταγές του διεθνούς πλαισίου της ΕΕ και των δανειστών με βασικά εργαλεία το ευρώ και το χρέος. Η λιτότητα και το ξεπούλημα είχαν ως συνέπεια την πλήρη ισοπέδωση μιας ολόκληρης χώρας: την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, την εξαθλίωση και τη φτώχεια, την ανεργία σε επίπεδα ρεκόρ και τη μαζική μετανάστευση ιδίως των νέων. Σε αυτό το πλαίσιο, στο στόχαστρο μπήκε και το ελληνικό πανεπιστήμιο. Τα απανωτά δε χτυπήματα που δέχτηκε, όχι μόνο ναρκοθετούν ουσιωδώς το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του, αλλά πλέον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυσή του. Φέτος η χρηματοδότηση των ιδρυμάτων είναι μειωμένη κατά 20% σε σχέση με το 2014 και συνολικά κατά 75% σε σχέση με το 2010. 

Ας εξετάσουμε όμως την κατάσταση στα επιμέρους ιδρύματα.

Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Τα 7 από τα 8,5 εκατομμύρια ευρώ που θα διατεθούν από την κρατική χρηματοδότηση θα δοθούν σε λογαριασμούς ΔΕΗ, ΟΤΕ και ΕΥΔΑΠ ενώ τα υπόλοιπα 1,5 εκατ. ευρώ θα πρέπει να επιμεριστούν για την καθαριότητα, τη φύλαξη και τη συντήρηση ενός συγκροτήματος 750.000 τ. μ., ανάγκες για τις οποίες απαιτούνται κανονικά τουλάχιστον 4,7 εκατ. ευρώ.

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Για φέτος η χρηματοδότηση του ΑΠΘ προβλέπεται να είναι 11,5 εκατ. ευρώ την ίδια στιγμή που οι ανελαστικές του δαπάνες αγγίζουν τα 18 εκατ. ευρώ. Ο πρύτανης Π. Μήτκας δήλωσε πως «Δεν μπορούμε να εκτελέσουμε ούτε τον προϋπολογισμό του 2015. Η περαιτέρω μείωση για το 2016 φαντάζει εντελώς εξωπραγματική(…) Για να λειτουργήσουμε  στοιχειωδώς θέλουμε 20 με 21 εκατ. ευρώ. Θα αναγκαστούμε να προχωρήσουμε σε στάση πληρωμών ή να αφήνουμε να καταρρέουν τα κτίρια»,

Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σε έναν προϋπολογισμό ύψους μόλις 2,38 εκατ. ευρώ, μόνο τα έξοδα για ρεύμα, νερό, τηλέφωνο και φυσικό αέριο είναι 1,2 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τον πρύτανη Κ. Γάτσιος το ΟΠΑ «χρωστάει ήδη λίγα χρήματα στη ΔΕΗ, αλλά εντός του 2016 θα αρχίσει να χρωστάει παντού»

Πανεπιστήμιο Κρήτης
Οι ανελαστικές δαπάνες ανέρχονται σε 3,1 εκατ. ευρώ ενώ ο προϋπολογισμός του 2016 δεν ξεπερνά τα 3,6 εκατ. ευρώ.

Πανεπιστήμιο Πάτρας
Ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε 5,8 εκατ. ευρώ εκ των οποίων τα 2 εκατ. θα δοθούν για το ηλεκτρικό ρεύμα. «Είμαστε σε απελπισία. Δεν ξέρουμε πώς θα τα βγάλουμε πέρα φέτος λόγω του μειωμένου προϋπολογισμού» έχει δηλώσει η πρύτανης Β. Κυριαζοπούλου.

Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Η χρηματοδότηση για το 2016 ανέρχεται σε 1,8 εκατ. ευρώ ενώ μόνο τα έξοδα για το ρεύμα αγγίζουν τα 1,2 εκατ., με τον πρύτανη να δηλώνει πως δεν υπάρχουν χρήματα για πετρέλαιο.

Η λεηλασία των προϋπολογισμών θα έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες στη φοιτητική μέριμνα, τη σίτιση και στέγαση, αφ’ ενός με Λέσχες να κλείνουν όπως στο Πανεπιστήμιο του Ρεθύμνου και στις Εστίες του ΟΠΑ και αφ’ ετέρου με Εστίες να ερημώνουν από τη μη συντήρηση.

Την ίδια στιγμή το πανεπιστήμιο είναι αποδεκατισμένο από διδακτικό, τεχνικό και διοικητικό προσωπικό. Για παράδειγμα εκτιμάται ότι το 2016 θα έχει αποχωρήσει το 20% του διδακτικού προσωπικού του ΕΚΠΑ (σε σχέση με το 2010).

Παράλληλα, η συνθήκη της υποχρηματοδότησης χρησιμοποιείται για να προβληθεί ως «λογικός» και «αναγκαίος» ο περιορισμός του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είτε με την εισαγωγή διδάκτρων (όπως συμβαίνει ήδη σε πλήθος μεταπτυχιακών προγραμμάτων) είτε με ιδιωτική χρηματοδότηση. Το αποτέλεσμα αυτής της «αναγκαστικής» ιδιωτικοποίησης δια της υποχρηματοδότησης το γνωρίζουμε από το εξωτερικό. Λίγα ιδρύματα που θα λειτουργούν σχετικά κανονικά με τη βοήθεια «χορηγών» και η πλειοψηφία θα υπολειτουργούν ως super market παροχής υποβαθμισμένων πτυχίων.

Το κάδρο έρχεται να ολοκληρώσει το μνημόνιο 3 της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη συμφωνία υλοποίησης μέτρων που περιέχονται στην «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ (μείωση αριθμού φοιτητών, χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από φοιτητές και άλλους ιδιωτικούς πόρους). Προβλέπεται, επίσης, νέα χωροταξική αναδιάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης με συγχωνεύσεις και καταργήσεις Τμημάτων, οι οποίες θα παρουσιαστούν για άλλη μια φορά ως αναγκαίο μέτρο «για να μην έρθουν τα χειρότερα».

Σε αυτήν την κατάσταση εμείς προτάσσουμε το δρόμο της αμφισβήτησης και του αγώνα. Δεν θα αποδεχθούμε τη διάλυση, δεν θα κάτσουμε με τα χέρια σταυρωμένα όταν μας στερούν το παρόν και το μέλλον μας.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Αντίσταση: να σηκώσουμε την αντιπαράθεση σε κάθε Σχολή και Σύλλογο. Να σπάσουμε την αδράνεια και την ηττοπάθεια. Να αποκαλυφθεί μαζικά η κατάσταση ότι διαλύεται η δημόσια και δωρεάν παιδεία για να παραμείνουμε στο ευρώ και να αποπληρώνουμε το χρέος και τους τόκους του . Να αρχίσουν οι σύλλογοι επιτέλους να συζητάνε και να κάνουν Γενικές Συνελεύσεις. Να συντονιστούν μεταξύ τους σε κοινές διαδικασίες και δράσεις. Να γίνουν δυναμικές και μαζικές κινητοποιήσεις σε Εστίες και Λέσχες, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Πρυτανείες και Υπουργεία. Να χτιστούν σε κάθε πόλη σχολές- κέντρα αγώνα. 

Φοιτητικό κίνημα: Στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε μια χούφτα φοιτητές, ούτε μια σχολή μόνη της. Κανένας αγώνας δεν μπορεί όχι να κερδίσει αλλά ούτε καν να σηκωθεί, αν δεν υπάρξει η προοπτική να ενταχθεί σε μια τροχιά γενικευμένης, δυναμικής και διαρκούς αντίστασης και ανυποχώρητης πρόταξης των αναγκών των φοιτητών (όπως με επιτυχία έγινε το 2006-7 με την ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης του αρ16). Χρειάζεται τα ρυάκια να γίνουν χείμαρρος.

Είναι πιο αναγκαία από ποτέ η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Ενός πολιτικού φοιτητικού κινήματος που θα αναγνωρίζει ότι η υποταγή στο πλαίσιο της ΕΕ και των δανειστών δεν είναι μονόδρομος, πως μπορεί να υπάρξει δρόμος για το λαό και τη νεολαία δίχως τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα, το ξεπούλημα και την πρόταξη του εθνικού χρέους έναντι των αναγκών μας. Ενός διεκδικητικού φοιτητικού κινήματος που θα παλεύει για δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά και για το δικαίωμά κάθε νέου να βρει αύριο σταθερή δουλειά στη χώρα του και να ζει με αξιοπρέπεια. Ενός διαρκούς και μαχητικού φοιτητικού κινήματος που θα αναβαθμίζεται και θα κλιμακώνεται, που θα μπορεί να κινητοποιήσει τη νεολαία ολόκληρη και να καθορίσει το σκηνικό στη χώρα.

Να ανοίξει η κουβέντα στις συλλογικότητες και τους συλλόγους για το τί κίνημα θέλουμε, με ποιές διεκδικήσεις και πως αυτό μπορεί να σηκωθεί.

Αριστερό Μέτωπο Νεολαίας: να ανοίξει και να βαθύνει η κουβέντα στη φοιτητική αριστερά για τη μετωπική της συμπαράταξη. Γιατί φάνηκε ξεκάθαρα τα τελευταία πέντε χρόνια πως κανένας χώρος δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα αναβαθμισμένα καθήκοντα του σήμερα. Πρέπει η επικοινωνία ανάμεσα στο ΑΡΔΙΝ, τις δυνάμεις της ΕΑΑΚ και τα κομμάτια εκείνα της ΑΡΕΝ που έχουν βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για τα αδιέξοδα του ευρωπαϊσμού και του κυβερνητισμού μετά την τραγική κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, να προχωρήσει.  Πρέπει οι αυτοπεριθωριοποιούμενες σήμερα δυνάμεις της ΚΝΕ-ΜΑΣ να συμμετέχουν στο μέτωπο αντίστασης μέσα από κοινά πλαίσια και κοινές αγωνιστικές αποφάσεις!

- Να ανοίξει την πρώτη βδομάδα του Νοέμβρη κύκλος Γενικών Συνελεύσεων με θέμα την υποχρηματοδότηση και τη διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας

- Να προχωρήσει ο συντονισμός μεταξύ των Συλλόγων μέσα από Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων. Συσκέψεις ανοικτών ΔΣ και επιτροπών αγώνα ανά ίδρυμα, να υιοθετήσουμε κάθε μορφή που μπορεί να συντονίσει τον αγώνα.

- Να προχωρήσουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι σε κινητοποίηση σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας την επόμενη βδομάδα.

Καταγγελία του Αρδιν Νομικής για ομοφοβική επίθεση από μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Καταγγέλλουμε την απροκάλυπτη, χυδαία, ρατσιστική και ομοφοβική επίθεση κατά μέλους του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής από μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και δη τον πρόεδρο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής (και πλέον πρώην πρόεδρο) Θανάση Δημητρούλη. Πιο συγκεκριμένα το μέλος του σχήματος μας «τόλμησε» να εκφράσει δημόσια τις πολιτικές του διαφωνίες σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης και βρέθηκε αντιμέτωπος με μια άνευ προηγουμένου χυδαία επίθεση ομοφοβικού περιεχομένου από μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, συμπεριλαμβανομένου και του προαναφερθέντος.

Φαίνεται πως λόγω της παντελούς αδυναμίας τους να σταθούνε πολιτικά, να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα της νεολαίας και του φοιτητή, και να πείσουν για την ύπαρξή τους, καταφεύγουν σε πρακτικές σκοτεινών εποχών και σε προσωπικές επιθέσεις βασισμένες στα εξωτερικά χαρακτηριστικά και στο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού του καθενός.

Στη βάση αυτή στο ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, που η ίδια η ΔΑΠ κάλεσε, στις 23/10, γνωστοποιήσαμε το παραπάνω συμβάν, εκφράσαμε τον αποτροπιασμό μας και ζητήσαμε την καταδίκη της προαναφερθείσας στάσης καθώς και την παραίτηση του προέδρου του ΔΣ. Όταν όχι μόνο δεν παραιτήθηκε, αλλά με περισσό θράσος αρνήθηκε έστω να απολογηθεί, δηλώνοντας ότι έχει την ιδιότητα του προέδρου μονάχα εντός των τειχών της Σχολής κι ότι δήθεν προκλήθηκε από το μέλος μας, θέσαμε πρόταση μομφής για το πρόσωπο του. Αυτό γιατί δεν ανεχόμαστε να εκφράζει τους φοιτητές σε κορυφαίο επίπεδο άνθρωπος που διαπνέεται από ακραία φρονήματα και δε σέβεται τα μέλη του ίδιου του Συλλόγου. Περαιτέρω, εκφράσαμε τη δυσπιστία μας απέναντι στη ΔΑΠ να ορίσει εν γένει πρόεδρο για το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής γιατί η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όχι μόνο βρίθει ακροδεξιών στοιχείων αλλά φαίνεται πως τα προωθεί και σε κομβικές θέσεις. Σύσσωμες οι παρατάξεις και τα σχήματα δέχτηκαν όσα θίξαμε κι ως εκ τούτου ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής καταδίκασε την προαναφερθείσα ομοφοβική συμπεριφορά, απέπεμψε το Θανάση Δημητρούλη από πρόεδρο του ΔΣ και συγκροτήθηκε νέο προεδρείο με αναλογική αποτύπωση της εκλογικής καταγραφής όπως αυτή προέκυψε στις εκλογές του Μάη, πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Η σχολή κι ο σύλλογος δεν είναι τσιφλίκι κανενός, συμπεριφορές και τραμπουκισμοί σε μέλη του Συλλόγου δεν θα γίνονται ανεκτά ούτε από το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας ούτε από το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής.