Τα πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές – Οι νέοι επιστήμονες άνεργοι και μετανάστες

Μετά από 7 χρόνια πιστής εφαρμογής μνημονιακών πολιτικών, τα καταστρεπτικά τους αποτελέσματα είναι εμφανή σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα ως νεολαίοι και φοιτητές. Η μείωση των οικογενειακών μας εισοδημάτων, η ανεργία, η ανελέητη φορομπιξία συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο καλούμαστε να σπουδάσουμε και να πάρουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται το πτυχίο, για να βρεθούμε τελικά αντιμέτωποι με το μέλλον της ανεργίας, της ανασφάλιστης εργασίας και της μετανάστευσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμη πραγματικότητα: τη διάλυση των σχολών μας από τα μνημονιακά μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές στη χώρα.

Χαρακτηριστικά, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει μειωθεί πάνω από 70% τα τελευταία 7 χρόνια, γεγονός που έχει προκαλέσει σειρά προβλημάτων στην καθημερινότητά μας που όλοι λίγο ή πολύ γνωρίζουμε: περικοπή συγγραμμάτων, υπολειτουργία γραμματειών και βιβλιοθηκών, πληρωμή από την τσέπη μας εργαστηριακών υλικών και άλλων απαραίτητων για τις σπουδές μας εργαλείων, υποβάθμιση των δομών σίτισης και στέγασης, εισαγωγή αντιτίμου σε αυτές κ.ά.

Ένα από τα βασικά «συμπτώματα» της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων, που φαίνεται μάλιστα να λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αυτό της έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Υπουργείου Παιδείας, από το 2009 μέχρι σήμερα το καθηγητικό προσωπικό έχει μειωθεί περίπου κατά 40%, από 24.636 σε σε 14.686 άτομα. Ειδικά στο ΑΠΘ, την τελευταία 7ετία χάθηκαν περί τις 650 θέσεις διδασκόντων, δηλαδή σχεδόν το 1/3 του προσωπικού. Η έλλειψη προσωπικού είναι πλέον εμφανής σε όλα τα τμήματα και γίνεται αισθητή με ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, υπάρχουν τμήματα, όπως η Ψυχολογία ΑΠΘ, που αδυνατούν να παρέχουν τα μαθήματα του προγράμματος σπουδών τους, με πολλούς φοιτητές να «μένουν στον αέρα» αδυνατώντας να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο για το πτυχίο αριθμό ects και άλλους να αναγκάζονται να «δανείζονται» μαθήματα από άλλες σχολές, με περιεχόμενο συχνά εντελώς άσχετο προς το αντικείμενο των σπουδών τους. Σε άλλα τμήματα, όπως για παράδειγμα η Νομική ΑΠΘ ή το Οικονομικό, η έλλειψη καθηγητών αντιμετωπίζεται με τη μείωση του αριθμού των τμημάτων και το στοίβαγμα μεγάλου αριθμού φοιτητών σε ακατάλληλες αίθουσες, επιλογή που αποτελεί την καλύτερη συνταγή για μάθημα χαμηλής ποιότητας. Το πρόβλημα λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις στις πολυτεχνικές σχολές (π.χ. Αρχιτεκτονική, ΗΜΜΥ) και τις σχολές επιστημών υγείας (π.χ. Ιατρική), καθώς τα εργαστήρια έχουν προ πολλού μειωθεί και το στοίβαγμα έχει γίνει κανόνας.

 Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα είναι συνολικό και σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στους κακούς χειρισμούς του κάθε κοσμήτορα. Η κατάργηση τόσων θέσεων εργασίας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εφαρμογής του μνημονιακού μέτρου «1 προς 5» στο Δημόσιο, που επιβάλλει ότι για κάθε 5 υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται μόνο ένας αντικαθίσταται. Ταυτόχρονα, ο οικονομικός στραγγαλισμός των ιδρυμάτων είχε ως αποτέλεσμα να μην ανανεώνονται οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που είχαν συνάψει τα ιδρύματα με διδάκτορες, προκειμένου να καλύψουν με ίδιους πόρους τα διδακτικά κενά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού πρώτα μείωσε κατά 20% την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με το 3^ο μνημόνιο, συνεχίζοντας την ίδια ακριβώς πολιτική των προηγούμενων, έρχεται τώρα να απαντήσει δήθεν στα προβλήματά τους με ημίμετρα που μόνο λύση δεν επιφέρουν. Ειδικότερα, με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση δόθηκε η δυνατότητα να συνεχίζουν να διδάσκουν εθελοντικά ομότιμοι (συνταξιούχοι) καθηγητές, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι συχνά η «εθελοντική» αυτή εργασία επιβάλλεται σε υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς φοιτητές. Την ίδια στιγμή δηλαδή, που χιλιάδες νέοι επιστήμονες είναι άνεργοι και φεύγουν μετανάστες στερούμενοι τη δυνατότητα να προσφέρουν στον τόπο τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ως λύση προάγεται η «εθελοντική εργασία» των συνταξιούχων.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο θεατές στο έργο της διάλυσης των σπουδών μας και του εργασιακού μας μέλλοντος. Οι φοιτητές που σήμερα στοιβαζόμαστε στα αμφιθέατρα και κυνηγάμε το πτυχίο είμαστε οι αυριανοί επιστήμονες που οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα τους κλείνουν την πόρτα των ιδρυμάτων και της έρευνας και θα τους στέλνουν στο εξωτερικό. Είμαστε η γενιά των ανθρώπων που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ την καταδικάζουν να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Είναι καιρός να πούμε «φτάνει πια!».

Να διεκδικήσουμε συλλογικά και αγωνιστικά:

·         Άμεσο διορισμό καθηγητών με πλήρη απασχόληση και μισθό – Η εργασία είναι δικαίωμα, όχι εθελοντισμός ή χόμπι!

·         Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότης των ΑΕΙ-ΤΕΙ- Δεν θα γίνουν οι σπουδές μας θυσία στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους

·         Σπουδές με ποιότητα για όλους - Πτυχία με αξία και κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, όχι «διαβατήρια» για την ανεργία και τη μετανάστευση!

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΟΙ «ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ»

Κάλεσμα  του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Θεσσαλονίκης

Αυτές τις μέρες βιώνουμε ένα τεράστιο κύμα μαζικών πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία Αττικής, Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων δεκάδες πρώτες κατοικίες απειλούνται με πλειστηριασμό. Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση ενός άπορου πατέρα 4 παιδιών με 85% πιστοποιημένη αναπηρία, κατοίκου Θεσσαλονίκης, το μοναδικό ακίνητο του οποίου επιχειρήθηκε να βγει σε πλειστηριασμό από την Τράπεζα Πειραιώς. Οι τράπεζες έχουν έτοιμους ήδη τους φακέλους με τα πρώτα 2.000 ακίνητα που θα βγουν άμεσα στο σφυρί, με προοπτική ο αριθμός τους να φθάσει τα 5.000 τους αμέσως επόμενους μήνες. Οι ίδιες τράπεζες, που 6 χρόνια τώρα έχουν σωθεί και ανακεφαλαιοποιηθεί 3 φορές με λεφτά που φορτώνεται στην πλάτη του ο ελληνικός λαός, κοροϊδεύουν τον κόσμο «επιμένοντας» ότι«δεν πρόκειται να μπουν στο στόχαστρο ευπαθείς ομάδες που βρίσκονται σε πραγματική αδυναμία να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ή τα μικρά ακίνητα οικογενειών που δεν έχουν μεγάλη ή άλλη περιουσία(!).» Τα ίδια παραμύθια περί δήθεν «προστασίας των απόρων» δημιουργεί στον κόσμο η πρωτοπόρος της σημερινής κοινωνικής αθλιότητας, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, όταν διακηρύσσει περίτρανα ότι «η περίπτωση της Θεσσαλονίκης ή κάποιες άλλες περιπτώσεις δεν αναιρούν τον γενικό κανόνα προστασίας της πρώτης κατοικίας» και ότι «δεν θα προστατεύσει τις περιουσίες μεγαλοεπιχειρηματιών που χρωστούν τεράστια ποσά» (με ήδη ανοιχτά τα σκάνδαλα των τηλεοπτικών αδειών).

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που ψήφισε η ελληνική Βουλή το καλοκαίρι του 2015, φέρνουν ραγδαίες αλλαγές στον θεσμό των πλειστηριασμών. Διενεργούνται πλέον με τιμή πρώτης προσφοράς την εμπορική αξία του ακινήτου και όχι την πολύ υψηλότερη αντικειμενική, κάτι που σημαίνει ότι είναι πολύ πιο εύκολο για τις τράπεζες «να πάρουν τα λαϊκά σπίτια για ένα κομμάτι ψωμί». Επίσης, έχει μειωθεί σημαντικά ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους οι δανειολήπτες για να προσβάλουν τις διαδικασίες πλειστηριασμού. Ακόμα πιο εξωφρενική αλλαγή είναι τα νέα εισοδηματικά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας, σύμφωνα με τα οποία ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος που αμείβεται με 700 ευρώ το μήνα δεν μπορεί να προστατέψει την πρώτη κατοικία του από πλειστηριασμό, σε περίπτωση που χρωστάει στην τράπεζα (με πλαφόν προστασίας το ετήσιο εισόδημα των8.180 ευρώ).Πλειστηριασμοί γίνονται και για χρέη στην εφορία και τις ΔΕΚΟ πλέον (κινδυνεύουν και τα σπίτια ανθρώπων που δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ από τράπεζα).

Τι σημαίνει όμως για τη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υποταγμένης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές αφαίμαξης του ελληνικού λαού, η πρώτη κατοικία; Προφανώς, όπως δείχνουν κι οι εξελίξεις, τίποτα περισσότερο από ένα εμπόρευμα ή ένα μέσο που πλουτίζει τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους τραπεζίτες. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία για αυτούς που κόσμος χάνει τα σπίτια του, πετιέται στους δρόμους, διαλύονται οικογένειες, την ίδια ώρα μάλιστα που τα ποσοστά της ανεργίας έχουν εκτιναχθεί στα ύψη και οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται σε βαθμό πείνας.

Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων να μην χάσουν το σπίτι τους είναι οι κινητοποιήσεις των συλλογικοτήτων της μαχόμενης αριστεράς και των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Ήδη δυο πλειστηριασμοί (28/9 και 5/10) ακυρώθηκαν μετά από συλλογική λαϊκή κινητοποίηση για μπλοκάρισμα των διαδικασιών πλειστηριασμού στις αίθουσες του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, (μάλιστα μετά από επίπονο και άνισο αγώνα με τα ΜΑΤ). Το μπλοκάρισμα πλειστηριασμών αποδεικνύει έμπρακτα ότι συλλογικά και συντονισμένα μπορούμε να σηκώσουμε αντιστάσεις στημνημονιακή βαρβαρότητα που επιβάλλουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.

Καλούμε όλους τους νέους και τους φοιτητές να συμμετάσχουν στις συλλογικές  λαϊκές  κινητοποιήσεις που ξεκινούν κάθε Τετάρτη στις 3:15 μμ στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ, ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Κάθε μαθητής που επιτυγχάνει την πρόσβαση του στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άξιος συγχαρητηρίων. Όταν δε, αυτό γίνεται σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης και κοινωνικής διάλυσης, όπου οι οικογένειες καλούνται να πληρώσουν φροντιστήρια κτλ από το υστέρημα τους, όπως στις μέρες μας, τα εύσημα είναι ακόμη πιο πολλά. Είσαι απ’ τους τυχερούς που έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν γιατί οι περισσότεροι συμμαθητές σου ή αναγκάστηκαν να τα παρατήσουν νωρίς ή δεν μπορούσαν να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη.

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο πολλοί θα σου μιλήσουν για τις υποχρεώσεις σου. Υποχρέωση να κοιτάς μόνο τα μαθήματά σου, να είσαι φρόνιμος, να τελειώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σχολή και να βρεις δουλειά. Λίγοι όμως για τα δικαιώματά σου, για την πραγματική σημασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και για τη θέση που έχουμε μέσα σε αυτή.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Πρώτα απ όλα το πανεπιστήμιο είναι μεν ένας χώρος που εφοδιάζεσαι με ένα σύνολο γνώσεων πάνω στο αντικείμενο σπουδών σου, αλλά παράλληλα αποτελεί κι ένα πεδίο κοινωνικοποίησης και δυνατότητας ανάπτυξης της ίδιας σου της προσωπικότητας. Αυτό σημαίνει ότι εδώ δεν ερχόμαστε για να γίνουμε τεχνοκράτες, αλλά για να ανταλλάξουμε ιδέες, να παράξουμε επιστημονικό έργο, να καταπιαστούμε με τα προβλήματά μας, να πολιτικοποιηθούμε και να έρθουμε σε επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη. Αυτό συμβαίνει μέσα από τον κάθε φοιτητικό σύλλογο, τα σχήματα και τις ομάδες του (βλ κινηματογραφική ομάδα). Σήμερα πολλοί αξιώνουν ένα πανεπιστήμιο, όπου ο φοιτητής θα αποτελεί ξένο σώμα. Στη θέση της ζωντάνιας και της δημιουργικότητας προτιμούνε αποστειρωμένες αίθουσες, στη θέση της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της σφαιρικής ανάπτυξης της γνώσης προτιμούνε προγράμματα σπουδών εντατικά και υπερεξειδικευμένα, που θα παράγουν τους πειθαρχημένους νέους του σήμερα και εργαζομένους του αύριο. Εμείς θέλουμε το πανεπιστήμιο ένα ζωντανό κύτταρο δράσης και αλληλεπίδρασης, με ενεργούς φοιτητικούς συλλόγους, με πολιτιστικές ομάδες, με δραστήρια πολιτικά σχήματα, με φοιτητές που θα αντιμετωπίζουν και θα βιώνουν το πανεπιστήμιο ως δεύτερο σπίτι τους.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας παράλληλος κόσμος, ανεπηρέαστος από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Αντίθετα, οι εξελίξεις που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη χώρα εξαιτίας της υποταγής στο πλαίσιο των δανειστών και της ΕΕ, η επιβολή μνημονίων, το ξεπούλημα και η φτωχοποίηση, οδηγούν σε αμφισβήτηση τόσο του δημόσιου όσο και του δωρεάν χαρακτήρα του. Βασική συνέπεια αυτού αποτελεί το γεγονός πως όλο και περισσότερο πλέον για να μπεις και να βγεις απ το πανεπιστήμιο πρέπει να βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη. Κι αυτό δεν είναι νομοτέλεια, αλλά επιλογή. Είναι επιλογή να κόβονται «δαπάνες» για την παιδεία, αντί να φορολογείται το μεγάλο κεφάλαιο ή προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ληστρικό δημόσιο χρέος. Η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων που άγγιξε το 80% μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ το 2012 με το PSI «κουρεύτηκαν» τουλάχιστον 200 εκατομμύρια ευρώ απ τα αποθεματικά τους. Σήμερα τα ιδρύματα υπολειτουργούν, τα εργαστήρια έχουν σοβαρές ελλείψεις υλικών, οι βλάβες δεν διορθώνονται, οι φοιτητές στοιβάζονται σε αίθουσες λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Ακόμη, οι παροχές που θα αποτελούσαν ανακούφιση στην τσέπη μας, όπως δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, υποχωρούν ραγδαία. Για τα συμφέροντα συγκεκριμένης τάξης,  υποταγμένης στις επιταγές της ευρωπαϊκής ελίτ,  η λύση γι’ αυτούς είναι η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, τα δίδακτρα, ο αποκλεισμός των κατώτερων στρωμάτων. Για εμάς η απάντηση είναι η ανυποχώρητη διεκδίκηση και ο αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία, ο αγώνας για τα συμφέροντα της νεολαίας.

ΠΤΥΧΙΑ ΜΕ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Κάθε φοιτητής που μπαίνει στο πανεπιστήμιο ευελπιστεί να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του. Η επιλογή των σπουδών μας, με βάση τις κλίσεις και τις προτιμήσεις μας, είναι αυτή που μας εφοδιάζει με ενδιαφέρον, με δίψα για μάθηση και τριβή με το αντικείμενο. Τα ποσοστά όμως ανεργίας στη χώρα μας, η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, οι μισθοί πείνας οδηγούν σε αδιέξοδα. Είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη τη νεολαία, και σε όσους μας απαντούν πως πρέπει να αποδεχτούμε μια ζωή χαμηλών προσδοκιών εμείς λέμε ΩΣ ΕΔΩ! Παλεύουμε για πτυχία με αξία στην εργασιακή αγορά, και όχι κατακερματισμένες γνώσεις που θα μας εξαναγκάζουν σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιητικών για να αντεπεξέλθουμε στις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας. Παλεύουμε ώστε η γενιά μας να μην αποκλειστεί από την εργασία, να μην αναγκαστεί να μεταναστεύσει, να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και όχι με 500 ευρώ το μήνα.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

Είναι λοιπόν στοίχημα πώς θα αντισταθούμε στην παραπάνω επίθεση. Είναι αναγκαίο να μιλήσουμε για την αγωνιστική επανεκκίνηση των κατά βάση αδρανών σήμερα φοιτητικών συλλόγων και για την οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Είναι επίσης αναγκαίο να τολμήσουμε να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, για το ρόλο της ΕΕ και των δανειστών, των παλιών και νέων μνημονιακών κυβερνήσεων σε όσα συμβαίνουν, κόντρα σε μια λογική που θέλει τους φοιτητές συντεχνία που ασχολείται μόνο με τα «του οίκου» της. Είναι τέλος επιτακτική η μετωπική λογική στην αριστερά, στη βάση των αναγκαίων σήμερα προβλημάτων , κόντρα στους κομματικούς πατριωτισμούς και τους οργανωτικούς διαχωρισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε σε δεκάδες σχολές στην Ελλάδα έχουν σχηματιστεί μετωπικές πρωτοβουλίες του ΑΡΔΙΝ μαζί με άλλα αριστερά σχήματα όπως τα ΕΑΑΚ και την ΑΡΕΝ, ενώ πέρσι στις φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκε κοινή κάθοδος στις περισσότερες σχολές πανελλαδικά.  

ΒΓΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ!

Η σύγχρονη νεολαία, φοιτητική και μη, βρίσκεται μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση. Είναι η πρώτη γενιά που βιώνει σε τέτοιο βαθμό τον αποκλεισμό σε όλα τα επίπεδα: κοινωνικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό. Πιέζεται για να αποδεχτεί μια ζωή χωρίς προοπτική, αγωνίας και αγώνα για την επιβίωση, ατομισμού και ανταγωνισμού. Να αρθρώσουμε λόγο! Να πάρουμε το παρόν και το μέλλον στα χέρια μας με τα δικά μας αντιπροτάγματα! Να επιβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες κόντρα στις ανάγκες των δανειστών και των υποταγμένων κυβερνήσεων.

 Σε αυτό τον αγώνα δεν πρέπει και δεν μπορεί να λείπει κανείς.

Ο ΜΟΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Μας δίνουν πρωτιά στην ανεργία, θα απαντήσουμε πρώτοι στον αγώνα για το μέλλον.

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ

Διανύουμε τον έκτο χρόνο της μνημονιακής πραγματικότητας που έχει βυθίσει τη χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση και κοινωνική διάλυση. Με την υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο ευρωπαϊκό  πλαίσιο, συνεχίζεται η νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας με ολέθριες επιπτώσεις για τον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί η μεγάλη αύξηση της ανεργίας, της ανασφάλειας και επισφαλούς εργασίας, η φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού.

Ειδικότερα, στοιχεία που δημοσιεύονται από τη Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της ανεργίας στην Ευρώπη με ποσοστό 23,1%, ακολουθούμενη από άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Τα τόσα εκατομμύρια ανέργων, ανάμεσά τους και μορφωμένη νεολαία, δημιουργούν ένα απόθεμα εργατικού δυναμικού αναγκασμένου να προσαρμοστεί στο νέο τοπίο της αγοράς εργασίας που διαμορφώνεται με ευέλικτους όρους (voucher, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία). Τα παραπάνω εξυπηρετούν το σχέδιο των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως εκφράζεται μέσα από τα μνημόνια, για την προώθηση της δήθεν ανταγωνιστικότητας, ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την επαναφορά σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.

Ο ελληνικός λαός, φυσικά, δεν εθελοτυφλεί, βλέπει τα αδιέξοδα, τα ζει καθημερινά στην προσωπική του ζωή. Την πρώτη θέση, έτσι, καταλαμβάνει η Ελλάδα και ως προς την εργασιακή ανασφάλεια (Nielsen, Consumer Confidence 2016), σύμφωνα με την οποία 4 στους 10 Έλληνες εκφράζουν  ανησυχία για την εργασία τους. Ένα σταθερό ποσοστό της τάξης του 76% εμφανίζει ανησυχία για την προσωπική οικονομική του κατάσταση και είναι απαισιόδοξο για την πορεία της οικονομίας.

Οι άνεργοι, μαζί με τα παιδιά και τους νέους, είναι πρώτοι στη γραμμή από τα κομμάτια της κοινωνίας που απειλούνται από ακραία φτώχεια (περίπου 70 - 75%  για τους ανέργους). Τα στοιχεία της diaNEOsis δείχνουν ότι στην Ελλάδα περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, φανταστείτε ως μηνιαίο εισόδημα μικρότερο από 182 ευρώ! Η φτωχοποίηση, όμως, αφορά και την υπόλοιπη κοινωνία με συνεχείς μειώσεις μισθών και εισοδημάτων: -15,4% για την πλήρη απασχόληση και -33,9% για τη μερική απασχόληση. Οι μισθοί πείνας είναι καθοριστικοί για την ποιότητα ζωής των οικογενειών που αναγκάζονται να στερούνται όλο και περισσότερα αγαθά αναγκαία για τη διαβίωσή τους και να ζουν με ένα συνεχές άγχος επιβίωσης.

Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους νέους και την εργασιακή προοπτική τους, οδηγώντας μια ολόκληρη γενιά μπροστά στο άλυτο ερώτημα «ανεργία ή επισφάλεια ή μετανάστευση». Η ήττα και η απογοήτευση βολεύει τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής και οικονομικής ελίτ που έχει ανάγκη από πειθήνιους εργαζομένους έρμαια στις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους των επιχειρήσεων. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη. Είμαστε εκείνο το κομμάτι του λαού που χτυπιέται πιο πολύ από κάθε άλλο, αλλά, ταυτόχρονα, έχει τη δύναμη να σηκώσει ανάστημα, να καθορίσει το μέλλον του και να εμπνεύσει τον απογοητευμένο λαό.

Ο αγώνας για το παρόν και το μέλλον μας δεν μπορεί να γίνει με την αυτοπεριθωριοποίηση, με στροφή στον ατομισμό και με απόρριψη του συλλογικού αγώνα. Όποιος σήμερα πασχίζει μόνος του για να βρει λύσεις, συναντά τα αδιέξοδα της φυγής, της απογοήτευσης, της μίζερης ζωής. Τα συμφέροντά μας είναι ενιαία και απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση πρέπει να είμαστε ενωμένοι.

Μπορούμε και θα αντισταθούμε! Με όχημα ένα μαζικό διεκδικητικό αντιΕΕ κίνημα νεολαίας ενάντια στη λιτότητα και στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, και μέσα από το πιο οργανωμένο κομμάτι της, το φοιτητικό κίνημα, η νέα γενιά πρέπει να βγει μπροστά! Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της ρήξης με τα μνημόνια που υπαγορεύουν Ευρωπαϊκές και διεθνείς ελίτ, η σύγκρουση με τις υποταγμένες κυβερνήσεις. Να διεκδικήσουμε εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, ανθρώπινα ωράρια, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Για μια νεολαία που δε συμβιβάζεται με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών, μια νεολαία που αγωνίζεται για το μέλλον που της αξίζει!

  Πηγές

https://oenet.gr/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC/item/45347-proti-i-ellada-stin-evropi-se-ergasiaki-anasfaleia

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/704045/akraia-ftoxeia-stin-ellada-ziste-me-182-eyro-to-mina

http://www.protothema.gr/economy/article/598932/eurostat-protathlitria-europis-stin-anergia-i-ellada-me-233/

https://www.facebook.com/jodigraphics15/photos/a.1495095447447175.1073741828.1495053624118024/1649128365377215/?type=3&theater

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ Θεσσαλονίκης για τον ΟΑΣΘ

Σα να μην αρκούσαν η βαθύνουσα οικονομική κρίση, η κοινωνική διάλυση και η συλλογική κατάθλιψη, έρχεται ακόμα ένα πρόβλημα να προστεθεί στις πλάτες των κατοίκων και των φοιτητών της Θεσσαλονίκης: ο ΟΑΣΘ αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του εδώ και δύο μήνες κι αυτοί απαντούν εύλογα προχωρώντας σε απεργίες και επίσχεση εργασίας. Είναι δεδομένο ότι δίχως τον ΟΑΣΘ η μετακίνηση είναι για τον περισσότερο κόσμο αδύνατη. Κόσμος δεν μπορεί να πάει στις δουλειές του, φοιτητές εν μέσω εξεταστικής δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και τις βιβλιοθήκες κλπ. Μάλιστα σε ένα παραλήρημα αυταρχισμού, ο νεοφιλελεύθερος δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Μπουτάρης φρόντισε να πάρει θέση ενάντια στους εργαζομένους, κάνοντας λόγο για αναγκαστική επιστράτευση αυτών!

Ο ΟΑΣΘ ως γνωστόν αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιδιωτικού μονοπωλίου με τις πλάτες του κράτους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται εδώ και μισό αιώνα για μια εταιρία που ανήκει σε ιδιώτες, είναι μονοπώλιο και δέχεται κάθε χρόνο κρατική επιχορήγηση. Κάτι που δεν απέχει και πολύ απ τη γνωστή συνταγή της επιτυχίας για κάθε έλληνα βιομήχανο, εφοπλιστή ή εργολάβο. Ο ΟΑΣΘ λοιπόν παρά το σκανδαλωδώς αυτό ευνοϊκό καθεστώς όχι μόνο δεν παρέχει τις υπηρεσίες που θα πρεπε (υπηρεσίες μάλιστα για τις οποίες κάθε χρόνο το αντίτιμο αυξάνεται, ενώ όποιον δεν πληρώσει τον περιμένει ο εξευτελισμός και οι δίμετροι μπράβοι) αλλά κατάφερε να αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του. Ακόμα μια φορά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνική υπηρεσία όπως είναι η αστική μετακίνηση, η οποία εκχωρείται σε ιδιώτη και βιάζεται υποτασσόμενη στη λογική του κέρδους.
Σε μια πόλη με τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης, που οι αποστάσεις είναι μεγάλες, άλλα μέσα μαζικής συγκοινωνίας δεν υπάρχουν, και φυσικά εν μέσω οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, το αίτημα για δημόσια μετακίνηση χαμηλού κόστους είναι πιο εύλογο από ποτέ. Εξίσου αναγκαία είναι και η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους και τους φοιτητές. Αυτά είναι κάτι παραπάνω από εφικτά, με βάση τα χρήματα που δόθηκαν και δίνονται έτσι κι αλλιώς απ το κράτος στον ΟΑΣΘ μέσω κρατικών επιχορηγήσεων.

- Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους εργαζομένους του ΟΑΣΘ.
- Δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του ΟΑΣΘ ώστε να παρέχονται αξιόπιστες υπηρεσίες αστικών συγκοινωνιών - προσβάσιμες σε όλους.
- Δωρεάν μετακίνηση για φοιτητές και ανέργους.
- Επαναληπτική εξεταστική για όσα μαθήματα εξετάζονται τις μέρες που δεν υπάρχουν συγκοινωνίες

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ

Οι συνεχείς και ολοένα αυξανόμενες περικοπές σε διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, οι συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών, ο τερματισμός φοιτητικών παροχών, όπως η στέγαση και η σίτιση δεν είναι ένα «αναγκαίο κακό», μια φυσική καταστροφή. Η υποχρηματοδότηση στα πανεπιστήμια της χώρας είναι χωρίς τέλος και στο ΑΠΘ από το 2010 έφθασε στο 75%. Όλα τα πιο πάνω είναι το αποτελέσματα κυβερνητικών πολιτικών που έχουν καταστήσει την εκπαίδευση το φτωχό συγγενή και έχουν στείλει στο ανάθεμα τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Εξάλλου για την Κυβέρνηση οι προτεραιότητες είναι άλλες. Να εξυπηρετούν τις οδηγίες των καρεκλοκενταύρων των Βρυξελλών, τις υποδείξεις των δανειστών και να  πληρώνουν ένα ατέρμονο χρέος.

Αποτέλεσμα της έλλειψης διδακτικού προσωπικού και αιθουσών είναι ουκ ολίγες φορές να  καλούμαστε σ’ αυτή σχολή να παρακολουθήσουμε μάθημα, στριμωγμένοι σε αίθουσες που φιλοξενούν τον διπλάσιο αριθμό φοιτητών απ’ αυτόν για τον οποίο είχαν αρχικά σχεδιαστεί. Κατά συνέπεια,η παρακολούθηση καθίσταται από δύσκολη έως και απαγορευτική.

Αυτή την φορά στο στόχαστρο οι φοιτητές του 4^ου έτους οι οποίοι από Οκτώβρη καλούνται να παρακολουθήσουν το μάθημα της πολιτικής δικονομίας 2 (αναγκαστική εκτέλεση), σε ένα και μόνο τμήμα με καθηγητή τον κ. Σοφιαλίδη. Είναι πέρα από κάθε λογική αυτό το οποίο μας ζητάτε.
Τα όσα επιχειρούνται για μία ακόμη φορά στη σχολή μας και στο πανεπιστήμιό μας δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη. Αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει και να συνηθίζουμε στην ιδέα πως είναι φυσιολογικά, παύοντας να διεκδικούμε τα αυτονόητα.
-Αξίζουμε ανθρώπινους όρους σπουδών, που απαιτούν την επιτακτική αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

-Θεωρούμε απαραίτητο και διεκδικούμε να αυξηθεί ο αριθμός των τμημάτων στο μάθημα της Πολιτικής Δικονομίας 2 για να είναι εφικτό να παρακολουθηθεί το μάθημα από το σύνολο των τεταρτοετών φοιτητών.

Στη βάση αυτή ως Σύλλογος Φοιτητών Νομικής προχωρούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 12/9 και ώρα 12:00 στον Κοσμήτορα της σχολής, με τα ως άνω περιγραφόμενα αιτήματα.

Φοιτητική μέριμνα για να μπορούν να σπουδάζουν όλοι – όχι επιδόματα ψίχουλα

Στη σύγχρονη μνημονιακή εποχή όπου οι κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού γκρεμίζονται η μία μετά την άλλη, κεντρικό ρόλο έχει η απαξίωση του δημοσίου και ο συνακόλουθος περιορισμός του κοινωνικού κράτους. Τα κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν μεταπολιτευτικά στους τομείς της δημόσιας παιδείας και υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, της εργασίας, της προστασίας των ευπαθών κοινωνικών ομάδων έχουν σήμερα συρρικνωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η πολιτική επιλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποταχθεί στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΔΝΤ και να επιβάλλει παλιά και νέα μνημόνια οδηγεί, εκτός των άλλων, το πανεπιστήμιο σε στραγγαλισμό.

Ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστημίου που εξασφάλιζε την πρόσβαση στα φτωχότερα στρώματα, φαίνεται να μην έχει θέση σε μια χώρα που την τύχη της ορίζουν η Ευρωπαίοι «εταίροι» και οι υποταγμένες σε αυτούς κυβερνήσεις. Η σταδιακή μετακύλιση του κόστους φοίτησης (σίτιση, στέγαση, βιβλία) στην τσέπη του φοιτητή καθιστά τις σπουδές απρόσιτες για όλο και μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας. Όλο και περισσότερες είναι οι περιπτώσεις μαθητών που δεν μπορούν να σπουδάσουν και φοιτητών που διακόπτουν ή παρατάνε τις σπουδές τους, στην ελληνική τριτοβάθμια στην οποία σήμερα “ό,τι αγοράζεις, παίρνεις”.

Με βάση τα παραπάνω, που σύμφωνα με τους δανειστές και τους εγχώριους φίλους τους είναι μονόδρομος, οι μνημονιακές κυβερνήσεις προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι με παροχές που αποσκοπούν στην ελάφρυνση του κόστους σπουδών και στην άμβλυνση των ανισοτήτων, όπως είναι το φοιτητικό επίδομα ενοικίου. Η αλήθεια είναι όμως πως ούτε με 1000 ευρώ το χρόνο καλύπτονται οι στοιχειώδες ανάγκες στέγασης ενός φοιτητή, ούτε με τις αυστηρές προϋποθέσεις που το πλαισιώνουν έχουν πρόσβαση στο επίδομα όσοι πράγματι το έχουν ανάγκη.

Τέτοια προϋπόθεση είναι το να μην είναι οι γονείς ή ο φοιτητής κύριοι κατοικιών που υπερβαίνουν τα 200 τμ. Η ίδια η πραγματικότητα αποδείχνει πως πολλές οικογένειες έχουν παραπάνω του ενός σπίτια όπως πατρικά ή σπίτια προορισμένα για τα παιδιά κλπ δίχως αυτό να σημαίνει κάτι για την οικονομική τους κατάσταση.

Άλλη προϋπόθεση είναι να έχει περάσει ο φοιτητής τουλάχιστον τα μισά μαθήματα του προηγούμενου έτους με ό,τι αυτό προδήλως συνεπάγεται για τους συμφοιτητές μας που εργάζονται ή που σπουδάζουν εξ αποστάσεως (ακριβώς γιατί δεν έχουν χρήματα για στέγαση!).

Το επίδομα επίσης χορηγείται για τόσα έτη όσα είναι και τα έτη σπουδών της Σχολής. Μετά το τέταρτο έτος λοιπόν π.χ. στη Νομική τα έξοδα στέγασης του φοιτητή είναι δικό του πρόβλημα!

Εάν πληρεί κάποιος αυτές τις προϋποθέσεις θα καταφέρει να πάρει το ποσό των 1000 ευρώ το χρόνο. Αρκούν όμως 1000 ευρώ για να ανταποκριθείς στις ανάγκες στέγασης; Αν αναλογιστούμε ότι το μέσο κόστος ενοικίου είναι στις μεγαλουπόλεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη 250-300 ευρώ και στις επαρχιακές πόλεις 180-200 ευρώ, χρειάζεσαι τουλάχιστον 2500 ευρώ χωρίς νερό ,ΔΕΗ κτλ. Τα υπόλοιπα αναγκάζεται να τα βάλει από την τσέπη της η ελληνική οικογένεια που -αν έχει την τύχη να εργάζεται κάποιο μέλος της- αμείβεται με μισθούς πείνας και φορολογείται ανελέητα.

Τα κοινωνικά επιδόματα πρέπει να έχουν τον ρόλο της κάλυψης των αναγκών του λαού και όχι ρόλο συμπληρωματικό. Αν μάλιστα σκεφτούμε πως βασική πηγή εσόδων του κράτους για την κάλυψη των αναγκών των πολιτών είναι η φορολογία των ίδιων, αντιλαμβανόμαστε την τραγική ειρωνεία της υπόθεσης. Ο λαός σήμερα υπερφορολογείται και παρόλο αυτά οι ανάγκες του μένουν ακάλυπτες.

ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Δεν θα πούμε ευχαριστώ για τα επιδόματα ψίχουλα που μας πετάνε για τις σπουδές μας. Με 1000 ευρώ δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις ούτε στα μισά του κόστους στέγασης.

Δεν θα πούμε ευχαριστώ που διαλύουν το δημόσιο πανεπιστήμιο, το κάνουν απρόσιτο οικονομικά και αφιλόξενο, αποκλείοντας τα φτωχότερα στρώματα που στην Ελλάδα της κρίσης είναι και τα πλειοψηφικά.

Δεν θα ανεχτούμε τη ζωή χαμηλών προσδοκιών, σε μια κοινωνία που λεηλατείται από τους δανειστές και τις κυβερνήσεις.

ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ

Η νεολαία πρέπει να σηκώσει το κεφάλι. Η ψυχολογία του κακομοίρη που θα «ζητιανεύει» για να σπουδάσει, για να βρει δουλειά, για να ζήσει, δε μας αξίζει. Σαν νέα γενιά οφείλουμε να δώσουμε το παράδειγμα της αντίστασης στο μνημονιακό πλαίσιο και στην ΕΕ και το ΔΝΤ που το επιβάλλουν.

Τα πράγματα μπορούνε να πάνε αλλιώς! Η ανατροπή έρχεται μέσα από το σπάσιμο των μονοδρόμων και τη δημιουργία μαζικών όρων αντίστασης. Το φοιτητικό κίνημα σήμερα οφείλει και μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο στους κόλπους της νεολαίας. Να τολμήσουμε να βγούμε μπροστά, να αντισταθούμε στη ζωή χαμηλών προσδοκιών και στους φραγμούς στο μέλλον μας, να διεκδικήσουμε.

• Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους. Καμία σκέψη για δίδακτρα σε προπτυχιακά-μεταπτυχιακά και πληρωμή βιβλίων
• Ελαστικοποίηση των κριτηρίων πρόσβασης στις φοιτητικές εστίες. Είναι ανεπίτρεπτο φοιτητές με ανεργο γονιό ή πολύτεκνοι να αποκλείονται.
• Δωρεάν σίτιση στη φοιτητική λέσχη για όλους.

Σε αυτή τη βάση ζητάμε επιδόματα που θα καλύπτουν ανάγκες κι όχι ψίχουλα. Διεκδικούμε λοιπόν

-Διπλασιασμό του στεγαστικού φοιτητικού επιδόματος.

-Κατάργηση του ορίου των 200τμ και αύξηση του εισοδηματικού κριτηρίου

-Επιμήκυνση του χρόνου χορήγησης έως την ολοκλήρωση των σπουδών