Ανακοίνωση Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Νομικής για την διαμεσολάβηση

Στα χρόνια της κρίσης η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο της επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα. Πρόκειται για τη γενιά που βιώνει τη διάλυση των σπουδών της, την πρωτοφανή ανεργία, ελαστικούς όρους εργασίας, μαζική μετανάστευση. Οι απόφοιτοι Νομικής δεν αποτελούν εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα. Το δικηγορικό επάγγελμα επηρεάζεται βαθιά από την κρίση: η μείωση της δικηγορικής ύλης, η υπέρμετρη φορολογία, οι εξοντωτικές εισφορές οδηγούν σε απόρριψη πολλούς δικηγόρους από το ελεύθερο επάγγελμα και της μετατροπής τους σε μισθωτούς υπαλλήλους μεγάλων εταιριών. Τα «σπασμένα» καλούνται πρωτίστως να πληρώσουν οι νέοι δικηγόροι και ειδικά οι ασκούμενοι, ως το πιο ευαίσθητο και απροστάτευτο από οποιοδήποτε πλαίσιο τμήμα. Στο κάδρο της διάλυσης του δικηγορικού επαγγέλματος έρχεται να προστεθεί και το νέο νομοσχέδιο Κοντονή για την διαμεσολάβηση.

6 λόγοι που πρέπει να απορριφθεί το ν/σ για την διαμεσολάβηση*

1. Γιατί πρακτικά φανερώνει πλήρη άγνοια του νομοθέτη για την δικηγορική πραγματικότητα

Το νομοσχέδιο είναι πρακτικά εν πολλοίς αποτυχημένο. Στα περισσότερα αντικείμενα του (οικογενειακά, κοινόχρηστα, ιατρικά) τα μέρη προστρέχουν τις περισσότερες φορές εξαρχής στην αντιπαράθεση και όχι στην συνθετική επίλυση της διαφοράς. Στα εργατικά ήδη ο θεσμός της Επιθεώρησης εργασίας θεωρητικά αναβαθμίστηκε για να βοηθήσει στην εξωδικαστική επίλυση διαφορών. Στην διαπραγμάτευση με τις τράπεζες, ήδη προβλέπεται η εξωδικαστική διαδικασία από τον ν.3869/2010, μία διαδικασία υποβιβασμένη στην μορφή του απλού διαδικαστικού τύπου, καθώς οι τράπεζες αρνούνται τα υποβαλλόμενα σχέδια από τους οφειλέτες. Καταρχήν, λοιπόν, ήδη ενόψει του τι καλύπτει, στο πεδίο της δικηγορικής πρακτικής είναι βαρύς εμπαιγμός με το ισχύον νομοθετικό και πραγματικό περιβάλλον. 

2. Γιατί υποβάλλει σε περισσότερα έξοδα τον πολίτη

Το δικηγορικό επάγγελμα στην εποχή της κρίσης δοκιμάζεται σκληρά. Το πεδίο πρόσβασης στην δικαιοσύνη έχει επιβαρυνθεί  με αμφιβόλου συνταγματικότητας υπέρογκα παράβολα και λοιπά έξοδα διαδικασίας, τα οποία ουσιαστικά αποκλείουν μεγάλο κομμάτι πολιτών από την δικαιοσύνη, ενώ σε τίποτα δεν απλοποιούν ή βελτιώνουν ποιοτικά την διαδικασία. Το κόστος ενός δικαστικού αγώνα να είναι όλο και πιο απωθητικό για τον πολίτη. Η επιβάρυνση με ένα ακόμα στάδιο διαδικαστικό, μάλιστα υποχρεωτικό, που εν πολλοίς τίποτα δεν έχει να προσφέρει παρά τα νέα έξοδα ( διαμεσολαβητή, δικηγόρου κ.ο.κ.) είναι ένα ακόμα λιθαράκι, ένα ακόμα βήμα απομάκρυνσης του πολίτη από την επίλυση των διαφορών του με την δικαστική οδό. Προσθέτει έτι περαιτέρω στον αποκλεισμό από την πρόσβαση στην δικαιοσύνη, σε καιρούς έντονης ανομίας και κατάχρησης, σε πεδία και ζητήματα με έντονη ανάγκη των εγγυήσεων απονομής της δικαιοσύνης από τα δικαστήρια ( εργατικά, τραπεζικά).

3. Γιατί υποκαθιστά τον φυσικό δικαστή από τον επιχειρηματία ιδιώτη

Επόμενη συνέπεια της διαμεσολάβησης είναι η κατάργηση του φυσικού δικαστή, όπως προβλέπεται στο άρθρο 8 του Συντάγματος, και η υποκατάσταση του από έναν επιχειρηματία ιδιώτη. Εξαφανίζονται τα εχέγγυα ορθοδίκαιης κρίσης ενός κρατικού δικαστικού λειτουργού, οι όποιες εγγυήσεις ανεξαρτησίας, ενώ εισάγεται το δίκαιο της αγοράς, δηλαδή του ισχυρότερου, στο στενό πυρήνα της απονομής δικαιοσύνης. Η λειτουργία «παραδικαστηρίων», η «άγρα δικαιοσύνης», η ιδιωτικοποίηση της δικαιοσύνης έχουν ήδη πολλάκις επισημανθεί στον κλάδο της απονομής δικαιοσύνης, χωρίς να φαίνεται η κυβέρνηση να δίνει σημασία σε λεπτομέρειες που συνεπάγονται περισσότερα κόστη!

4. Γιατί εδραιώνει ακόμα περισσότερο την επικράτηση της ταχύτητας και εκτελεστότητας των εκάστοτε τίτλων έναντι του ορθοδίκαιου της δικαστικής απόφασης

Ήδη, με την αναθεώρηση του ΚΠολΔ, με την ισχυρή πριμοδότηση της διαταγής πληρωμής στο επίπεδο της εκτέλεσης, διαφαίνεται μία γενική τάση αποδόμησης της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης , που τώρα επεκτείνεται ακόμα περισσότερο, από το στάδιο της εκτέλεσης στο στάδιο της διάγνωσης. Σχηματίζεται ένα τοπίο, ήδη με βάση αυτά που παραπάνω αναφέρουμε, όπου η απονομή της δικαιοσύνης θα υποτάσσεται πλήρως στην ανάγκη «ταχείας επίλυσης» των διαφορών, χωρίς τα ελάχιστα εχέγγυα δικονομικών σταδίων και προνομίων που προβλέπει η δικαστική διαδικασία. Μπορεί η απονομή της δικαιοσύνης να βασίζεται στην αγοραία βουλησιαρχία; Πλέον, όλα κινούνται με εκτελεστούς τίτλους, που αποκτούν την ισχύ και τα αποτελέσματα της δικαστικής απόφασης, με τον δικαστή να αποκτά δευτερεύοντα ρόλο, με την διαδικασία να υποτάσσεται στους κανόνες μίας κοινωνίας σε ισχυρή οικονομική και κοινωνική κρίση, όπου τα κάθε είδους οικονομικά και τραπεζικά συμφέροντα μπορούν να κινούν πλέον αυτόνομα διαδικασίες χωρίς το μεγάλο πρόσκομμα της κρατικής δικαιοσύνης. Και ενώ η ταχύτητα επίλυσης των διαφορών έχει μία ορισμένη σημασία, ενόψει του υπέρογκου της δικαστικής ύλης, η χρησιμοποίηση ως δικαιολογία αυτής της πραγματικότητας για την ακόμα μεγαλύτερη αποδόμηση της διαδικασίας απονομής της δικαιοσύνης είναι ανήθικη και προκλητική. Στην τελική, από τον ν. 4335/2015 και την εντεινόμενη τραπεζοποίηση του επαγγέλματος, αναρωτιόμαστε : πόσο και ποιόν τελικά βοήθησε η τέτοια επιτάχυνση των διαδικασιών;

5. Γιατί συνεισφέρει στην σχετικοποίηση και απαξία του δικηγορικού επαγγέλματος

Η πρόβλεψη ότι διαμεσολαβητής μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε κατέχει τίτλο ΑΕΙ και συμπληρώσει τον απαραίτητο αριθμό ωρών παρακολούθησης σεμιναρίων, έρχεται ακόμα περισσότερο να υποβιβάσει και να διαλύσει ένα ολόκληρο επάγγελμα. Ήδη, με την διάλυση του επαγγέλματος, ο μέσος δικηγόρος, ειδικά ο νέος, που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στο κόστος συντήρησης γραφείου ενόψει εισφορών, θα πρέπει να σφαχτεί με χιλιάδες άλλους, όλων των ηλικιών και άρα επιπέδων εμπειρίας, και προσωπικά να ξεζουμιστεί για να εξασφαλίσει μία θέση συνεργασίας – ή υπαλληλίας – σε κάποια εταιρία. Τώρα, θα έχει απέναντι του και μια σειρά διαμεσολαβητές , που έτι περαιτέρω θα αφαιρούν ύλη από την εργασία του, που θα μπορούν να διενεργούν μία διαδικασία που θα μπορούσε να γίνεται έστω από δικηγόρους , ως δημόσιους λειτουργούς, που έχουν πάρει αντίστοιχο πτυχίο, έχουν την αντίστοιχη πρακτική εμπειρία, έχουν αναγνωριστεί δια εξετάσεων από τον οικείο Δικηγορικό Σύλλογο. Η απαξία που κρύβεται εδώ είναι διπλή : από την μία, δεν θεωρείσαι ικανός να εκπροσωπήσεις τα συμφέροντα του πελάτη σου και να υποβάλλεις ένα πρακτικό στον Δικαστή, από την άλλη , αν θες να είσαι στη μόδα, παρακολούθησε 40 ώρες σεμινάρια , ξόδεψε και άλλα λεφτά, παράτησε το επάγγελμα σου. Η τάση , άλλωστε, απομαζικοποίησης του επαγγέλματος είναι κάτι παραπάνω από έντονη μετά το νέο ασφαλιστικό, με κινήσεις σαν και αυτές να έρχονται να την νομιμοποιούν.

6. Γιατί αποτελεί ταφόπλακα του μέλλοντος μας

Το επάγγελμα αυτό είναι ήδη απωθητικό για τον νέο κόσμο που εισάγεται σε αυτό, και όχι μόνο. Το τεράστιο ύψος των εισφορών καταδικάζει τον μέσο δικηγόρο σε ανέχεια, και η ανέχεια είτε σε απομάκρυνση από το επάγγελμα, είτε σε υπαλληλοποίηση σε κάποια μεγάλη δικηγορική ή τραπεζική εταιρία. Η υπαλληλοποίηση αυτή, τύποις ή εν τοις πράγμασι, δεν συνεπάγεται φυσικά και τα αντίστοιχα οφέλη : συνεργάτες που αναγνωρίζονται ως «αυτοαπασχολούμενοι», ασκούμενοι χωρίς καμία κατοχύρωση, αυτή είναι η καθημερινή εικόνα. Τραπεζοποίηση, υπαλληλοποίηση, εταιροποίηση. Η αυτόνομη και ανεξάρτητη πορεία, έξω από νταβάδες και με σχετική προσωπική αξιοπρέπεια, εξαφανίζεται. Η περαιτέρω αποδόμηση και απαξία του επαγγέλματος, που φέρει η διαμεσολάβηση, η οποία ακόμα περισσότερο δυσχεραίνει την δουλειά μας, το κόστος της που μας αναγκάζει να ρίξουμε και άλλο τα κόστη και τις αμοιβές για να είμαστε «ανταγωνιστικοί», όλες αυτές οι εικόνες είναι πτυχές ενός ενιαίου ψηφιδωτού. Μία σύνθεσης που από παντού φωνάζει « Παράτα τα!». Ή για να είμαστε στην μόδα «Γίνε διαμεσολαβητής, υπάλληλος του εκάστοτε επιχειρηματία-ιδιώτη δικαστή, ιδιοκτήτη διαμεσολαβητικής εταιρίας, και μην σκοτίζεσαι». Η ανταγωνιστικότητα όμως δεν έχει σχέση ούτε με την δικαιοσύνη, ούτε με την επιβίωση και την αξιοπρέπεια μας : είναι όρος διάλυσης, που τον βιώνουμε καθημερινά, και σε κάθε πτυχή του πρέπει να αντισταθούμε.

Οι νέες γενιές της χώρας, και μαζί τους οι νέοι δικηγόροι, που αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της επιβίωσης με 400 ευρώ, απλήρωτοι, χωρίς προοπτικές και μέλλον, πρέπει να εμποδίζουν κάθε βήμα ενίσχυσης αυτής της μαυρίλας! Εμείς η νέα γενιά των 400 ευρώ δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, δεν θα ζήσουμε έτσι! Να αντισταθούμε στην διάλυση του δικηγορικού επαγγέλματος και του μέλλοντός μας. Είναι απαραίτητο, εμείς οι φοιτητές να οργανωθούμε και μαζί με όλους τους νέους του κλάδου μας και όχι μόνο, να οργανώσουμε την αντίσταση της γενιάς μας ενάντια στην μνημονιακή βαρβαρότητα. Να βγούμε όλοι οι νέοι μπροστά για σπουδές, δουλειά, ζωή με αξιοπρέπεια. Γιατί κανείς δεν μπορεί μόνος του. Γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

     

*από την ανακοίνωση της Κίνησης  Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων ενάντια στην επισφάλεια

Ζαπράνη παραιτήσου!

Καταγγελία του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας

Στις 18 Οκτωβρίου μέλη της Πρωτοβουλίας Φοιτητών ΠΑΜΑΚ πραγματοποίησαν παρέμβαση στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για να διαμαρτυρηθούν για την κατάργηση της πτυχιακής εξεταστικής, καθώς και για ζητήματα, όπως η διανομή δωρεάν συγγραμμάτων, η σίτιση και η στέγαση των φοιτητών. Στο αίτημα φοιτήτριας για δωρεάν σίτιση ο Πρύτανης του ΠΑΜΑΚ Ζαπράνης προέταξε προκλητικά το πορτοφόλι του λέγοντάς της «έλα, έλα να φας». Ακόμη, η φοιτήτρια ανέφερε ότι δεν θα έχουμε δουλειά μόλις βγούμε από το Πανεπιστήμιο για να πάρει την απάντηση του Ζαπράνη: «και τι θες, να σου βρω εγώ;».

Ο Αχιλλέας Ζαπράνης είναι ο ίδιος που τον περασμένο Απρίλη κάλεσε τα ΜΑΤ εντός του ΠΑΜΑΚ και δεν επέτρεπε την είσοδο των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο, λαμβάνοντας τα συγχαρητήρια του προέδρου της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ο ίδιος που δηλώνει όπου βρεθεί και όπου σταθεί ότι το πανεπιστημιακό άσυλο δεν πρέπει να υφίσταται καν ως έννοια. Και τώρα που τίθεται το καίριο ερώτημα από τους φοιτητές πως θα σπουδάσουμε χωρίς σίτιση, στέγαση και συγγράμματα και πως θα δουλέψουμε κάνει τον ανήξερο, μας ειρωνεύεται και μας απαξιώνει λες και είμαστε σκουπίδια.

Εμείς σαν φοιτητές και νεολαίοι δεν πρόκειται να ανεχθούμε την απαξίωση και την απόρριψη μας από τις σπουδές και την εργασία. Σήμερα όλο και περισσότερο πληρώνουμε από την τσέπη μας για να σπουδάσουμε και αύριο που θα βγούμε στην αγορά εργασίας μας περιμένει η ανεργία ή οι μισθοί για 400 €. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα των μνημονίων που μας φέρνουν οι δανειστές και η κυβέρνηση Τσίπρα. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Το μόνο που ζητάμε είναι σπουδές και δουλειά με αξιοπρέπεια. Ζητάμε τα αυτονόητα και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να τα πάρουμε πίσω.

Απαιτούμε:

-Δημόσια και δωρεάν παιδεία. Δωρεάν σίτιση, στέγαση και συγγράμματα για όλους τους φοιτητές!

-Δουλειά με αξιοπρέπεια, όχι με μισθούς χαρτζιλίκι!

-Να παραιτηθεί άμεσα ο Αχιλλέας Ζαπράνης από Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας! Το πανεπιστήμιο δεν είναι τσιφλίκι κανενός!

Τα πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές – Οι νέοι επιστήμονες άνεργοι και μετανάστες

Μετά από 7 χρόνια πιστής εφαρμογής μνημονιακών πολιτικών, τα καταστρεπτικά τους αποτελέσματα είναι εμφανή σε κάθε πτυχή της πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα ως νεολαίοι και φοιτητές. Η μείωση των οικογενειακών μας εισοδημάτων, η ανεργία, η ανελέητη φορομπιξία συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο καλούμαστε να σπουδάσουμε και να πάρουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται το πτυχίο, για να βρεθούμε τελικά αντιμέτωποι με το μέλλον της ανεργίας, της ανασφάλιστης εργασίας και της μετανάστευσης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ακόμη πραγματικότητα: τη διάλυση των σχολών μας από τα μνημονιακά μέτρα που επιβάλλουν οι δανειστές στη χώρα.

Χαρακτηριστικά, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ έχει μειωθεί πάνω από 70% τα τελευταία 7 χρόνια, γεγονός που έχει προκαλέσει σειρά προβλημάτων στην καθημερινότητά μας που όλοι λίγο ή πολύ γνωρίζουμε: περικοπή συγγραμμάτων, υπολειτουργία γραμματειών και βιβλιοθηκών, πληρωμή από την τσέπη μας εργαστηριακών υλικών και άλλων απαραίτητων για τις σπουδές μας εργαλείων, υποβάθμιση των δομών σίτισης και στέγασης, εισαγωγή αντιτίμου σε αυτές κ.ά.

Ένα από τα βασικά «συμπτώματα» της υποχρηματοδότησης των πανεπιστημίων, που φαίνεται μάλιστα να λαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, είναι αυτό της έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Υπουργείου Παιδείας, από το 2009 μέχρι σήμερα το καθηγητικό προσωπικό έχει μειωθεί περίπου κατά 40%, από 24.636 σε σε 14.686 άτομα. Ειδικά στο ΑΠΘ, την τελευταία 7ετία χάθηκαν περί τις 650 θέσεις διδασκόντων, δηλαδή σχεδόν το 1/3 του προσωπικού. Η έλλειψη προσωπικού είναι πλέον εμφανής σε όλα τα τμήματα και γίνεται αισθητή με ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, υπάρχουν τμήματα, όπως η Ψυχολογία ΑΠΘ, που αδυνατούν να παρέχουν τα μαθήματα του προγράμματος σπουδών τους, με πολλούς φοιτητές να «μένουν στον αέρα» αδυνατώντας να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο για το πτυχίο αριθμό ects και άλλους να αναγκάζονται να «δανείζονται» μαθήματα από άλλες σχολές, με περιεχόμενο συχνά εντελώς άσχετο προς το αντικείμενο των σπουδών τους. Σε άλλα τμήματα, όπως για παράδειγμα η Νομική ΑΠΘ ή το Οικονομικό, η έλλειψη καθηγητών αντιμετωπίζεται με τη μείωση του αριθμού των τμημάτων και το στοίβαγμα μεγάλου αριθμού φοιτητών σε ακατάλληλες αίθουσες, επιλογή που αποτελεί την καλύτερη συνταγή για μάθημα χαμηλής ποιότητας. Το πρόβλημα λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις στις πολυτεχνικές σχολές (π.χ. Αρχιτεκτονική, ΗΜΜΥ) και τις σχολές επιστημών υγείας (π.χ. Ιατρική), καθώς τα εργαστήρια έχουν προ πολλού μειωθεί και το στοίβαγμα έχει γίνει κανόνας.

 Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα είναι συνολικό και σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στους κακούς χειρισμούς του κάθε κοσμήτορα. Η κατάργηση τόσων θέσεων εργασίας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εφαρμογής του μνημονιακού μέτρου «1 προς 5» στο Δημόσιο, που επιβάλλει ότι για κάθε 5 υπαλλήλους που συνταξιοδοτούνται μόνο ένας αντικαθίσταται. Ταυτόχρονα, ο οικονομικός στραγγαλισμός των ιδρυμάτων είχε ως αποτέλεσμα να μην ανανεώνονται οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου που είχαν συνάψει τα ιδρύματα με διδάκτορες, προκειμένου να καλύψουν με ίδιους πόρους τα διδακτικά κενά.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού πρώτα μείωσε κατά 20% την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων με το 3^ο μνημόνιο, συνεχίζοντας την ίδια ακριβώς πολιτική των προηγούμενων, έρχεται τώρα να απαντήσει δήθεν στα προβλήματά τους με ημίμετρα που μόνο λύση δεν επιφέρουν. Ειδικότερα, με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση δόθηκε η δυνατότητα να συνεχίζουν να διδάσκουν εθελοντικά ομότιμοι (συνταξιούχοι) καθηγητές, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι συχνά η «εθελοντική» αυτή εργασία επιβάλλεται σε υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς φοιτητές. Την ίδια στιγμή δηλαδή, που χιλιάδες νέοι επιστήμονες είναι άνεργοι και φεύγουν μετανάστες στερούμενοι τη δυνατότητα να προσφέρουν στον τόπο τους και να ζήσουν με αξιοπρέπεια, ως λύση προάγεται η «εθελοντική εργασία» των συνταξιούχων.

Ως Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να μείνουμε άλλο θεατές στο έργο της διάλυσης των σπουδών μας και του εργασιακού μας μέλλοντος. Οι φοιτητές που σήμερα στοιβαζόμαστε στα αμφιθέατρα και κυνηγάμε το πτυχίο είμαστε οι αυριανοί επιστήμονες που οι μνημονιακές κυβερνήσεις θα τους κλείνουν την πόρτα των ιδρυμάτων και της έρευνας και θα τους στέλνουν στο εξωτερικό. Είμαστε η γενιά των ανθρώπων που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ την καταδικάζουν να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες. Είναι καιρός να πούμε «φτάνει πια!».

Να διεκδικήσουμε συλλογικά και αγωνιστικά:

·         Άμεσο διορισμό καθηγητών με πλήρη απασχόληση και μισθό – Η εργασία είναι δικαίωμα, όχι εθελοντισμός ή χόμπι!

·         Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότης των ΑΕΙ-ΤΕΙ- Δεν θα γίνουν οι σπουδές μας θυσία στο βωμό της αποπληρωμής του χρέους

·         Σπουδές με ποιότητα για όλους - Πτυχία με αξία και κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, όχι «διαβατήρια» για την ανεργία και τη μετανάστευση!

ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΙ: ΟΙ «ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ»

Κάλεσμα  του Αριστερού Δικτύου Νεολαίας Θεσσαλονίκης

Αυτές τις μέρες βιώνουμε ένα τεράστιο κύμα μαζικών πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Κάθε Τετάρτη στα Ειρηνοδικεία Αττικής, Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων δεκάδες πρώτες κατοικίες απειλούνται με πλειστηριασμό. Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση ενός άπορου πατέρα 4 παιδιών με 85% πιστοποιημένη αναπηρία, κατοίκου Θεσσαλονίκης, το μοναδικό ακίνητο του οποίου επιχειρήθηκε να βγει σε πλειστηριασμό από την Τράπεζα Πειραιώς. Οι τράπεζες έχουν έτοιμους ήδη τους φακέλους με τα πρώτα 2.000 ακίνητα που θα βγουν άμεσα στο σφυρί, με προοπτική ο αριθμός τους να φθάσει τα 5.000 τους αμέσως επόμενους μήνες. Οι ίδιες τράπεζες, που 6 χρόνια τώρα έχουν σωθεί και ανακεφαλαιοποιηθεί 3 φορές με λεφτά που φορτώνεται στην πλάτη του ο ελληνικός λαός, κοροϊδεύουν τον κόσμο «επιμένοντας» ότι«δεν πρόκειται να μπουν στο στόχαστρο ευπαθείς ομάδες που βρίσκονται σε πραγματική αδυναμία να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους ή τα μικρά ακίνητα οικογενειών που δεν έχουν μεγάλη ή άλλη περιουσία(!).» Τα ίδια παραμύθια περί δήθεν «προστασίας των απόρων» δημιουργεί στον κόσμο η πρωτοπόρος της σημερινής κοινωνικής αθλιότητας, συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, όταν διακηρύσσει περίτρανα ότι «η περίπτωση της Θεσσαλονίκης ή κάποιες άλλες περιπτώσεις δεν αναιρούν τον γενικό κανόνα προστασίας της πρώτης κατοικίας» και ότι «δεν θα προστατεύσει τις περιουσίες μεγαλοεπιχειρηματιών που χρωστούν τεράστια ποσά» (με ήδη ανοιχτά τα σκάνδαλα των τηλεοπτικών αδειών).

Οι αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που ψήφισε η ελληνική Βουλή το καλοκαίρι του 2015, φέρνουν ραγδαίες αλλαγές στον θεσμό των πλειστηριασμών. Διενεργούνται πλέον με τιμή πρώτης προσφοράς την εμπορική αξία του ακινήτου και όχι την πολύ υψηλότερη αντικειμενική, κάτι που σημαίνει ότι είναι πολύ πιο εύκολο για τις τράπεζες «να πάρουν τα λαϊκά σπίτια για ένα κομμάτι ψωμί». Επίσης, έχει μειωθεί σημαντικά ο χρόνος που έχουν στη διάθεση τους οι δανειολήπτες για να προσβάλουν τις διαδικασίες πλειστηριασμού. Ακόμα πιο εξωφρενική αλλαγή είναι τα νέα εισοδηματικά κριτήρια για την προστασία της πρώτης κατοικίας, σύμφωνα με τα οποία ένας χαμηλόμισθος εργαζόμενος που αμείβεται με 700 ευρώ το μήνα δεν μπορεί να προστατέψει την πρώτη κατοικία του από πλειστηριασμό, σε περίπτωση που χρωστάει στην τράπεζα (με πλαφόν προστασίας το ετήσιο εισόδημα των8.180 ευρώ).Πλειστηριασμοί γίνονται και για χρέη στην εφορία και τις ΔΕΚΟ πλέον (κινδυνεύουν και τα σπίτια ανθρώπων που δεν έχουν πάρει ούτε ένα ευρώ από τράπεζα).

Τι σημαίνει όμως για τη μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υποταγμένης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές αφαίμαξης του ελληνικού λαού, η πρώτη κατοικία; Προφανώς, όπως δείχνουν κι οι εξελίξεις, τίποτα περισσότερο από ένα εμπόρευμα ή ένα μέσο που πλουτίζει τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους τραπεζίτες. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία για αυτούς που κόσμος χάνει τα σπίτια του, πετιέται στους δρόμους, διαλύονται οικογένειες, την ίδια ώρα μάλιστα που τα ποσοστά της ανεργίας έχουν εκτιναχθεί στα ύψη και οι μισθοί και οι συντάξεις περικόπτονται σε βαθμό πείνας.

Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη ελπίδα των ανθρώπων να μην χάσουν το σπίτι τους είναι οι κινητοποιήσεις των συλλογικοτήτων της μαχόμενης αριστεράς και των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Ήδη δυο πλειστηριασμοί (28/9 και 5/10) ακυρώθηκαν μετά από συλλογική λαϊκή κινητοποίηση για μπλοκάρισμα των διαδικασιών πλειστηριασμού στις αίθουσες του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, (μάλιστα μετά από επίπονο και άνισο αγώνα με τα ΜΑΤ). Το μπλοκάρισμα πλειστηριασμών αποδεικνύει έμπρακτα ότι συλλογικά και συντονισμένα μπορούμε να σηκώσουμε αντιστάσεις στημνημονιακή βαρβαρότητα που επιβάλλουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ.

Καλούμε όλους τους νέους και τους φοιτητές να συμμετάσχουν στις συλλογικές  λαϊκές  κινητοποιήσεις που ξεκινούν κάθε Τετάρτη στις 3:15 μμ στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ, ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Κάθε μαθητής που επιτυγχάνει την πρόσβαση του στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άξιος συγχαρητηρίων. Όταν δε, αυτό γίνεται σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης και κοινωνικής διάλυσης, όπου οι οικογένειες καλούνται να πληρώσουν φροντιστήρια κτλ από το υστέρημα τους, όπως στις μέρες μας, τα εύσημα είναι ακόμη πιο πολλά. Είσαι απ’ τους τυχερούς που έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν γιατί οι περισσότεροι συμμαθητές σου ή αναγκάστηκαν να τα παρατήσουν νωρίς ή δεν μπορούσαν να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη.

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο πολλοί θα σου μιλήσουν για τις υποχρεώσεις σου. Υποχρέωση να κοιτάς μόνο τα μαθήματά σου, να είσαι φρόνιμος, να τελειώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται τη σχολή και να βρεις δουλειά. Λίγοι όμως για τα δικαιώματά σου, για την πραγματική σημασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και για τη θέση που έχουμε μέσα σε αυτή.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Πρώτα απ όλα το πανεπιστήμιο είναι μεν ένας χώρος που εφοδιάζεσαι με ένα σύνολο γνώσεων πάνω στο αντικείμενο σπουδών σου, αλλά παράλληλα αποτελεί κι ένα πεδίο κοινωνικοποίησης και δυνατότητας ανάπτυξης της ίδιας σου της προσωπικότητας. Αυτό σημαίνει ότι εδώ δεν ερχόμαστε για να γίνουμε τεχνοκράτες, αλλά για να ανταλλάξουμε ιδέες, να παράξουμε επιστημονικό έργο, να καταπιαστούμε με τα προβλήματά μας, να πολιτικοποιηθούμε και να έρθουμε σε επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη. Αυτό συμβαίνει μέσα από τον κάθε φοιτητικό σύλλογο, τα σχήματα και τις ομάδες του (βλ κινηματογραφική ομάδα). Σήμερα πολλοί αξιώνουν ένα πανεπιστήμιο, όπου ο φοιτητής θα αποτελεί ξένο σώμα. Στη θέση της ζωντάνιας και της δημιουργικότητας προτιμούνε αποστειρωμένες αίθουσες, στη θέση της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της σφαιρικής ανάπτυξης της γνώσης προτιμούνε προγράμματα σπουδών εντατικά και υπερεξειδικευμένα, που θα παράγουν τους πειθαρχημένους νέους του σήμερα και εργαζομένους του αύριο. Εμείς θέλουμε το πανεπιστήμιο ένα ζωντανό κύτταρο δράσης και αλληλεπίδρασης, με ενεργούς φοιτητικούς συλλόγους, με πολιτιστικές ομάδες, με δραστήρια πολιτικά σχήματα, με φοιτητές που θα αντιμετωπίζουν και θα βιώνουν το πανεπιστήμιο ως δεύτερο σπίτι τους.

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΑΣ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το πανεπιστήμιο δεν είναι ένας παράλληλος κόσμος, ανεπηρέαστος από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Αντίθετα, οι εξελίξεις που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη χώρα εξαιτίας της υποταγής στο πλαίσιο των δανειστών και της ΕΕ, η επιβολή μνημονίων, το ξεπούλημα και η φτωχοποίηση, οδηγούν σε αμφισβήτηση τόσο του δημόσιου όσο και του δωρεάν χαρακτήρα του. Βασική συνέπεια αυτού αποτελεί το γεγονός πως όλο και περισσότερο πλέον για να μπεις και να βγεις απ το πανεπιστήμιο πρέπει να βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη. Κι αυτό δεν είναι νομοτέλεια, αλλά επιλογή. Είναι επιλογή να κόβονται «δαπάνες» για την παιδεία, αντί να φορολογείται το μεγάλο κεφάλαιο ή προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ληστρικό δημόσιο χρέος. Η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων που άγγιξε το 80% μέσα σε τέσσερα χρόνια, ενώ το 2012 με το PSI «κουρεύτηκαν» τουλάχιστον 200 εκατομμύρια ευρώ απ τα αποθεματικά τους. Σήμερα τα ιδρύματα υπολειτουργούν, τα εργαστήρια έχουν σοβαρές ελλείψεις υλικών, οι βλάβες δεν διορθώνονται, οι φοιτητές στοιβάζονται σε αίθουσες λόγω έλλειψης διδακτικού προσωπικού. Ακόμη, οι παροχές που θα αποτελούσαν ανακούφιση στην τσέπη μας, όπως δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, υποχωρούν ραγδαία. Για τα συμφέροντα συγκεκριμένης τάξης,  υποταγμένης στις επιταγές της ευρωπαϊκής ελίτ,  η λύση γι’ αυτούς είναι η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, τα δίδακτρα, ο αποκλεισμός των κατώτερων στρωμάτων. Για εμάς η απάντηση είναι η ανυποχώρητη διεκδίκηση και ο αγώνας για δημόσια δωρεάν παιδεία, ο αγώνας για τα συμφέροντα της νεολαίας.

ΠΤΥΧΙΑ ΜΕ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Κάθε φοιτητής που μπαίνει στο πανεπιστήμιο ευελπιστεί να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του. Η επιλογή των σπουδών μας, με βάση τις κλίσεις και τις προτιμήσεις μας, είναι αυτή που μας εφοδιάζει με ενδιαφέρον, με δίψα για μάθηση και τριβή με το αντικείμενο. Τα ποσοστά όμως ανεργίας στη χώρα μας, η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, οι μισθοί πείνας οδηγούν σε αδιέξοδα. Είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη τη νεολαία, και σε όσους μας απαντούν πως πρέπει να αποδεχτούμε μια ζωή χαμηλών προσδοκιών εμείς λέμε ΩΣ ΕΔΩ! Παλεύουμε για πτυχία με αξία στην εργασιακή αγορά, και όχι κατακερματισμένες γνώσεις που θα μας εξαναγκάζουν σε ένα αέναο κυνήγι πιστοποιητικών για να αντεπεξέλθουμε στις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας. Παλεύουμε ώστε η γενιά μας να μην αποκλειστεί από την εργασία, να μην αναγκαστεί να μεταναστεύσει, να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια και όχι με 500 ευρώ το μήνα.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

Είναι λοιπόν στοίχημα πώς θα αντισταθούμε στην παραπάνω επίθεση. Είναι αναγκαίο να μιλήσουμε για την αγωνιστική επανεκκίνηση των κατά βάση αδρανών σήμερα φοιτητικών συλλόγων και για την οργανωτική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος. Είναι επίσης αναγκαίο να τολμήσουμε να αρθρώσουμε πολιτικό λόγο, για το ρόλο της ΕΕ και των δανειστών, των παλιών και νέων μνημονιακών κυβερνήσεων σε όσα συμβαίνουν, κόντρα σε μια λογική που θέλει τους φοιτητές συντεχνία που ασχολείται μόνο με τα «του οίκου» της. Είναι τέλος επιτακτική η μετωπική λογική στην αριστερά, στη βάση των αναγκαίων σήμερα προβλημάτων , κόντρα στους κομματικούς πατριωτισμούς και τους οργανωτικούς διαχωρισμούς. Σε αυτήν την κατεύθυνση άλλωστε σε δεκάδες σχολές στην Ελλάδα έχουν σχηματιστεί μετωπικές πρωτοβουλίες του ΑΡΔΙΝ μαζί με άλλα αριστερά σχήματα όπως τα ΕΑΑΚ και την ΑΡΕΝ, ενώ πέρσι στις φοιτητικές εκλογές πραγματοποιήθηκε κοινή κάθοδος στις περισσότερες σχολές πανελλαδικά.  

ΒΓΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ!

Η σύγχρονη νεολαία, φοιτητική και μη, βρίσκεται μπροστά σε μια ολομέτωπη επίθεση. Είναι η πρώτη γενιά που βιώνει σε τέτοιο βαθμό τον αποκλεισμό σε όλα τα επίπεδα: κοινωνικό, εκπαιδευτικό, εργασιακό. Πιέζεται για να αποδεχτεί μια ζωή χωρίς προοπτική, αγωνίας και αγώνα για την επιβίωση, ατομισμού και ανταγωνισμού. Να αρθρώσουμε λόγο! Να πάρουμε το παρόν και το μέλλον στα χέρια μας με τα δικά μας αντιπροτάγματα! Να επιβάλλουμε τις δικές μας ανάγκες κόντρα στις ανάγκες των δανειστών και των υποταγμένων κυβερνήσεων.

 Σε αυτό τον αγώνα δεν πρέπει και δεν μπορεί να λείπει κανείς.

Ο ΜΟΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ

Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Μας δίνουν πρωτιά στην ανεργία, θα απαντήσουμε πρώτοι στον αγώνα για το μέλλον.

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ

Διανύουμε τον έκτο χρόνο της μνημονιακής πραγματικότητας που έχει βυθίσει τη χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση και κοινωνική διάλυση. Με την υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο ευρωπαϊκό  πλαίσιο, συνεχίζεται η νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας με ολέθριες επιπτώσεις για τον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος. Συνέπεια αυτού του γεγονότος αποτελεί η μεγάλη αύξηση της ανεργίας, της ανασφάλειας και επισφαλούς εργασίας, η φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού.

Ειδικότερα, στοιχεία που δημοσιεύονται από τη Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα στην πρώτη θέση της ανεργίας στην Ευρώπη με ποσοστό 23,1%, ακολουθούμενη από άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου. Τα τόσα εκατομμύρια ανέργων, ανάμεσά τους και μορφωμένη νεολαία, δημιουργούν ένα απόθεμα εργατικού δυναμικού αναγκασμένου να προσαρμοστεί στο νέο τοπίο της αγοράς εργασίας που διαμορφώνεται με ευέλικτους όρους (voucher, μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία). Τα παραπάνω εξυπηρετούν το σχέδιο των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως εκφράζεται μέσα από τα μνημόνια, για την προώθηση της δήθεν ανταγωνιστικότητας, ενώ, στην πραγματικότητα, πρόκειται για την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και την επαναφορά σε ένα εργασιακό μεσαίωνα.

Ο ελληνικός λαός, φυσικά, δεν εθελοτυφλεί, βλέπει τα αδιέξοδα, τα ζει καθημερινά στην προσωπική του ζωή. Την πρώτη θέση, έτσι, καταλαμβάνει η Ελλάδα και ως προς την εργασιακή ανασφάλεια (Nielsen, Consumer Confidence 2016), σύμφωνα με την οποία 4 στους 10 Έλληνες εκφράζουν  ανησυχία για την εργασία τους. Ένα σταθερό ποσοστό της τάξης του 76% εμφανίζει ανησυχία για την προσωπική οικονομική του κατάσταση και είναι απαισιόδοξο για την πορεία της οικονομίας.

Οι άνεργοι, μαζί με τα παιδιά και τους νέους, είναι πρώτοι στη γραμμή από τα κομμάτια της κοινωνίας που απειλούνται από ακραία φτώχεια (περίπου 70 - 75%  για τους ανέργους). Τα στοιχεία της diaNEOsis δείχνουν ότι στην Ελλάδα περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Έλληνες βρίσκονται κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας. Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό, φανταστείτε ως μηνιαίο εισόδημα μικρότερο από 182 ευρώ! Η φτωχοποίηση, όμως, αφορά και την υπόλοιπη κοινωνία με συνεχείς μειώσεις μισθών και εισοδημάτων: -15,4% για την πλήρη απασχόληση και -33,9% για τη μερική απασχόληση. Οι μισθοί πείνας είναι καθοριστικοί για την ποιότητα ζωής των οικογενειών που αναγκάζονται να στερούνται όλο και περισσότερα αγαθά αναγκαία για τη διαβίωσή τους και να ζουν με ένα συνεχές άγχος επιβίωσης.

Αυτή η κατάσταση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους νέους και την εργασιακή προοπτική τους, οδηγώντας μια ολόκληρη γενιά μπροστά στο άλυτο ερώτημα «ανεργία ή επισφάλεια ή μετανάστευση». Η ήττα και η απογοήτευση βολεύει τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής και οικονομικής ελίτ που έχει ανάγκη από πειθήνιους εργαζομένους έρμαια στις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους των επιχειρήσεων. Δε θα τους κάνουμε τη χάρη. Είμαστε εκείνο το κομμάτι του λαού που χτυπιέται πιο πολύ από κάθε άλλο, αλλά, ταυτόχρονα, έχει τη δύναμη να σηκώσει ανάστημα, να καθορίσει το μέλλον του και να εμπνεύσει τον απογοητευμένο λαό.

Ο αγώνας για το παρόν και το μέλλον μας δεν μπορεί να γίνει με την αυτοπεριθωριοποίηση, με στροφή στον ατομισμό και με απόρριψη του συλλογικού αγώνα. Όποιος σήμερα πασχίζει μόνος του για να βρει λύσεις, συναντά τα αδιέξοδα της φυγής, της απογοήτευσης, της μίζερης ζωής. Τα συμφέροντά μας είναι ενιαία και απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση πρέπει να είμαστε ενωμένοι.

Μπορούμε και θα αντισταθούμε! Με όχημα ένα μαζικό διεκδικητικό αντιΕΕ κίνημα νεολαίας ενάντια στη λιτότητα και στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, και μέσα από το πιο οργανωμένο κομμάτι της, το φοιτητικό κίνημα, η νέα γενιά πρέπει να βγει μπροστά! Ο μόνος δρόμος είναι αυτός της ρήξης με τα μνημόνια που υπαγορεύουν Ευρωπαϊκές και διεθνείς ελίτ, η σύγκρουση με τις υποταγμένες κυβερνήσεις. Να διεκδικήσουμε εργασία με πλήρη δικαιώματα, ασφάλιση, ανθρώπινα ωράρια, μισθούς αξιοπρέπειας και όχι χαρτζιλίκια. Για μια νεολαία που δε συμβιβάζεται με μια ζωή χαμηλών προσδοκιών, μια νεολαία που αγωνίζεται για το μέλλον που της αξίζει!

  Πηγές

https://oenet.gr/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC/item/45347-proti-i-ellada-stin-evropi-se-ergasiaki-anasfaleia

http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/704045/akraia-ftoxeia-stin-ellada-ziste-me-182-eyro-to-mina

http://www.protothema.gr/economy/article/598932/eurostat-protathlitria-europis-stin-anergia-i-ellada-me-233/

https://www.facebook.com/jodigraphics15/photos/a.1495095447447175.1073741828.1495053624118024/1649128365377215/?type=3&theater

Ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ Θεσσαλονίκης για τον ΟΑΣΘ

Σα να μην αρκούσαν η βαθύνουσα οικονομική κρίση, η κοινωνική διάλυση και η συλλογική κατάθλιψη, έρχεται ακόμα ένα πρόβλημα να προστεθεί στις πλάτες των κατοίκων και των φοιτητών της Θεσσαλονίκης: ο ΟΑΣΘ αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του εδώ και δύο μήνες κι αυτοί απαντούν εύλογα προχωρώντας σε απεργίες και επίσχεση εργασίας. Είναι δεδομένο ότι δίχως τον ΟΑΣΘ η μετακίνηση είναι για τον περισσότερο κόσμο αδύνατη. Κόσμος δεν μπορεί να πάει στις δουλειές του, φοιτητές εν μέσω εξεταστικής δεν έχουν πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και τις βιβλιοθήκες κλπ. Μάλιστα σε ένα παραλήρημα αυταρχισμού, ο νεοφιλελεύθερος δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Μπουτάρης φρόντισε να πάρει θέση ενάντια στους εργαζομένους, κάνοντας λόγο για αναγκαστική επιστράτευση αυτών!

Ο ΟΑΣΘ ως γνωστόν αποτελεί μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις ιδιωτικού μονοπωλίου με τις πλάτες του κράτους. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται εδώ και μισό αιώνα για μια εταιρία που ανήκει σε ιδιώτες, είναι μονοπώλιο και δέχεται κάθε χρόνο κρατική επιχορήγηση. Κάτι που δεν απέχει και πολύ απ τη γνωστή συνταγή της επιτυχίας για κάθε έλληνα βιομήχανο, εφοπλιστή ή εργολάβο. Ο ΟΑΣΘ λοιπόν παρά το σκανδαλωδώς αυτό ευνοϊκό καθεστώς όχι μόνο δεν παρέχει τις υπηρεσίες που θα πρεπε (υπηρεσίες μάλιστα για τις οποίες κάθε χρόνο το αντίτιμο αυξάνεται, ενώ όποιον δεν πληρώσει τον περιμένει ο εξευτελισμός και οι δίμετροι μπράβοι) αλλά κατάφερε να αφήνει απλήρωτους τους εργαζομένους του. Ακόμα μια φορά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνική υπηρεσία όπως είναι η αστική μετακίνηση, η οποία εκχωρείται σε ιδιώτη και βιάζεται υποτασσόμενη στη λογική του κέρδους.
Σε μια πόλη με τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης, που οι αποστάσεις είναι μεγάλες, άλλα μέσα μαζικής συγκοινωνίας δεν υπάρχουν, και φυσικά εν μέσω οικονομικής κρίσης και δυσπραγίας, το αίτημα για δημόσια μετακίνηση χαμηλού κόστους είναι πιο εύλογο από ποτέ. Εξίσου αναγκαία είναι και η δωρεάν μετακίνηση για τους ανέργους και τους φοιτητές. Αυτά είναι κάτι παραπάνω από εφικτά, με βάση τα χρήματα που δόθηκαν και δίνονται έτσι κι αλλιώς απ το κράτος στον ΟΑΣΘ μέσω κρατικών επιχορηγήσεων.

- Να δοθούν άμεσα τα δεδουλευμένα στους εργαζομένους του ΟΑΣΘ.
- Δημόσια ιδιοκτησία και διαχείριση του ΟΑΣΘ ώστε να παρέχονται αξιόπιστες υπηρεσίες αστικών συγκοινωνιών - προσβάσιμες σε όλους.
- Δωρεάν μετακίνηση για φοιτητές και ανέργους.
- Επαναληπτική εξεταστική για όσα μαθήματα εξετάζονται τις μέρες που δεν υπάρχουν συγκοινωνίες